Tourverslag: Lewsberg in de UK

Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. Lewsberg bezocht (samen met Venus Tropicaux) Engeland.

2 Mei – London

The George Tavern in East End is een familiebedrijf. Het personeel is er chagrijnig, niet van het communicatieve soort. De geluidstest gaat snel. We gaan wat eten in een Indiase vreetschuur in de buurt. Als we terug zijn, krijgen we twee drankbonnetjes. Het voorprogramma is wel aardig, wat saai. Onze set begint goed en fel. Tijdens het derde nummer valt aan de linkerkant van het podium de stroom uit, vanwege een instabiele converter. We kunnen verder, maar twee nummers later breekt een bassnaar. Er is geen extra basgitaar in The George Tavern. We besluiten nog twee nummers te doen met een snaar minder. Die gaan niet van harte, maar wel acceptabel. Het publiek lijkt vergevingsgezind en we krijgen enthousiaste reacties. Op weg naar onze slaapplek in Hackney halen we wat Old Speckled Hen en fluisteren nog wat terwijl onze gastvrouw en gastheer al lang liggen te slapen.

3 Mei – Hull

Adelphi Club is een tent die dweept met het verleden. Op de bar staan drie potten met op sterk water de hoofden van Jarvis Cocker, Thom Yorke en Mark E. Smith. Zij hebben er allen ooit opgetreden. Of dat ook voor een bijna lege zaal was, is ons niet bekend. Venus Tropicaux speelt na een korte line-check een leuke set met gelegenheidsdrummer Marrit. Wij weten onze set deze keer zonder technische problemen af te werken. Aan gastvrijheid geen gebrek in de Adelphi Club: er is voor Japans streetfood gezorgd, we krijgen gratis drank aan de bar en er is een hotel voor ons geboekt op de hoek van de straat. Verder bereikt ons het nieuws dat we morgen toch nog ergens in Leeds kunnen spelen.

4 Mei – Leeds

Brudenell Social Club is een voormalige Comedy Club waar nog altijd vloerbedekking ligt. We komen als eerste band aan en het is lang wachten op The Limiñanas, die twee uur te laat aankomen en ook nog eens erg lang doen over hun geluidstest. Dit zorgt ervoor dat we samen met de lokale geluidsman besluiten om voor het podium te spelen, op de vloer, zodat er tijd bespaard kan worden met ombouwen. Wij hebben dus nauwelijks tijd voor een geluidstest, maar de geluidsman lijkt onze muziek goed aan te voelen. We spelen een degelijke set.

We hebben nog geen slaapplek voor de avond en vragen aan het slot van de set of we bij iemand thuis terecht kunnen. Dat blijkt snel geregeld. Aan de merchandise tafel doen we aardig zaken en spreken we een aantal enthousiaste mensen. Tweede act Girl Sweat is een duo dat een soort rituele drone noise set brengt, met wisselende reacties als gevolg. Het publiek is gekomen voor hoofdact The Limiñanas, maar ons kan de band matig bekoren. We rijden samen met onze gastheer naar ons logeeradres net buiten Leeds. Hij blijkt recent gescheiden en dat merk je aan alles. We ontmoeten zijn lieve zoon en hond en drinken nog wat thee.

5 Mei – Liverpool

Liverpool Sound City is een showcase festival verspreid over verschillende locaties in de wijk Baltic Triangle. We halen polsbandjes en rijden vervolgens naar ons podium Brick Street. Er staat een aantal bedenkelijke bands voor ons geprogrammeerd en dat geeft ons de tijd om Chinatown in te gaan voor wat eten. Eenmaal terug bij Brick Street nuttigen we lauw bier terwijl Venus Tropicaux opbouwt. Ze spelen een lekker rauwe set voor een goed gevulde zaal. Tijden ons optreden zijn er net wat minder mensen. We spelen een vrij lome set. Als de whisky op is, rijden we naar onze slaapplek, een soort complex met studentenwoningen en hostelkamers. We drinken nog wat bier, eerst in Wetherspoon’s, later bij het hostel.

6 Mei – Oxford

The Library is een kleine kroeg met een kleine kelder waar bands kunnen spelen. Niet iedereen van de band kan overal in de ruimte rechtop staan. De promoter blijkt een aardige jongen. Hij heeft couscous voor ons gemaakt. Venus Tropicaux opent de avond, ontwapenend als altijd. Wij volgen met een goed optreden, al lijkt niet iedereen in het publiek het te kunnen waarderen. Derde act Blue House speelt een sfeervolle, subtiele set, in een kleinere bezetting dan normaal. Hoofdact Tigercats is een band met goede muzikanten, maar het doet ons weinig. Na hun optreden pakken we direct in, want we rijden die avond nog naar een hotel in Folkestone, aan de kust. De dag erna spelen we in Amsterdam, als opener voor Ought in Paradiso Noord.

 

Meer Lewsberg? Check hun website!

Deze tour werd mede gefinancierd door Popunie Music Export Rotterdam.

Joost Wander – Scherp Schieten

  • Scherp Schieten

  • Joost Wander
    • Genre: singer/songwriter
    • Release-type: ep, digitaal
    • Label: self-released

“O, had ik maar een geldmachine, dan was ik altijd vrij geweest”, zingt Joost Wander, want dit zal veel problemen voor hem oplossen. Hij geeft een feestje voor de wereld en koopt een villa voor zijn moeder. “Geweldig en wat een idealist is die Joost, waren er maar meer van dit soort mensen op de wereld”, denk ik dan.

Dat niet alleen, het nummer is zo aanstekelijk dat stilzitten niet te doen is. Het is dan ook niet gek dat Joost met dit nummer bij het programma Vroege Vogels en bij Giel is geweest. Laatst won Joost samen met Dos Hermanos ook de Elevatorpitch bij Kevin van Arnhem op 3FM. Die gast weet hoe hij een lied moet schrijven en beter nog, hoe hij het ten gehore moet brengen. Daarnaast verraden het gitaarspel en de arrangementen van de liedjes, dat we te maken hebben met een virtuoos op gebied van muziek. Veel accenten worden aangezet met blazers.

Over het algemeen zijn de liedjes op deze ep lekker uptempo, des te gewaagder is het dat Joost gas durft terug te nemen met de frivole ballads Het Is Oke en Eilandmeisje. Hierin is ook zijn prachtige gitaarspel goed te horen. Hij beheerst het akoestische fingerpicking tot in finesse. In Oke wordt de boel nog extra aangezet met een cello. Een grotere meerwaarde voor dit liedje is niet denkbaar.

Hij weet op een simpele en eenvoudige manier de teksten aan elkaar te rijmen. Hierbij pent hij hele frisse en leuke teksten neer. Zeker in duet met de Vlaamse Kirstie Di’Alegria Twee Stappen Terug is dit goed hoorbaar. De humor die Joost bezit, schuilt ook in zijn teksten, zoals in Fenomenaal“Waar gaan we heen? Waddinxveen”. Dit is niet alleen leuk in zijn eenvoud, maar is zelfs fenomenaal bedacht. Om maar te zwijgen over het ultieme eilandgevoel in het nummer Eilandmeisje, waar Joost het meisje bezingt als iemand die goed weet wat ze wil en houdt van speciaal bier. Wie ooit eens op Terschelling, Texel of Ameland is geweest weet waarover Joost het heeft.

Via deze weg wil ik gelijk een lans breken voor deze Joost Wander. Volgens mij hebben we echt te maken met een nieuwe grote popheld in ons kleine kikkerlandje. Voor diegene die uitgekeken is op Guus Meeuwis en Marco Borsato, maar toch het hart heeft verpand aan Nederlandstalige pop is Joost Wander de upcoming man. Geeft deze man de ruimte, een podium, draai hem grijs op de dagelijkse radio en festivalorganisators boek deze man. Want wat mij betreft wordt deze kerel een grote. Maar Joost, blijf dan wel bij jezelf en hou je schoenen aan oké?

Het enige minpunt is misschien het geknepen en soms te vet aangezette zanggeluid van Joost. Misschien geeft iets ontspannender zingen, maar wel met de juiste intentie, de liedjes nog meer overtuiging.

Maar mijn zomer kan niet meer stuk. Joost Wander heeft hem al tot een succes gemaakt.