Het is 1997. Uren zit ik nu al te wachten. Op mijn bed, leunend tegen de muur. Waar blijft ze? Er is mij altijd verteld dat ze vroeg of laat langskomt en dat ik bovendien zonder haar niets voor elkaar kan krijgen. En nu komt ze wéér niet opdagen om mij inspiratie te brengen. Er moet iets veranderen! Ik besluit gewoon maar wat te schrijven en net zo lang door te gaan tot er een nummer uitkomt dat ik okee vind.
Ik was vijftien en als jonge dramaqueen had ik genoeg emoties te verwerken tot (zeur)liedjes, maar zelfs ik werd regelmatig moe van mij. Om te kunnen schrijven wilde ik niet meer afhankelijk zijn van wat er zich in mijn systeem afspeelde en al helemaal niet van de grillen van een muze.
Ik kwam m’n kamer uit en ging, in plaats van mezelf, juist anderen observeren. Een stelletje dat ruziede op straat, mijn vrienden tijdens het uitgaan, excentrieke klanten in de winkel waar ik in het weekend werkte; ik sloeg het allemaal op.
Jaren later reisde ik naar Manchester om met een kleine groep songwriters een week in de leer te gaan bij Ray Davies (van The Kinks). Zijn boodschap aan ons was: songwriting is een ambacht.
Jij hebt de regie in handen en hoe vaker je schrijft hoe beter je erin wordt. Inspiratie vind je overal. Dus: niet afwachten, gewoon doorwerken en doorgaan tot het af is.
Sommigen van ons wilden dat niet horen, want “what about the magic?”. Het was erg ontnuchterend: we hebben zelf controle over wát we schrijven, maar ook over wánneer we dat doen. Ik vind het perfect.
Het schrijfproces is bijna altijd leuk. Soms is het frusterend als een nummer maar niet af lijkt te komen. En soms is het alsof er een muze – of een hele ‘muzenclan’ – een melodie in m’n oor schreeuwt die zich heel snel tot een volledige song ontwikkelt.
Maar ook wanneer het in eerste instantie stil blijft, kan ik schrijven. En natuurlijk loop ik weleens vast, maar dan ga ik gewoon door, net zolang tot het klopt. Muze of geen muze.
Daisy Cools
PS: Ben je benieuwd naar de reizende dame achter deze columns? Daisy speelt op 21 december in Club Vibes tijdens The American Roadshow op Festival Stille Nacht.
In een reeks van zes ep’s onder de noemer The Europe Files’, woont Daisy steeds zo’n vijf maanden in een Europese stad waar ze optreedt en liedjes schrijft. De eerste ep getiteld ‘The Paris file’ kwam uit in 2011, waarna ‘Palermo’ (2012) en ‘Lissabon’ (2014) volgden. Op zoek naar het gevoel van vrijheid, deelt Daisy door middel van liedjes haar ervaringen tijdens het verblijf in de verschillende steden. Momenteel woont zij in Rotterdam en is ze regelmatig in de Rocktown Studios te vinden voor opnames van haar tweede album. Meer informatie over Daisy en haar muziek kun je vinden op haar site.
