Ik hoorde dat mijn handschrift om te gillen was. Een collega vertelde me dat het op Arabische kalligrafie leek. Een mooi compliment vond ik dat.

Ik wees haar op mijn moeders verre Arabische afkomst en speelde zo met het idee of er af en toe misschien een oude erfenis voorbij komt.

Ik hou niet van schrijven tenzij ik een lekkere pen gebruik. Ik gebruik het liefst een fineliner, ballpoints vind ik naar op een of andere manier. Ik hou het altijd erg kort met een ballpoint.

De afgelopen twee jaar ben ik bezeten van de Stabilo Pointvisco. Deze pen geeft je bijna het gevoel te schrijven met een potlood, het geeft een beetje hetzelfde nostalgische gevoel van zachtheid.

Eddings zijn ook fijn om mee tekeer te gaan. Het is allemaal persoonlijk denk ik, je moet natuurlijk zelf weten waar je graag mee schrijft en waarop.

Ik had vroeger een leraar die me hielp een leesbaar handschrift te ontwikkelen. Hij deed erg zijn best en bracht zijn tips op een hele leuke manier. Hij vertelde me ooit dat schrijven ‘dansen met je hand’ is.

Ik ben een eigenwijze danser geworden zogezegd. Wel denk ik dat je passen pas lekker gaan als je met je onderdanen in je favoriete schoeisel zit.

Ik zag een Japanse geestelijke met een kwast tekens van water op een leisteen schrijven in de zon, letter voor letter, met gracieuze zelfverzekerde bewegingen. Net een dans.

Als je met een kwast schrijft geeft de vezel mee, dat helpt je bij het maken van een royale bocht of een dramatische stop. Pas toen de letter was verdampt begon hij aan de volgende. Alle geschreven letters bij elkaar vormden een gedicht, al ging het gedicht dan op in de geest en het eeuwige.

Het gedicht was niet geschreven om op een boekenplank te verstoffen. Het was een gebed op de natuur, dat gaat over het feit dat dingen komen en gaan. Het is een ode aan water, steen en lucht.

Er is niets om te bewaren, je maakt iets en laat het ook weer los want het is niet van jou om te bezitten. Je geeft het idee en de intentie weer terug aan de natuur zodat het ooit weer bij een ander terecht komt om van te leren en te genieten.

Als je kalligrafie maakt met inkt op papier is het een ander verhaal en is er waarschijnlijk publiek in het spel. Je kan de inkttekeningen niet meer zien omdat je het niet volmaakt genoeg vindt, dus bewaar je ze in een een map ergens ver weg.

Ik denk wel eens aan alle muziek die ooit geschreven en opgenomen is en dat iemand ooit besloot dat het niet goed genoeg was om te delen. Ergens bestaat misschien muziek die net zo goed met water op leisteen genoteerd had kunnen worden.

De volmaakte intentie van de schrijver is verloren gegaan omdat het resultaat hem niet beviel. Misschien pakt hij wel nooit meer een kwast op terwijl zijn intenties zeer de moeite waard waren, maar zijn focus op het resultaat heeft roet in het eten gegooid. De stapel slechte tekeningen wordt maar groter.

Stel de leerling begrijpt de waarde van het moment, dat schoonheid en nut zegevieren in het loslaten van elke poging volmaakte resultaten te bereiken, dan ben je in gesprek.

Muziek kan een gesprek zijn, een dialoog tussen onbekenden in een universele taal. Het gesprek moet vloeibaar blijven zodat het kan mee veranderen met de tijd. Wat buiten de boeken blijft maakt vaak het grootste verschil hoor je soms.

Er hoeft geen discussie plaats te vinden over wat fout is en wat goed, mooi of lelijk. Alleen de intentie open en vrij in gesprek te gaan is goed en volmaakt.

Je hebt nooit de levenslessen van je opa of vader op schrift voor je neus gehad. Het was een stuk muziek dat je nooit eerder gehoord had en moest leren interpreteren. Je voelde diep van binnen het belang van wat je werd getoond, dat je het ooit zal moeten doorspelen aan anderen.

Je werkt met wat je je herinnert en voegt je eigen emotie daar aan toe. Je speelt en je speelt, je oefent maar door totdat je een warme hand op je schouder voelt die je laat beseffen dat het goed is wat je zegt. Dat jij het nu bent die het zegt.

Dat het klopt, dat het waar is en oprecht. Dat je het tenminste gewoon probeert en niet teveel bij fouten stilstaat.

Hans Metzger

Hans Metzger is een muzikale jongen die na allerlei omzwervingen zijn passie achterna is gegaan. Hij werkt als muziekleraar met voornamelijk moeilijk opvoedbare kinderen. Op het ogenblik werkt hij in een gesloten inrichting met jongeren. Hans observeert zijn omgeving graag en heeft er met regelmaat iets over te zeggen. Hier komt er vaak een filosofische noot bij kijken waarbij hij zoekt naar de juiste toon om resonantie bij de lezer te vinden. Muziek is overal om ons heen en zit in de kleinste dingen. Als je zijn korte verhalen leest gaat er een belletje bij je rinkelen; we staan immers allemaal samen op de dansvloer.