Interview met KEES

Met deze reeks van interviews nemen we een kijkje in het leven van Rotterdamse artiesten in de huidige social distancing omstandigheden. Waar houden ze zich mee bezig en hoe gaat het met hun muziek? Over dit en meer spreken we met verschillende acts en bands. De volgende die we spreken is KEES, die in 2018 finalist was in de categorie singer/songwriter van de Sena Performers Grote Prijs Rotterdam. 

Hoe blijf je in deze tijd bezig met muziek?
“Met mijn vriend zou ik in april naar Bon Iver gaan, maar dat ging uiteraard niet door. We besloten thuis een concert van ze terug te kijken en zijn dit toen van nog meer artiesten gaan doen, van Talking Heads tot Woodstock, super inspirerend! Verder probeer ik momenteel om iedere dag met muziek bezig te zijn, soms is dat maar vijf minuten gitaar spelen of ik kijk een YouTube filmpje over mixen, soms werk ik een avond aan een nieuw idee, dat verschilt.”

Wat voor impact heeft de lockdown op jou en je muziek gehad?
“In eerste instantie weinig: ik was net op een punt beland dat ik even op de rem moest trappen, balans zoeken en niets moeten. Dat resulteerde in veel slapen, series kijken, lekker koken, een tent in de woonkamer zetten als mini-vakantie, wandelen, yoga. Ik vond het lastig dat iedereen om me heen 3 albums per week leek te schrijven, haha, maar ik had het juist even nodig om alles even los te laten.”

En nu? Waar ben je in de huidige social-distancing periode allemaal mee bezig?
“Ik ben inmiddels weer aan het schrijven. En probeer mijn minimale gitaarskills naar een iets hoger level te tillen. Geduld schijnt een schone zaak te zijn!”

Zijn er nog andere dingen geweest die altijd bleven liggen, waar je juist nu de ruimte en aandacht voor gevonden hebt om die aan te pakken?
“Mijn huis ondersteboven keren! Kastjes verven, studio nice maken, heel veel spullen weg doen. Dat geeft echt rust. Mijn hoofd is vaak al druk genoeg, een opgeruimde omgeving werkt heel goed voor mij.”

In 2018 deed je mee aan de Grote Prijs van Rotterdam, rond deze tijd was je je toen waarschijnlijk aan het voorbereiden op de finale in september. Hoe heb je dat ervaren?
“Het was een hele goede ervaring en bracht mij en mijn muziek in een sneltreinvaart. Het gaf me bevestiging en een extra drive om door te gaan.”

Is er iets wat je straks, als we weer herstarten, anders of beter zou willen doen of zien dan hiervoor?
“De afgelopen maanden is er een sfeer ontstaan waarin mensen soms angstig reageren op elkaar. Ik denk dat ik als artiest nóg meer waarde hecht aan hoe bijzonder het kan voelen om live met een hele groep mensen samen te zijn, een beleving te delen. Dat gevoel van verbinding schat ik nu nog meer op waarde.”

Wat zijn je plannen voor straks, als de coronacrisis voorbij is en we weer de live muziek scene verder kunnen opstarten?
“Ik hoop enorm dat de Popronde door gaat. Het voelt nu soms een beetje uitzichtloos en ik vind het fijn om ergens naartoe te kunnen werken. Verder is het plan om begin 2021 een ep uit te brengen.

Wie is jouw favoriete Rotterdamse artiest?
“Oh shit, haha, die heb ik niet echt! *snel even googelen, ben zo terug*”

Wat zou je als tip meegeven aan andere muzikanten?
“Wees lief voor jezelf en vergelijk niet teveel. Je haalt het meeste plezier uit je vak als je dicht blijft bij wat jou inspireert en energie geeft.”

Hoe kunnen mensen je volgen en supporten?
“Ik ben het meest actief op Instagram en Facebook, onder de naam @wieiskees. Daarnaast kun je natuurlijk mijn muziek op Spotify/Apple Music enzo vinden, daarmee support je me sowieso!”

Volg KEES op Facebook, Instagram en Spotify.

Artiest is maar een naam

Ons imago, daar werken we allemaal hard aan. Een uitgedacht beeld naar de buitenwereld toe projecteren waarmee we hopen dat mensen ons daardoor gaan liken en fan worden. En als je dat ‘grote succes’ vervolgens bereikt, dán heb je het gemaakt. Maar waarom gaat het dan mis bij zoveel ‘succesvolle’ artiesten? Zij zouden nu toch overgelukkig moeten zijn? Waarom krijgen zoveel artiesten een mentale breakdown?

De breakdowns van de grote artiesten staan uitgebreid vermeld in alle media, dat zijn nieuwtjes waar de pers van smult. Maar hoe zit dat eigenlijk met de onbekende(re) artiesten? Kan het jou gebeuren en hoe kun je dat voorkomen?

In deze column wil ik je iets ontzettend belangrijks meegeven, iets wat jouw carrière als artiest mogelijk voor de rest van je leven in perspectief kan plaatsen.

Imago
Imago begint vaak bij je artiestennaam. Je kiest een naam waarvan jij denkt dat die representatief is voor wat jij maakt of uitvoert, waar jij voor staat. Het is een woordelijke samenvatting van hoe je eruit ziet, wat je draagt, hoe je communiceert naar de buitenwereld toe en van je creatieve uiting. Het is alsof je een vergrootglas zet op een gedeelte van jezelf en dat tot in perfectie toe naar buiten projecteert. Dat is imago en de een doet dat grootser dan de ander.

Er zijn veel grote artiesten ten onder gegaan aan hun succes en velen die er dagelijks onder lijden. Denk aan Amy Winehouse en Avicii om een paar grote verhalen te noemen. En er zijn meerdere redenen en lagen waardoor zij leden onder hun succes. Noem het druk van buitenaf, de verwachting die zij aan zichzelf stelden, faalangst… Al die benamingen leiden allemaal terug naar één essentieel ding: ze geloofden dat zij hun imago waren. Zij identificeerden zich met hun imago.

Maar,  imago is niet echt.

Het woord imago komt uit het latijn en betekent beeld. En het woord zegt het al: een beeld is iets waar je van een afstandje naar kijkt. Aan de wand in de vorm van een schilderij, in de spiegel naar je lichaam, maar er bestaat ook het beeld dat je van je binnenste zelf ziet. Imago is daarmee iets externs: het is iets gemaakt, ontworpen, gecreëerd, eerder onbestaand, dat JIJ, jijzelf, vormgeeft.
De mentale breakdown komt wanneer jij gaat geloven dat jij dat imago, dat beeld, daadwerkelijk bent en eraan moet voldoen.

Als artiest wordt ons vaak meegegeven: fake it till you make it. Bluf je zelfvertrouwen, je doorzettingsvermogen… en dat lijkt een valide uitspraak. ‘’Het helpt toch zeker om jezelf er doorheen te bluffen, jezelf groter te maken dan dat je je voelt? Want je weet immers dat je wat kunt.’’

Jazeker, ik snap je. Je kunt je onzeker voelen in een situatie (op een podium of in een gesprek) terwijl je tegelijkertijd zeker weet dat je iets heel goed kunt (spelen). Leunen op je imago kan je de kracht en rust geven die je nodig hebt om te presteren. Dus waarom die buitenkant dan niet ook vanuit de binnenkant bluffen?

Het gevaar ligt echter op de loer dat je vanbinnen één wordt met dat imago, met het faken, dat je hebt gecreëerd. En dat kan heel geleidelijk en geniepig gaan. Als je er één mee wordt, als je onbewust gaat geloven dat jij daadwerkelijk dat imago bent, dat conceptuele beeld, dan wil je daar ook aan gaan voldoen. En precies dat maakt ongelukkig.

Dat is waarom Amy Winehouse, Avicii en al die anderen een mentale breakdown hebben gekregen, want je zult ervaren dat je er nooit aan zult kunnen voldoen. Het is immers nep, een uitvergroot beeld van onhaalbare perfectie, en in je eigen ogen faal je, keer op keer, omdat die perfectie simpelweg niet bestaat. En daar lieve lezer, komen die mentale breakdowns vandaan. Willen voldoen aan een zelfgeschapen-onhaalbaar-beeld van jezelf.

Ten slotte
Marketing hoort bij ons vak, bij ons Westerse leven, en misschien zelfs wel bij het leven in zijn algemeenheid (zij het in genuanceerdere vormen). Dat is OK, mag bestaan en mag worden gebruikt. Doe er je voordeel mee.

Maar. Wees je er ten alle tijden van bewust dat jij níet je imago bent, hoe dicht dat ook bij je werkelijke ‘ik’ lijkt te staan! Als je dát weet, je dat ten alle tijden realiseert, kun je gerust het grootste en kleurrijkste schilderij creëren, een imago neerzetten, wat iedereen kan komen bewonderen en aanbidden, maar zul je jezelf er nooit in verliezen.