Heel ‘alternatief’ Rotterdam had er weken naar uitgekeken: op zaterdag 13 februari presenteerde de band Yokocola zijn debuut-lp (Cellarsounds) in Worm. Er was een mooi programma samengesteld. Eerst 2 solo-acts: lokale held Harry Merry (Harry Merry), gevolgd door Mr Marcaille (oorverdovende fuzz-cello met grunt-zang, no kiddin’). Tussendoor draaiden dj’s Amélie Feline, Trish Trash en Johnny Teardrop hun fijne plaatjes. A real cool time.

Voor je er erg in had was het half 12. Waar was Yokocola? Nou, de band (gitaar, bas, synths, drums) stond al op het podium. De band wel. Maar Yokocola draait eigenlijk om 1 persoon: zangeres Sid Idiopath.

Cola
Aha, daar staat ze zenuwachtig te trappelen aan de zijkant van het podium (waar ik ook sta). Ineens is ze weer weg. En weer terug, samen met haar broertje die een grote fles cola in zijn handen heeft. De band begint. Langzaam, bezwerend, hard. Podium vol rook, duistere sfeer. Sid betreedt samen met haar broertje het podium. Vervolgens wordt de fles cola enthousiast leeggespoten over het publiek. Yokocola a éjaculé.

Vloeken
Maar klaar waren we nog niet. Microfoonproblemen zorgen aanvankelijk voor wat oponthoud en ergernis. Maar na enig luid gevloek van gitarist Rudolf Heimat (die oudere lezers nog kennen van Hi Ho Silver) volgt een strakke, energieke set. Sid – geheel in het zwart, wat dacht je dan? – kronkelt over het podium als een jonge Nick Cave. Dan weer ijsberend, microfoon bungelend aan haar pols. Ze lijkt continu kwaad, maar dat hoort bij de act. Het past ook goed bij de niet al te vrolijke teksten.

De band dendert door. Groovy, psychedelisch. De platenkast van Yokocola laat zich raden. We denken aan Suicide (de band dan, hè), Slits, Siouxsie and the Banshees. Maar vooral aan Lydia Lunch.

Moody
Dat zijn acts die ruim 30 jaar geleden (al) furore maakten. Maakt dat Yokocola gedateerd? Vreemd genoeg niet. Aan alle hoorbare invloeden wordt toch een eigen draai gegeven. Dit is muziek van nu, met verse voetstappen uit het verleden.

En de lp? Die klinkt weer heel anders dan op het podium. Meer moody. In Hey Beautiful klinkt Sid zelfs bijna als Chrissie Hynde! De dreinende opener Telling Stories lijkt met subtiel handgeklap nog het meest op Suicide; zanger Alan Vega wordt niet voor niets op de binnenhoes bedankt. City Of Sleepers is desolaat en dreigend. Taste had niet misstaan op A Sufi & A Killer van Gonjasufi. Flying Lotus – de producer van dát meesterwerk – bellen voor de volgende plaat?

De teksten zijn opvallend poëtisch, ook hier weer de invloed van Lydia Lunch. Uit City Of Sleepers:

Purity is like a candle that lights in fiction

I’m not an observer

I live and afterwards I translate the past in words

For me it was just a friction

En verderop:

We are the free world

The free city

We live in a lie

And conquer our fears

We live in a lie? Het zou zomaar kunnen. Maar de muziek maakt veel goed. En anders alles.

Jeroen van de Beek

Eigenaar Only Words Copywriting, DJ Lato Uno, Vinylverzamelaar, Voormalig Radiomaker, Historicus, Rotterdammer.