• Mutations

• Mutations
• • Genre: psychedelica, space pop
  • Release-type: album, cd, digitaal
  • Label: self-released

Zo’n beetje tot 1976 bestond er in de muziek een psychedelische onderstroom met een heel eigen kijk op muziek. Voor deze bands bestonden de simpele songstructuren niet meer. Hun muziek was gelaagd, ingewikkeld en vooral ook erg virtuoos. Bekendste adepten waren natuurlijk aan de rock-kant Led Zeppelin en aan de meer jazzy-kant Soft Machine. Even leek het of deze muziekstroming in een keer weggevaagd werd werd met de komst van de punk…

Hoe dan ook, je werd gezien als ‘wanker’ als je van dit soort muziek hield. Ondertussen weten we dat de hele punk-scene leed aan quilts secrets, zodat het wel erg jammer was dat er geen goede cross-overs ontstonden in die tijd. Het heeft nog behoorlijk wat jaren geduurd tot er artiesten waren die overstapjes durfden te maken als jack White en Devendra Banhart. Vreemd genoeg heeft Nederland nooit veel bands gekend die in dit idioom speelden, of het moeten Group 1850 en Supersister zijn geweest. Hoe dan ook, de spoeling was dun en de wortels in deze muziek daarom ook.

Je kan me daarom niet blijer maken dan met een album als dit! Wat een lekkere plaat is dit en wat een goede mix van klasse-muzikanten. Dit is een groep waarvan alle leden echt iets te zeggen hebben met hun instrumenten en hun stemmen. Alles klopt aan deze plaat… Ik kan niks anders zeggen. Het is heerlijk om te horen hoe geput wordt uit een rijk verleden en hoe dit verleden wordt getransformeerd in een zeer eigen idioom. Soms is het bijna niet te begrijpen dat deze muziek, hier, in eigen huis wordt gemaakt…

Ook hier is weer sprake van het aloude gezegde “het geheel is meer dan de som der delen”. De combinatie van muzikanten is er een uit duizenden; behalve hun meer dan uitstekende instrumentbeheersing is er sprake van een groot wederzijds respect waarin de drang van de ene muzikant om een bepaald idioom ten gehore te brengen naar een ander plan wordt getrokken door de experimenteerdrang van de andere muzikant. Een gouden combinatie!

Laat ik eerlijk zijn; ik heb deze plaat meer keren beluisterd dan voor deze recensie noodzakelijk was. Mijn beschrijving van de nummers op deze schijf voegt dus niets toe aan mijn recensie; slechts het credo ‘KOPEN’ geldt!

Ok:

1. Theme From Lucifer. Vanaf het begin word je binnengezogen in een wereld van jaren ’70 psychedelica. Bij de eerste tonen van het Hammondorgel weet je dit is pure klasse. Even lijkt het alsof David Bowie het nummer inleidt, totdat hij wordt afgelost door Jimmy Page. Niks geen simpele A-B-A-structuren; het nummer neemt je mee in in tientallen structuurwijzigingen en tempowisselingen, zoals te doen gebruikelijk in de pre-punkperiode. Ik zou zeggen, Led Zeppelin meets The Raconteurs; of moet ik zeggen meets Mutations?

2. Don’t Look Down Now. Een song geschreven voor stadions, maar dan in de goede zin des woords! Wat een gebalde energie zit er in dit nummer… Dit is eigenlijk het simpelste nummer van de plaat qua structuur. Alleen, na de eerste twee minuten is weer alles anders; tempo, klankkleur en toonhoogte… alles.

3. Quixote. Het meest eigentijdse nummer van deze plaat. Een prachtige semi-akoestische gitaar zet aan het begin van het nummer een wonderschone spanningsboog op, waarop de andere instrumenten naar lieve lust mogen invullen. Langzaam verandert het nummer van sfeer; aanvankelijk rockend, ontwikkelt de song zich via jazz, naar de soul van Santana totdat alle stijlen samensmelten.

4. Nazca. De heren kennen hun klassiekers! In dit nummer lijkt Split Enz even om de hoek te kijken. De opbouw is als vanouds weer geweldig; op het moment dat je denkt houvast te hebben aan een herkenbare structuur evolueert het nummer alweer naar een echt niet voor de hand liggend chorus waar Jack White de hand in lijkt te hebben.

5. Pingo. Weer een pareltje waarin, pak hem beet, Jethro Tull samenklinken met The XX en The Antlers. Wat een heerlijk middenstuk waarin gitaar, toetsen, drums en bas even helemaal los komen.

6. Carnivale. Ja, dit is mijn lievelingsnummer! Dat komt door de prachtig mooie dissonanten op de gitaar aan het begin van het nummer begeleid door de loopbas en roffelende drums. Wederom wordt dit nummer ingeleid door de Bowie-achtige spreekstem, waarna het nummer na de zoveelste maatwisseling ontwikkelt tot een Soft Machine-achtige compositie. Wat een vakwerk!

Weet je wat? Ik stuur mijn recensie in en ga nog een keer luisteren!