Elle

elleMarie Antoinette
download-single
electropop

De Rotterdamse singer/songwriter Gabrielle van Klaveren is onder haar artiestennaam Elle naamsbekendheid aan het opbouwen in de Rotterdamse muziekwereld. Na haar afstuderen van de opleiding Muzikant/Producer aan het Albeda College is Elle nu bezig met haar debuutalbum, dat ergens in 2013 het levenslicht moet zien. In de tussentijd weet zij de nodige tipjes van de sluier op te lichten door af en toe een track van haar komende album uit te brengen. Afgelopen jaar werden de songs PompadourCreature Of The Night en Dear Evangeline al onthuld. Ik had de eer om haar meest recente release Marie Antoinette te mogen recenseren.

Ietwat nieuwsgierig opende ik de downloadlink. Aangezien ik niet erg bekend ben met dit genre en enigszins overvallen werd door de sfeer die het artwork met zich meebracht, begon ik aandachtig, maar toch huiverend, te luisteren. We horen subtiele en fraaie gitaarakkoorden, een paar sterke welgeplaatste effectjes, een sterke beat en een scherpe baslijn. Tenslotte weten zweverige synthesizerklanken zich als een deken over de muziek heen te werpen. Positief verrast was ik bij het horen van de warme, dromerige en duidelijke vocalen die ons door het liedje leiden. De sfeer is al snel bepaald.

Het refrein bleef direct hangen en liet mijn voet onbewust meetikken op het ritme van het liedje. Of het je genre is of niet, deze song is pakkend, herkenbaar en vooral dansbaar. Na een aantal keer luisteren besefte ik dat Florence + The Machine de artiest was aan wie mij dit deed denken. Ik waagde nog een luisterbeurt, en al gauw beeldde ik mij een gemiddeld publiek op Pinkpop in, meespringend op de poppy klanken van Elle’s Marie Antoinette. Ja, dat paste wel eigenlijk. Op productievlak zijn helaas nog wat aandachtspuntjes. Soms lijken bepaalde partijen weg te vallen onder het volume van de vocalen en de sterke baslijn, wat erg zonde is. Zo’n knap staaltje werk als dit moet zijn glans niet verliezen door zoiets kleins.

Halverwege het liedje komt het onvermijdelijke rustmoment. Een fraai tussenstukje met warme klanken en vocalen die regels uit voorgaande stukken herhalen en zich ontdoen van het eerdere muzikale geweld. Langzaamaan, stukje bij beetje, voegen de andere instrumenten zich weer bij de rest, tot het geheel verder gaat waar het gebleven was. Met een bescheiden lengte van slechts drie minuten en 16 seconden weet dit sterke nummer zich met zijn eigen stijl toch behoorlijk commercieel verantwoord te plaatsen.

Er bestaat een grote kans dat Elle met haar aankomende plaat niet alleen de insiders en liefhebbers weet aan te spreken, maar ook het grote publiek. Ik ben in ieder geval om; het debuutalbum van Elle staat dit jaar nog in mijn cd-rek.

Download Marie Antoinette via Bandcamp.

Thomas F.

Live-verslag: Tamikrest en Half Way Station @ Grounds

‘We zagen ze op Metropolis vlak nadat we zelf hadden gespeeld. En we zijn heel blij dat we vanavond hun voorprogramma mogen zijn.’ Zo opent gitarist Rikke Korswagen het optreden van Half Way Station in Grounds (Rotterdam). Die blijheid is begrijpelijk; de band waarover het hier gaat is namelijk niet de eerste de beste: Tamikrest.

Maar eerst Half Way Station. Deze Rotterdamse band noemt zijn muziek ‘psychedelic folk’. Vorig jaar verscheen – na wat eigen beheer dingetjes – het officiële debuut op Excelsior. Ze beginnen helaas met een overbodig instrumentaal nummer. Gelukkig doet Elma Plaisier daarna haar mond open, en komen ze – voor veel te weinig publiek – langzaam los.

halfwaystationDe invloed van bands als Tamikrest is niet direct hoorbaar. Maar wat beide bands wel gemeen hebben is een bezwerend, hypnotiserend geluid dat je ‘Arabisch-Afrikaans’ zou kunnen noemen. Dat komt het best tot z’n recht in Storms and Doubt. Niet vreemd: dit nummer werd vlak ná het bijwonen van het optreden van Tamikrest op Metropolis geschreven. Fijne band, ga kijken als ze in de buurt spelen.

Sahara-gebied
Na een korte pauze: Tamikrest! Tamikrest is een band uit Mali, en bestaat uit zogenaamde Touaregs. Dit nomadenvolk strijdt al jaren voor een eigen staat in het Sahara-gebied. Erg lukken wil dat voorlopig nog niet trouwens. Dan maar de wereld met trommels en gitaar veroveren.

Tinariwen is de bekendste Touareg-band. Geïnspireerd door dit lichtend voorbeeld doken de laatste jaren veel andere soortgelijke bands uit Mali en omliggende landen (vooral Niger) op: Terakraft, Group Bombino, Group Inerane, Group Doueh, Koudede. En Tamikrest dus. Alle met min of meer hetzelfde geluid: funky groovend, psychedelisch en hypnotiserend. Uitzinnige gitaarsolo’s van enkele minuten worden hierbij niet geschuwd.

Tamikrest wist eerder al veel indruk te maken in Rotterdam (Metropolis 2011, Dunya 2012). Dat waren optredens in buitenlucht; vanavond ‘in de zaal’ lukt het ze weer. Het is inmiddels behoorlijk druk, maar het blijft vreemd dat een band als Tamikrest een relatief kleine zaal als Grounds niet uitverkoopt. Ook de hoofdact begint rustig met frontman Ousmane Ag Mossa op akoestische gitaar. Na dat eerste nummer wordt die snel ingeruild voor de elektrische Gibson.

Knopfler
En daar gaan we, in een heupwiegende kamelenkadans geleid door trommel en kalebas. Hieroverheen een stuwende bas, waardoor Ousmane Ag Mossa zijn gitaarlijntjes kan laten dwarrelen. Ogenschijnlijk zonder enige inspanning. Ontspannen loopt hij af en toe richting de andere muzikanten om te checken hoe het klinkt, onverstoorbaar doorspelend. Zijn spel doet mij altijd vooral aan Neil Young en Tom Verlaine (Television) denken. Maar dat ziet hij zelf anders; zijn grote helden zijn juist Jimi Hendrix, Bob Marley en Mark Knopfler(!). Die hij trouwens niet kan verstaan, maar wel begrijpen. Hij vertelt er uitgebreid over, in het Frans. En hoopt dat ook wij – ondanks όnze taalachterstand – begrijpen waar zijn muziek over gaat.

Dansmuziek
Dat valt lastig te beoordelen, maar de dansvloer is intussen aardig gevuld. Het is natuurlijk ook vooral dansmuziek. Zeker als de kalebas voor een ‘normaal’ drumstel wordt ingeruild, en de drummer overschakelt op een hiphop-achtige beat. Concessie aan het Europese publiek? Dat valt wel mee. De muziek blijft zijn eigen kenmerkende Touareg-geluid houden. De enige aanpassing lijkt het inkorten van de nummers te zijn, iets waar wel meer Afrikaanse bands zich aan ‘zondigen’. Thuis worden de nummers ongetwijfeld langer uitgesponnen, al is het maar om het trance-effect te vergroten. Jammer dat wij relatief korte versies horen. Verder geen klachten, het was een mooie avond!

Gezien: Vrijdag 22 februari, Grounds, Rotterdam

Sp. 91 / Jeroen van de Beek