Waarom je je opdrachtgever NIET moet geven wat hij wil

Onlangs was ik op een bijeenkomst van MusicMotion. Eén van de sprekers was Tom van der Velpen van Gigstarter. Hij vertelde toen dat het enorm belangrijk is om jezelf als een expert neer te zetten. En dus je klanten te vertellen wat goed voor ze is. Ook als dat iets anders is dan ze zelf in gedachten hebben.

Het klinkt misschien een beetje betweterig om dat te doen. Hebben we niet altijd geleerd dat “de klant nu eenmaal koning is”? En dat je hem dus vooral moet geven waar hij om vraagt? Je wilt immers dat je opdrachtgever blij met je is.

Er is niks mis met je best doen om je opdrachtgever blij te maken. Integendeel. Maar het is belangrijk dat je je realiseert dat je klant misschien zelf helemaal niet zo goed weet waar hij blij van wordt. Omdat hij nu eenmaal geen expert is.

Als je als muzikant bijvoorbeeld te horen krijgt dat je opdrachtgever een knalfeest wil, en dat je dus maar lekker tekeer moet gaan, kun je natuurlijk precies doen wat hij vraagt. Maar dan bestaat de kans dat je uiteindelijk niemand blij maakt met je optreden. Omdat de ruimte of de gelegenheid helemaal niet geschikt was voor heel hard spelen. En de gasten dus last hadden van het volume.

Of wanneer je als webdesigner gevraagd wordt om een site te ontwerpen met een heel onhandige structuur. Die ziet er uiteindelijk vast prachtig uit. Maar als bezoekers snel afhaken omdat ze niet kunnen vinden wat ze zoeken, heeft je opdrachtgever daar weinig aan. Je opdrachtgever is geen expert. Hij denkt alleen aan het resultaat wat hij wil bereiken. Een geslaagd feest met blije mensen en een uitbundige sfeer. Een website die er goed uit ziet en die klanten oplevert.

Maar hoe dat resultaat het beste bereikt kan worden? Daar heeft hij soms maar bar weinig kaas van gegeten. Dat is ook logisch, want het is zijn werk niet. Als jij een lekkende gootsteen hebt, ga je waarschijnlijk ook de loodgieter niet vertellen hoe hij deze het beste kan repareren. Je wilt gewoon dat het gefixed wordt.

Gelukkig heeft ook jouw opdrachtgever een expert tot zijn beschikking die hem precies kan vertellen wat hij nodig heeft. Jij dus!

Vraag vooraf goed door over welk resultaat je opdrachtgever precies voor ogen heeft. Wat wil hij bereiken? Wat moet het effect zijn? Welke sfeer wil hij neerzetten? Is het de bedoeling dat er gedanst gaat worden of dat men rustig blijft luisteren? Vervolgens is het aan jou om te vertellen wat er nodig is om daar te komen.

Maaike van Steenis is trainer en leert creatieve ondernemers, zoals muzikanten, hoe ze meer kunnen verdienen met hun werk en een succesvol bedrijf kunnen opbouwen. Daarnaast is ze initiatiefnemer van de award ‘Creatieve Ondernemer van het Jaar’. Via haar website kun je haar gratis E-book opvragen met daarin 10 dingen die je vandaag nog kunt doen om meer te verdienen met je werk. Ook kun je daar haar nieuwste boek ‘Tussen kunst en cash’ bestellen.

Tourverslag: The Lumes naar Duitsland

Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. The Lumes toerde af naar Duitsland.

Woensdag 5 september 2018

Terwijl de regen met bakken uit de hemel komt vallen, verzamelt een clubje wezenlozen zich voor Soundport aan de Keileweg. Uitvalsbasis van menig mistroostig Rotterdams gezelschap. Een kleine hoeveelheid apparatuur wordt in de oude BMW van Lennard geladen, die voor deze gelegenheid is gepromoveerd tot bandbus. De reis leidt naar Nürnberg, de eerste stop voor deze Duitse mini-tour waarin we vijf dagen lang labelgenoten Pabst zullen suporten. Een post-grunge/post-girlband uit Berlijn.

Een zondevloed vergezelt ons tijdens het eerste deel van onze reis, de ruitenwissers kunnen de hoeveelheid water amper aan, maar vlak voor de grens van Venlo begint een flauw zonnetje door het wolkendek te breken. De autobahn lonkt, de rechtervoet jeukt. Een geringe politiemacht houdt een koffiebreak bij het grensstation op het moment dat wij passeren.

Slechts even duurt het genot van het ongeëvenaarde Duitse asfalt voor de eerste Baustellen zich aandienen. Om de teleurstelling wat te onderdrukken besluiten we bij een Autohof te stoppen, op zoek naar schnitzels. Gitarist/zanger Maxime vergaapt zich aan de bierkeuzes in de vitrine, drummer Mitchell verbaast zich over het feit dat er geen burgers zijn, bassist Lennard koopt wat bifi-worstjes. Schnitzelloos vervolgen wij onze reis.

Geplaagd door Stau, Baustellen, plotselinge lege stukken weg waar we 200 rijden en noodzakelijke tussenstops rijden we na 10 uur Nürnberg binnen, één uur te laat. Pünktlichkeit. De venue ligt midden in de stad, door hordes winkelend publiek banen wij ons met de auto een weg naar de ingang.

Verscholen achter een anonieme voordeur ligt de metersdiepe kelder van club Stereo. Het is één van de grotere zalen waarin we in onze carrière gespeeld hebben en we vragen ons af hoe groot de populariteit van Pabst is.

De eerste ontmoeting met onze tourgenoten volgt. De kennismaking is misschien wat ongemakkelijk, zeker wanneer zowel Maxime als Erik (frontman Pabst) dezelfde haarkleur blijken te hebben. Groen! Verbaasd komen we de backstage uit als we de hoeveelheid publiek zien die al voor onze show in de venue aanwezig zijn. Het Duitse publiek heeft de reputatie mild kritisch te zijn. Enigszins onwennig betreden we het podium, maar na het eerste nummer vallen alle zorgen van ons af. Het publiek is enthousiast, we spelen een goeie show. 1-0 Feyenoord – FC Nürnberg. Na onze show betreedt Pabst het podium. Ze spelen een gedegen set, hoewel we muzikaal redelijk ver van elkaar vandaan liggen lijkt de combinatie vooralsnog prima te werken.

 

Donderdag 6 september 2018
Met een kleine kater vervolgen wij de volgende dag onze weg. Het is maar een kort ritje naar München, dus er is tijd om even de toerist uit te hangen. We struinen doelloos door het gereconstrueerde oude centrum van Nürnberg en belanden uiteindelijk bij de overblijfselen van de propaganda gronden uit het Naziregime. Het megalomane spat van de bouwwerken af en de half vervallen staat draagt enkel bij aan de sinistere sfeer die rondom dit beladen stuk geschiedenis hangt. Het geblaf van een twintigtal Duitse herders van de plaatselijke vereniging voor hondenbezitters maakt het plaatje voor ons compleet.

Enigszins unheimisch stappen we weer in de auto. Na een kort onbewogen ritje naderen we de ring van München. De navigatie vertelt ons dat het beter is om de hele stad te doorkruisen in plaats van de meest logische route te nemen. We besluiten de technologische vooruitgang te omarmen en volgen de route die Google Maps voor ons uitstippelt. Een uurtje chaos, stress en verdwalen volgt.

Iets te laat komen we aan bij de zaal. Feierwerk is een enorm complex van zeven verschillende zalen in een oude brandweerkazerne. De geplande kelderbar waar we zouden spelen is geconfisqueerd door metalheads waardoor wij naar het bovengelegen Orange House worden verplaatst. De zaal is groot en afstandelijk en de muren zijn, inderdaad, oranje. Voor de rest is alles tot in de puntjes geregeld. De koelkast wordt constant aangevuld en er is genoeg te eten in ons gigantische band appartement. Gründlichkeit.

De opkomst is goed, maar de sfeer vloeit door de statigheid van de zaal een beetje weg. Voor de show begint gaan drie wat oudere heren, in wat nog het meest lijkt op een poging tot intimidatie, demonstratief tegen het podium aan staan. Ze zullen hier de rest van de avond ook niet meer vertrekken. Het publiek blijft wat stijfjes toekijken, wat ons frustreert. Eén van de oudere heren is verbaasd over de lengte van de set die vanavond maar een half uur mocht duren. Hij is woedend en eist zijn geld terug. Wanneer het hem eindelijk aan zijn verstand gebracht is dat wij niet de enige band zijn deze avond, dimt hij plots in en begint opeens complimentjes over de show te geven. Hij wilde gewoon meer.

Na de show horen we dat we de volgende morgen op een onchristelijke tijd het band appartement uit moeten zijn en aangezien er verder niks te beleven valt, kruipen we als brave schapen vroeg onder de wol.

Vrijdag 7 september 2018
De volgende stop: Mainz, de langste transfer van de tour. We zijn door onze cassettebandjes heen en luisteren noodgedwongen voor de tweede keer naar Toto IV. Onderweg stoppen we voor burgers. We spelen deze avond in Kulturclub schon schön. De venue bevindt zich in een leegstaand kantoorpand uit de jaren 60 naast een excentrieke barokkerk. Mainz zelf is een slaperig provinciestadje dat dagelijks overspoeld wordt door hordes ouderen die hier als onderdeel van hun Rijncruise de binnenstad onveilig maken.

Zoals verwacht van onze Oosterburen blijkt alles uitermate goed geregeld te zijn. We worden hartelijk ontvangen door de stagemanager van de avond en is er een overvloed aan versnaperingen klaargezet. Enigszins verzadigd betreden wij een paar uur later het podium. Het is druk in de zaal en het publiek is op voorhand al enthousiast. De sfeer is ongedwongen en gemütlich. Er wordt zelfs gedanst tijdens onze set. Iets wat wij niet gewend zijn. Na de show wordt ons meteen verteld dat we terug mogen komen.

Er is enige tijdsdruk met afbouwen, want er staat nog een hiphop-avond op het programma na de zeer solide show van Pabst. Als alles is weggewerkt blijven we nog even hangen. Er wordt slap geouwehoerd over welke Nederlandse acts onze oosterburen zoal kennen en de huidige staat van de underground in Europa.

Zaterdag 8 september 2018
De volgende ochtend staat in een parkje voor onze slaapplek een getraumatiseerde vluchteling urenlang hel en verdoemenis te preken tegen een oude eik. De uitbater van het hotel vertelt ons geïrriteerd dat dit een dagelijks ritueel is dat de hele ochtend kan duren. Opvang blijkt er niet te zijn, goede zorg evenmin.

We lopen nog even de binnenstad in en stuiten op een krioelend publiek van rolstoelen en rollators dat zich te goed doet aan de plaatselijke lekkernijen op de regionale markt, alvorens we onze spullen ophalen die we die avond daarvoor in de venue hebben kunnen laten staan.
De weg vervolgt zich naar Saarbrücken, een stadje op de grens van Duitsland en Frankrijk een kleine 150km van Mainz verwijderd in het door het Verdrag van Versailles ontstane Saargebiet. De rit voert langs wijngaarden en de Amerikaanse luchtmachtbasis Ramstein.

We zijn zowaar te vroeg aanwezig en gaan op zoek naar de venue die niet met de auto bereikbaar is, omdat deze tussen een Duitse versie van de Lijnbaan en een rivier blijkt te liggen. Naast de lokale ijssalon en een urban-schoenen winkel ligt Klub Blau. De zaal is eigenlijk een nachtclub in een donkere vochtige kelder, maar wij spelen in de ontvangstruimte op de begane grond die volledig in 50’s sferen gestyled is.

Een volledige verbouwing van de lounge is noodzakelijk om in de betrekkelijk kleine ruimte publiek kwijt te kunnen. De hele huisraad wordt binnen een mum van tijd verschoven en verplaatst zodat er in ieder geval opgebouwd en gesoundcheckt kan worden. Luttele minuten na de start van de soundcheck is er al heibel met de lokale middenstand. De eigenaar van de naastgelegen ijssalon stormt de tent binnen en is van mening dat we zijn klandizie wegjagen. Een heftige onverstaanbare discussie volgt, waarop de man even hard weer naar buiten loopt en driftig zijn terras begint op te ruimen.

De opkomst vanavond is gepast voor een klein, saai toeristisch dorp. Gelukkig vrij klein en is de sfeer perfect. We spelen op een minuscuul podiumpje en vallen bij de minste geringste misstap over een drumstand of de rand van het podium.

Zondag 9 september 2018
De laatste dag van de tour breekt aan. Het slotstuk van onze tour in Duitsland vindt plaats in de Blue Shell in Keulen. Ondanks de lange route zijn we te vroeg en blijkt er nog niemand aanwezig te zijn. We parkeren onze auto naast een illegaal gokkantoor en wachten. Wanneer we voor de zoveelste keer aanbellen komt er een oudere man naar ons toe. Het blijkt de eigenaar te zijn en geeft aan dat we, inderdaad, te vroeg zijn en dat we nog exact 11 minuten moeten wachten voor we naar binnen kunnen, omdat dat onze get-in tijd is. Het toppunt van Pünktlichkeit is bereikt.

Als we eindelijk binnen mogen treden, wanen we ons in een nummer van Eiffel 65. De wanden zijn blauw, de lichten zijn blauw, de wc is blauw, de vloer is blauw, het plafond is blauw, het podium is gelukkig zwart. Bij de deur zien we een poster hangen die vermeldt dat Iceage volgend week op hetzelfde podium staat. Prima zaal dus.

Voor een zondagavond is er genoeg publiek, helaas wel het meest kille publiek van de hele tour. Na onze show spreken we met Nils en Joi. Twee bekenden die ons eerder naar Duitsland hebben gehaald. Er wordt gesproken over de bewustwording van de muziek die je maakt als vijf dagen lang speelt voor een Duits publiek, wanneer de volgende plaat komt en of een van de jongens het op hun label mag uitbrengen.

Na de set van Pabst, waar opvallend veel enthousiaster wordt gereageerd dan die van ons, is het tijd voor het onvermijdelijke afscheid. Tranen vloeien rijkelijk, platen worden uitgewisseld en met pijn in ons hart stappen we in de auto. In recordtijd zijn we weer in Rotterdam.