Iedereen wilde spelen op ScumBash. Dat wil zeggen: elke band die barbiers Leen en Bertus van Schorem vroegen voor hun verjaardagsfeestje in de Van Nellefabriek zei ja. Er was dus al een droomprogrammering van nationale en internationale bluegrass-, psychobilly-, metal- en punkbands.

Maar toen het lijstje klaar was en de programmering van deze One Day Of Pure Goddamn Rock ‘n’ Roll zo goed als rond, stond daar welgeteld één Rotterdamse band op: de punkrockers Stealers. Okee, en Elle Bandita. Maar voormalig Riplet Ryanne van Dorst is tegenwoordig minstens net zoveel op Amsterdam (en de rest van de wereld) georiënteerd als op haar homebase.

De mannen van Scumbash besloten de programmering een Rotterdamse injectie te geven, maar beseften dat ze daarbij hetzelfde ‘probleem’ zouden tegenkomen als bij de rest van de line-up: iedereen wilde meedoen! De oplossing: een poll: welke Rotterdamse band krijgt de meeste stemmen? Daaruit kwam met een zeer overtuigende meerderheid één naam naar voren: Liptease & The Backstreet Crackbangers. De overwinning was zo overtuigend dat het voor Leen en Bertus al een paar weken van te voren duidelijk was dat deze act aan het programma toegevoegd zou worden. Of zoals ze het op de site verwoordden: “It wasn’t a close call at all, but a landslide victory, as convincing as the sound of this mighty fine rock & roll ensemble.”

Nu zullen niet veel mensen speciaal naar Scumbash zijn gekomen om juist de Rotterdamse bandjes te bekijken, maar mocht iemand dat wel van plan zijn geweest, dan was er het praktische probleem dat Liptease en Stealers precies tegelijk geprogrammeerd stonden, van twee tot drie ’s middags. Even heen en weer lopen van het ene podium naar het andere zou in principe kunnen, ware het niet dat de drie podia nogal verschilden van omvang en inrichting.

De twee grote podia, geprogrammeerd door Leen en Bertus, boden de hele dag uitstekend zicht -en toegang- voor iedereen: podia van een meter of tweeënhalf hoog en vijftien meter breed, daar kom je altijd wel bij. Maar het derde podium, het door 3FM-deejay Eric Corton gehoste Cortonville moest zich behelpen met een minipodiumpje van een halve meter hoog en hooguit drie meter breed. Bovendien was de ruimte voor dit podium een heuse pijpenla, omdat links en rechts de middenstand stond opgesteld: een standje met T-shirts en een rij tafels aan de ene kant, de barbiers van Schorem en hun Utrechtse collega’s van Madame de Pompadour en de horeca aan de andere kant.

Wie vooraan stond, had mazzel en kon dus maar beter niet weggaan. Geen kwaad woord dus over Stealers, want daar was ‘frontrow’ bij Liptease & The Backstreet Crackbangers niets van mee te krijgen. Het zestal bestaat uit eigenlijk uit twee drietallen: The Backstreet Crackbangers is een stevig rocktrio dat op een aanstekelijke manier metal mengt met rockabilly. De drie Liptease-dames geven een show in burlesque-stijl en ogen op het eerste gezicht als hedendaagse Andrews Sisters.

Maar pas op: de ene keer geeft zangeres Sjharlie je een verleidelijke knipoog of wrijft ze suggestief langs haar dijen, een moment later gaan de middelvingers omhoog. Dat geldt ook voor haar collega’s Candy Randy en Wild Cat Katie, want de drie dames doen vrijwel alle danspasjes en andere bewegingen synchroon. Wel zingen ze om beurten solo, waarmee ze bewijzen alledrie over een ijzersterke rock-strot te beschikken. Veel covers, soms enigszins uit verwachte hoek, zoals Rock This Town van The Stray Cats, dan ineens Single Ladies (Put A Ring On It) van Beyoncé in een rockversie. Ook leuk: Nothing Else Matters van Metallica in rockabilly-stijl.

Als iets deze eerste (en waarschijnlijk niet laatste) editie van Scumbash kenmerkt, is het wel de gezelligheid en gemoedelijkheid. Punkers, metalheads, countryfans en rockers maakten er zaterdag meer dan twaalf uur lang één groot feest van, zonder elkaar ook maar enigszins in de weg te zitten. Het mag dan zo zijn dat organisatoren Bertus en Willem fan zijn van al die genres, in de grote boze buitenwereld is bepaald niet elke fan van pakweg Discharge of UK Subs ook liefhebber van Jerry Lee Lewis of Japie Valkhoff, om maar een paar namen te noemen die tussen de optredens door over de geluidsinstallatie klonken. Maar die grote boze buitenwereld was zaterdag in de Van Nellefabriek in geen velden of wegen te bekennen. “Scumbash Rules!” was daar een -terecht- veelgehoorde kreet op de podia.