Verslag Meet The Pro sessie: Hoe kom ik aan optredens?

De existentialistische levensvraag die menig muzikant wel eens van zijn slaap weerhoudt, Hoe Kom Ik Aan Optredens?, wordt gepoogd te beantwoorden tijdens deze eerste Meet The Pro sessie van 2018. Maar gelukkig staan de bezoekende artiesten, muzikanten en andere creatievelingen er niet alleen voor: er is een voltallig panel opgetrommeld om vanuit verschillende invalshoeken een antwoord te geven op deze vraag.

Panel:
Het panel van deze avond bestaat uit Janna Albeda, Hermann ‘Houbie’ Houben en Jan Hiddink (als vervanger van de eerder aangekondigde maar helaas verhinderde Henk Koolen van het Paard). Alle drie hebben ze op een andere manier te maken met muziek en optredens. Janna is bij Agents After All verantwoordelijk voor het ontdekken en boeken van nieuw talent, Houbie begeleidt met No Milk Today Music artiesten waar hij iets in ziet (veelal al voordat ze bij een boeker terecht komen) als een soort duizendpoot-manager en Jan Hiddink boekt acts voor o.a. WORM in Rotterdam.

Drie experts vanuit drie verschillende invalshoeken, dus. Wat voor soort vragen werden er zoal gesteld en welke wijze levenslessen wisten de panelleden de hongerige muzikanten bij te brengen? Lees het hieronder terug:

Waarom reageren de zalen niet op mijn mails?
Het antwoord op deze vraag ligt vooral in het verlengde van het zijn van ‘één van de velen’. Tijd is schaars en het aantal inkomende mails met mensen die iets willen, lijkt vrijwel oneindig voor muziekprofessionals. Janna bijvoorbeeld, krijgt op een normale werkdag tussen de 100 en 200 mails binnen. En hoewel ze bij Agents After All de regel hanteren om op elke (!) mail te reageren, is het onmogelijk om met elke mail ook echt daadwerkelijk iets te doen.

Jan gaat daarom alleen serieus in op ongeveer 10% van de mails die hij binnen krijgt. Hij wil daarbij wel benadrukken dat dat niet hoeft te betekenen dat hij die andere 90% niet goed/interessant genoeg vindt om te kunnen spelen bij WORM. Het heeft ook te maken of hetgeen wat de band/artiest te bieden heeft op dat moment past bij de rest van de agenda van WORM.

Een handige tip van het panel is om de mail echt persoonlijk te maken. Op bcc-mails wordt vrijwel niet gereageerd en als je laat zien dat jij al afzender het voorwerk hebt gedaan (dus weten naar wie je mailt en wat diegene doet), dan heb je meer kans op een reactie.

Hoe scannen de panelleden eigenlijk door deze mails heen? Hoe halen zij snel uit een mail of de artiest bij de situatie van hen past? De panelleden pakken dit alle drie anders aan. Voor Hoebie begint het meestal met de social media-links en media aandacht etc. Meestal kent hij de act waar het om gaat ook al. Deze heeft hij al een keer geluisterd of voorbij zien komen bij een ander medium.

Voor Janna is de social media van een band ook belangrijk, maar niet alles bepalend. ”Het is niet dat we dingen afschrijven omdat de foto’s niet goed bij elkaar passen, bijvoorbeeld. Dat soort dingen zijn juist makkelijk aanpassen door middel van een professioneel team. Maar social media zijn op een gegeven moment wel echt belangrijk om je publiek te kunnen bereiken.”

Houbie heeft een interessante kijk op het promoten van de artiesten waar hij nauw mee samenwerkt. Meestal benadert hij de boekers/zalen niet, maar wil hij ervoor zorgen dat de zalen en boekers bij hem terecht komen. Dit kan je bereiken door via de media een soort ‘buzz’ te creëren en door gewoon een heel erg goede live-reputatie neer te zetten.

Houbie: “Als er iets speelt, dan komt dat wel. De basis is wat je live doet, wat je op internet doet en wat de pers over je schrijft.” Je moet ook een ‘concept’ hebben, vindt Houbie. Een concept waar alles wat je als band/artiest doet naartoe herleid kan worden. Een verhaal wat bij je past en wat voor externen makkelijk te delen is met anderen. Dit alles moet coherent met elkaar zijn. Hoebie wordt altijd erg blij als hij ziet dat een band/artiest hier al een soort idee van heeft.

Wanneer is een band interessant voor een (pop)podium?
Voor Janna (en Agents After All) geldt dat artiesten die bij hen aangesloten zijn de eerste stappen veelal al zelf hebben gemaakt. Over het algemeen gaat het dan om artiesten die al een ‘verhaal’ hebben en een bepaalde mate van buzz rondom hen hebben hangen. Vooral artiesten die al in zekere mate hun sporen hebben verdiend.

Jan geeft mensen vaak de mogelijkheid om dingen zelf te organiseren in WORM. Je kan op die manier als artiest eigenlijk je eigen avond organiseren. Dit is gegroeid vanuit de gedachte dat de mensen die midden in een subcultuur staan, het beste kunnen inspelen op de behoefte van die nichemarkt. Van noise tot dub soundsystems; Jan laat dat het liefste over aan mensen die diep in zo’n scene geworteld zijn. Veel van Jan’s werk zit hem dan ook in het coachen van die mensen om een goed evenement neer te zetten.

Als voorbeeld waar dit toe kan leiden, wordt Dekmantel aangehaald. Dekmantel is tegenwoordig een begrip in de techno/house-scene, maar lange tijd waren zij juist de outsiders van de industrie. Ze stonden bekend als een groep mensen waar lastig mee viel samen te werken en nu zijn juist zij die groep waar iedereen mee wíl samenwerken. Zij zijn nu de kenners en die positie hebben ze zelf opgebouwd. De poppodia worden steeds meer afhankelijk van dit soort partijen uit de niches om relevante avonden neer te blijven zetten.

Daarom neemt Jan iedereen die naar hem toekomt met een aanvraag serieus. Vaak zijn het particulieren uit de scene zelf die iets willen neerzetten. Hij checkt het verhaal natuurlijk wel en of de partij enigszins ‘credible’ is, maar als dat is gedaan dan is het tijd voor actie; Jan helpt met concrete afspraken over tijden, budget etc. Vooral m.b.t het organisatorische aspect, dus. En om te kijken hoe het idee het beste past in de rest van de agenda van WORM. Qua uitstraling en inhoud van het evenement zelf, laat Jan de andere partij juist hun stempel erop drukken.

Wanneer ben je als artiest voor een boeker aantrekkelijk?
Dat is op het moment dat je echt uit je eigen regio wilt gaan en daarbuiten stappen wilt maken. Je bent aantrekkelijk voor een boeker als je een goede liveshow hebt, als er veel streams zijn en als er al een soort van buzz rondom de act hangt. Als je als artiest op zoek bent naar een boeker/label of wat dan ook, probeer dan altijd een gesprek te starten, dus met een concrete vraag.

Houbie: “Als je al streams hebt, je hebt nieuw werk en er is een soort van buzz rondom jouw act, zet dan alles in een pdfje, overzichtelijk bij elkaar. Wat heb je uitgebracht? Wat hebben de media over je verteld en wat zijn je plannen voor de komende tijd? Ga met dat hele pakketje naar een boeker en het leg het hen voor. Zo zorg je er eigenlijk voor dat ze niet meer om je heen kúnnen.”

Hoe kan je zelf gigs regelen?
Op een gegeven moment kom je een beetje op een dood spoor qua potentiële gigs, wordt vanuit de zaal aangegeven. Wat raden de panelleden aan om dan te doen?

Janna: “Zoek soortgelijke acts uit andere steden op en ga daarmee samen een avond organiseren. Op die manier hoef je niet alles zelf doen en kan je van elkaars reeds-opgebouwde ‘miniscene’ profiteren.”

Rondom de datum van deze Meet The Pro sessie was het net de laatste kans om je als act in te schrijven voor de Popronde, het gratis door Nederland rondreizende festival waarbinnen veel bekende bands en artiesten hun eerste serieuze stappen hebben gemaakt. Omdat Janna als coördinator betrokken is bij Popronde Utrecht, kwamen over dit onderwerp een aantal vragen vanuit het publiek.

Hoe word ik als Popronde-act geselecteerd?
Er is een quotum per genre, dus voor een act met een minder populair genre is het relatief makkelijker om binnen te komen. Daarbij, als je eenmaal geselecteerd bent vanuit de Popronde, moet je nog gigs regelen in de verschillende steden. Een soort stempel van poortwachters (zoals 3voor12, OOR of 3fm) kan helpen om jouw act als kaf van het koren te laten scheiden.

Wat is het juiste moment om voor de Popronde in te schrijven?
Als je jouw eigen regio hebt uitgespeeld. Als je een plan hebt en als je muziek hebt liggen die reeds af is. Je moet namelijk zorgen dat je rondom de Popronde kan pieken met een release of iets, zodat de media een reden hebben om over je te schrijven en zodat je ook daadwerkelijk kan doorpakken.

Hoe kan je als band meer optredens fixen in de verschillende Popronde steden?
Je mag als band de podia niet zelf benaderen. Dit doen de lokale boekers namens jou. Wat je wel mag doen, is de coördinator van elke stad contacteren over jouw band. Je kan bijvoorbeeld een mail opstellen met daarin wie je bent, wat je al hebt gedaan en wat er gaat komen. Precies zoals bij mailen naar normale boekers, zorgt dit ervoor dat je als act toch weer net wat hoger op de stapel komt te liggen. Ook als je in de gelegenheid bent een eigen PA mee te nemen, kan dit helpen bij de kleine kroegen. Die PA hoeven ze dan zelf namelijk niet meer te regelen.

Wat als je niet voor Popronde wordt geselecteerd?
Kijk in het archief van de Popronde welke locaties hebben meegedaan. Welke kroegen hebben bijvoorbeeld het 3voof12, 3fm of het OOR-label? De kroegen doen vaak ook buiten de Popronde-periode iets met live-muziek. Hen zou je dus kunnen benaderen voor een optreden.

Wat is de richtprijs die je kunt vragen voor een Popronde optreden?
Dit verschilt een beetje per act en grootte, maar het is zeker geen vetpot. Voor een singer/songwriter ligt het tarief zo rond de €100 en voor een band rond de €150.

Andere praktische tips bij het benaderen van boekers en podia die ter sprake kwamen:

Mails: ‘jij’ of ‘u’?
Het panel heeft de voorkeur voor het gebruiken van ‘jij’. De muziekscene is namelijk erg informeel. Het gebruik van ‘U’ wordt door Janna zelfs een beetje schattig gevonden.

Bellen of mailen?
Janna: “Mailen is fijner, want je moet wat kunnen teruglezen.” Jan: “We zijn het bellen best wel verleerd. Het is zelfs is een beetje ongemakkelijk geworden.” Janna: “Ik heb bijvoorbeeld Facebook Messenger verwijderd en WhatsApp kijk ik ook niet meer naar. Mailen is dus het beste.”

Hoe ziet een goede mail eruit?
Een goede mail komt snel ter zake. Mensen hebben geen tijd om hele levensverhalen van het ontstaan van de band etc. te lezen. ‘Don’t bore us, cut to the chorus’, dus. Een goede mail heeft de volgende ingrediënten:

– Hoi, wij zijn …
– Dit hebben we gedaan …
– Dit zijn we van plan …
– Hier zijn de linkjes …

Het ‘plan’ van de band is hierin erg belangrijk! Janna bijvoorbeeld, heeft liever een band die nog niks heeft ‘gedaan’, maar wel een goed plan heeft, dan andersom.

Jan laat als tegengeluid horen dat er in Nederland te veel wordt gefocust op de mail. Die mails zijn gewoon goed, van kwalitatief hoogwaardig niveau. Het gaat meer om de match met het programma van de zaal, wat bepaalt of het iets kan worden of niet. Dus zorg dat je als act goed aansluit op de plek die je aanschrijft.

Hoe zijn Gigstarter/Plugify als act te gebruiken?
Vanuit de zaal komt deze vraag op en eigenlijk wordt er vanuit de zaal ook bruikbaar advies gegeven over dit onderwerp. Zorg ervoor dat je goed uitstraalt wat je live doet als act. Dus niet breed van ‘ik kan dit en dit en dat en dat’, maar gewoon laten zien hoe je live bent. Je moet je voorstellen dat de mensen die acts via deze platformen boeken gewoon zekerheid willen over het niveau. Ze willen de garantie voor een feestje, eigenlijk. Een goede live-opname is hierin onmisbaar.

Houbie geeft aan dat hij de bands en artiesten waar hij mee samenwerkt juist bewust probeert weg te houden van deze platformen. Dit komt omdat hij een soort van exclusiviteit wil creëren en voor zijn gevoel gaat dat niet samen met als act op een soort van marktplaats staan met een prijs boven je hoofd. Houbie: “Ik wil mijn bands niet tussen ‘de dorpszanger op de hoek’ hebben staan. Er is geen kwaliteitsnorm en het is funest voor je imago als band.”

Uit de zaal komt hierop de reactie dat het toch ook wel een goede inkomstenbron is, die ervoor kan zorgen dat je jouw andere, meer creatieve doelen kan nastreven. Er zijn mensen die er echt een fulltime inkomen uit halen. Kijk als artiest zelf dus of het bij je past of niet.

Dit waren de voornaamste inzichten die uit deze Meet The Pro-sessie naar voren kwamen, op naar de volgende!

Meer weten over Meet The Pro? Bekijk de website en wordt lid van de Facebookgroep.
Bekijk hier alle verslagen van vorige Meet The Pro sessies.

Ambachtsman

Dat het over hiphop gaat en dat tante Nel of buurman Barend dan “yo, yo, yo” roept en daar handgebaren bij maakt. Vroeger had ik me daar boos om gemaakt. Ik had ze verteld wat hiphop voor me betekent en dat het beeld dat zij ervan hebben niet klopt. Ik doe dat niet meer, merk ik. Ik heb het opgegeven. Uit vermoeidheid misschien, of omdat ik voel dat mijn betoog het verschil niet kan maken.

Hiphop zelf werkt me tegen ook, zo voelt het soms. Veel moderne hiphophitjes – vooral die van Nederlandse bodem – zijn dansbaar, maar hebben tekstueel weinig om het lijf. Maakt dat het slechte nummers? Niet per definitie. Complete volksstammen gaan erop uit hun dak en ook dat is een belangrijke functie van hiphop – of van muziek in het algemeen. Maar dat wat mij ooit raakte in hiphop is dat de stem méér is dan alleen een instrument. Meer dan enkel een snik of een mooie uithaal en zeker meer dan een ongeïnspireerd rijmpje. Een goede rapper – vind ik – heeft wat te vertellen, kan verhalen gelaagd vormgeven en kan spelen met taal; opdat zijn teksten tijdloos en niet inwisselbaar zijn.

Natuurlijk zijn die rappers er; nog steeds. Jonwayne, bijvoorbeeld. Of Loyle Carner; twee gasten van nog geen 30 die me de afgelopen jaren wisten te ontroeren met hun werk. De teksten één op één vanuit de bron, de rappers zelf, rauw maar gestileerd. Door deze jongens voel ik me vertegenwoordigd, maar tante Nel en buurman Barend gaan niet van ze horen. Dit zijn geen jongens voor het grote publiek. Ze winnen geen Grammy’s en worden niet besproken in DWDD of in de grote kranten. Het is muziek voor de liefhebber; besluiten redacties. Soms vraagt tante Nel me wanneer ik nou eens word gevraagd voor Expeditie Robinson. “Daar zat laatst toch ook een rapper in? Die was zo lekker brutaal.”

Gelukkig gloort er hoop aan de horizon. Een maandje geleden sjokten mijn vrouw en ik met de mensenmassa mee van station Bijlmer Arena naar het enorme Ziggo Dome. Om ons heen liepen jonge gasten met opgerolde broekspijpen en oude hiphopheads harmonieus naast elkaar. Op het affiche: Kendrick Lamar. De gepsrekken die ik opving gingen over de visuals op de live-beelden die men op YouTube had bekeken, of over de setlist van de show in Keulen daags ervoor. Een jonge jongen vertelde zijn vrienden over een onderzoek dat literatuurwetenschappers naar de teksten op Kendricks laatste album DAMN hadden gedaan; over de metaforen, de perspectieven, de thematiek en de verwijzingen.

Nooit eerder had ik, festivals daargelaten, € 80,- neergeteld voor een entreeticket. Dit soort megalomane Mojo-avonden zijn doorgaans ook iets te massaal naar mijn smaak. Vaak haalt een artiest voor zulks allerhande malle fratsen uit de kast om de show voor een groot publiek interessant te maken. Geef mij maar een intiem zaaltje waar je de artiest in de ogen kunt kijken. Om de intimiteit in deze Bijlmerse turbotoko te waarborgen moet je lef hebben én van goeden huize komen. Kendrick komt dat. Het lef om voor een sobere performance te kiezen en zijn vurige delivery en teksten het werk te laten doen onderscheidt hem van veel collega’s. “Wie hier bij was, zal dit nooit vergeten. Kendrick Lamar tilde zonder ook maar een enkel hiphop-cliché het genre eigenhandig naar een hoger plan”, schreef Gijsbert Kamer de volgende dag terecht in de Volkskrant.

Buurman Barend had iets gelezen over Kendricks optreden bij de Grammy’s van dit jaar, al wist hij niet precies meer wat. De rapper uit Compton stal er de show met een tot in de puntjes uitgewerkte mix van entertainment en kunst en deinst er niet voor terug om daarmee een maatschappelijk statement te maken. Hier is een schrijver aan het werk die niet tevreden is met twee rijmende zinnen. Nergens wordt zijn werk voorspelbaar: hij experimenteert met perspectieven en zoekt de grenzen op qua stemgebruik. “A rapper with a ghost writer; what the fuck happend?” rapt hij in zijn hit King Kunta. Kendrick is een ambachtsman. Dít moet de standaard zijn, geeft hij aan. Daar ben ik hem dankbaar voor. Aan Expeditie Robinson zie ik hem – godzijdank – niet meedoen, maar er staat eindelijk weer eens iemand in de spotlights die laat zien hoe het óók kan.