Bourbon Avenue

1445578933_livin-lovinLivin’ & Lovin’
cd-album / download-album
pop / soul / motown

Het viertal Bourbon Avenue is, zoals de band het zelf omschrijft, opgebouwd rond de ‘zeer talentvolle Rotterdamse zanger, componist en drummer Marlon Pichel’. Daarmee stellen de drie andere leden zich toch iets teveel in de schaduw, want ook toetsenist Jeroen Dikkers, bassist Brian Kruit en gitarist Jelle Roozenburg spelen een bepalende rol in het bandgeluid. De laatste kwam er overigens pas bij nadat de andere drie in 2013 en ’14 al hun eerste opnamen hadden gemaakt en vonden dat er een echte band moest komen.

De groep richt zich op de authentieke soulmuziek, noemt de Motownsound als belangrijke invloed, maar klinkt wel zo blank als de neten. Dat hoeft geen nadeel te zijn. Het album Livin’ & Lovin’ laat horen dat de soulinvloed zich vooral vertaalt in een ‘up’-gevoel, hoewel veel soulklassiekers natuurlijk ballads zijn.

Als Bourbon Avenue zich op dát pad begeeft, zoals in Just One Thing, is het resultaat eerder een Amerikaans aandoende rockballad – denk bijvoorbeeld aan More Than Words van Extreme – dan een ode aan Marvin Gaye’s Let’s Get It On.

De productie van het album is gedaan door Ocki Klootwijk, onder meer bekend Herman Brood en Golden Earring, en is vrij ‘schoon’; ‘cleaner’ dan bijvoorbeeld The Earring tegenwoordig klinkt. Bij het beluisteren van de backing vocals van Hey Everybody doemt ineens zo’n naam uit de seventies op: The Little River Band.

Rumblin’, bijna aan het slot van het album, is dan ineens een ruwe, ongepolijste funktrack die wat afwijkt van  de rest van de plaat. De songteksten op Livin’ & Lovin’ gaan over de liefde en zijn eerder functioneel te noemen dan bijzonder creatief; Bourbon Avenue is een band die het vooral in sfeer en sound zoekt.

Het totale bandgeluid is bewust traditioneel gehouden, met uit het keyboard een typisch sixtiesorgeltje. Op het podium belooft Bourbon Avenue een feestje met veel funk-, jazz- en soulelementen. Tot in mei zijn diverse optredens in de regio (en een radio-optreden bij Veronica in Hilversum) gepland.

Edwin Wendt

Spasmodique kondigt nieuw album ‘Six’ aan

spasmoIn maart 2016 verschijnen de overzichtsbox All And More en het spiksplinternieuwe album Six van de legendarische Rotterdamse band Spasmodique, gevolgd door een reeks optredens door Nederland. 

Rotterdam, jaren tachtig: economische crisis, koude oorlog, jeugdwerkloosheid, straten vol dichtgetimmerde panden, drugscriminaliteit. Ondergronds zoekt een even kansarme als apolitieke generatie afleiding en organiseert feesten en concerten. In dat milieu staat in 1981 een band op die, als geen ander de tijdsgeest vertolkt in verpletterend donkere agressieve muziek: Spasmodique.

Rotterdam, 2016: economische crisis, depressie en paranoia, jongeren en ouderen zijn kansarm, de koude oorlog herleeft. En Spasmodique presenteert Six; het zesde studioalbum waarin een tijdsgeest opnieuw trefzeker wordt gevangen. Alsof er geen tijd is gepasseerd.

Op Six en op het podium bewijst Spasmodique nog niets aan scherpte te hebben ingeleverd. Ze zijn wat ouder misschien en getekend door de tijd, maar nog altijd metselen Martin Doctors van Leeuwen met Reinier Rietveld een ronkende strakke vloer waarover Arjo Hijmans zijn ragfijne gitaarlijnen mag zetten, soms uitmondend in explosies van overstuurd gitaargeweld.

Even explosief is nog de presentatie van zanger-gitarist Mark Ritsema die met zijn rauwe stem een onheilspellend en onmiskenbaar karakter toevoegt aan de sound van de band. In zijn beeldende teksten schildert Ritsema persoonlijke observaties van de zelfkant in een afbrokkelende stad; agressie, wanhoop, psychose, onvervuld verlangen, de duistere kanten van de liefde, vervreemding, eenzaamheid. En altijd hoor je in de composities en de teksten de rivier door het hart van de stad stromen.

Spasmodique werd opgericht door Mark Ritsema (zang en gitaar) en Martin Docters van Leeuwen (bas) en vond twee jaar later zijn definitieve bezetting met Arjo Hijmans (gitaar) en Reinier Rietveld (drums). Spasmodique debuteerde in 1986 op het label Belgische label Soundwork (La Muerte, Tuxedomoon).

Door de combinatie van donkere wave, hypnotische ritmes, traag zagende gitaren en woeste zang, werd het kwartet vooral live beschouwd als een van meest intense bands van Nederland en wel vergeleken met groepen als Birthday Party en Swans. In het clubcircuit bouwde de band met hun energieke en heftige optredens een ijzersterke live-reputatie op, maakte verschillende albums en ep’s en kreeg een grote schare fans.

In de jaren negentig en na de eeuwwisseling ging de band met tussenpozen in winterslaap. Recente concerten bewezen dat Spasmodique nog altijd een trouwe aanhang heeft maar ook jongeren aanspreekt met hun muziek die weer als een handschoen lijkt te passen in dit tijdsgewricht.

Daarmee startte het samenstellen van de box met een compleet overzicht van het werk van de Rotterdammers, aangevuld met rariteiten. Ideeën ontstonden voor nieuw werk en vlotte opnamesessies volgden. Met als resultaat Six; een titel die uitstraalt dat het album geen eenmalige reünie is, maar een nieuwe stap in de geschiedenis van de roemruchte Rotterdamse undergroundformatie.

spasmo

Releases
Six (Sounds Haarlem Likes Vinyl) 1 lp – releasedatum 4 maart
All And More (Bleak Field Prod.) 10 cd / 2 dvd – releasedatum 27 maart
All And More bevat de exclusieve cd uitgave van Six

Tour
27 maart – Rotown (Rotterdam)
2 april – Bibelot / Black-Out Festival (Dordrecht)
22 april – Gebr. de Nobel (Leiden)
21 mei – Manifesto (Hoorn)
27 mei – Patronaat (Haarlem)
4 juni – Vestrock Festival (Hulst)

(tekst: Wim du Mortier)