Terilekst – Turqoise

Terilekst is natuurlijk geen onbekende in de Nederlandse hiphopscene. Dennis Van Der Meijden brengt al sinds 1999 platen uit en hij stond in 2001 samen met Spacekees in de finale van de Grote Prijs van Nederland. In 2005 kwam wellicht het bekendste werk van Terilekst uit, in de vorm van de Single Ik Wil Een Meisje samen met Spacekees.

Na het succes van het album (Spacekees & Terilekst) heeft hij onder meer geproduceerd voor Jiggy Dje (Noah’s Ark bestaat volledig uit zijn producties) en Anouk (Three Days In A Row RMX). Na zijn Kohfie Konnect project (met Jiggy Dje en Tenshun) en diverse projecten voor film en televisie is er 17 jaar na zijn eerste project nu dan eindelijk weer een solo-album.

In eerste instantie verwachtte ik een boombap hiphopplaat, maar niks is minder waar. Ten eerste betreft het een instrumentaal album. De dynamiek is natuurlijk totaal anders dan wanneer de beats worden aangevuld met flows en punches van een mc.

Op de cinematische intro track Anxiety wordt meteen de toon van de plaat gezet: organs, strings en zware baslijnen vormen het startschot van een naar mijn mening sfeervolle mix van hiphop, jazz en soms wat uitstapjes naar reggae en rock.

Het album klinkt als een mooi geheel met rustigere organ-heavy tracks (Organs Of Vision, Iridescent Surfer) opbouwend naar wat meer drumheavy en uptempo tracks (Bio Soundwaves, Fractal Everything). Er worden geen overdreven overgangen gemaakt, waardoor de plaat goed weg te luisteren is. Er is duidelijk tijd genomen voor de sequence en nergens is er iets teveel toegevoegd. Het klinkt als één lang project en dat is de bedoeling van een instrumentale plaat.

Zijn boombap verleden komt duidelijk naar voren in mijn favoriete productie; Mindcraft. Over heerlijke drums waar hij, net als op Iridescent Surfer, speelt met subtiele rock- en reggae-invloeden verandert de sfeer enigszins, zonder geheel uit het thema van het album vallen. Als ik dan toch mag zeuren is het over de lengte van de track. Met slechts 2.04 smaakte het zeker naar meer.

De afsluiter is misschien wel het mooiste stuk van het album. Op Sunrise worden alle elementen van het album samengesmolten tot een waardig einde. Mooie overgangen en verschillende instrumenten die harmonieus spelen met de easygoing drums. Easygoing, maar met karakter. Zoals de hele plaat.

Concluderend, de plaat is naar mijn mening niet extreem vernieuwend of experimenteel, maar daardoor des te tijdlozer. Door de terugkerende organs en Rhodes klinkt het allemaal als een mooi geheel zonder te gaan vervelen. De duidelijke rock-, reggae- en soms zelfs westcoast hiphop-invloeden zijn subtiel verwerkt en laten zien dat Terilekst meer dan alleen een hiphopproducer is. Een volwassen, melancholische plaat, heerlijk voor op een warme zondagnamiddag. Geniet van je ijsthee.

 

Wil je meer weten over Terilekst? Maak dan hier een bezoek aan zijn Facebookpagina!

Kalulu

cover KaluluHoax
lp / cd- / download-album
indiepop

Vaak is het leven van een recensent om jaloers op te worden, want met grote regelmaat valt er een album op de (digitale) mat dat meer dan de moeite waard is en dat vervolgens langdurig op de herhaalstand in de cd-speler blijft liggen. Dat overkwam ook het album Hoax van Kalulu, het nieuwe geesteskind van de Rotterdamse muzikante Marinka Stam. Hoewel het de eerste draaibeurt wennen is aan de diversiteit aan stijlen, van ballad tot pop tot rock, slaat Hoax je daarna direct om de oren met pakkende songs van een puike en goed verzorgde band.

Na de openingsblues van It’s Already Dark wiegt Kalulu je tot volledig rust in de prachtige opbouw van Forget To Ask. En vanaf daar neemt de band je mee op een avontuurlijke reis langs een wisselend landschap van ontwapenende graslanden en brokkelende rotspartijen. Enkele highlights onderweg zijn het overdonderende Waterfalls, het stevige en toch hartverwarmende Believe They Are Wrong en het korte, ontroerende Interlude.

Door de andere nummers niet te benoemen, doe je Kalulu enigszins te kort, temeer omdat er op Hoax zelfs geen twijfelgeval is te bekennen. Een eervolle vermelding tot slot is er voor het James Blake-achtige Traceless dat pas na ruim 10 minuten zijn einde beleeft. En al die tijd blijven de oren aan de speakers gekluisterd. En dat leidt tot de conclusie: Hoax van Kalulu verdient vele luisterende oren.