Interview: Eline Mann

“Met een tournee de wereld rond is mijn absolute einddoel”

Je voelde het al aankomen en het publiek in de Doelen vermoedde het al sterk. En dus klonk er een bevestigend geklap en gejuich toen de naam van Eline Mann (23) werd genoemd. Zij en haar band wonnen de Sena Performers Grote Prijs van Rotterdam, categorie Bands. De jury omschreef het als volgt: ‘Een hechte act met speelplezier, sterke vocalen en stage presence. De act weet wat het wil en kan zo naar het buitenland’.

Eline Mann was heel blij met die eerste prijs, want, zo vertelt ze een paar dagen later, ze heeft nog nooit een muziekwedstrijd gewonnen. Eline: “Het was een fijn gevoel om te merken dat andere mensen waarderen wat we doen. Je merkt dat normaal gesproken wel aan het publiek, maar dit was een beoordeling door de jury die bestaat uit professionals. Dat maakte het net even anders”.

Dus je was zelf tevreden over het optreden.

“Ja, het ging goed. Ik voelde me heel relaxed en we hebben op het podium vooral lol gehad en geprobeerd een vette show te geven. De drummer had zich de ochtend van het optreden afgemeld, dus we moesten die dag op zoek naar een invaldrummer. Dit vond ik in Bryan Manuel, die zonder repetitie het repertoire foutloos meespeelde. Heel veel respect voor die man!”.

Verandert er iets voor jou na deze winst?

“Niet zo veel. Ik ben al een paar jaar professioneel met muziek bezig en daar ga ik mee verder. Ik ben heel blij met de begeleiding de komende tijd, daar gaan we als band veel aan hebben. Ook ben ik super dankbaar voor de geldprijs, die kunnen we goed gebruiken voor de muziek. Het geeft ons een beetje bewegingsruimte voor investeringen die gedaan moeten worden: bijvoorbeeld de band overvliegen naar mijn huidige woonplaats Londen om daar wat shows te doen”.

Is muziek maken je met de paplepel ingegoten?

“Sinds mijn zesde jaar speel ik gitaar. Daarna volgde al snel het schrijven en zingen van liedjes. Rond mijn 10e begon ik echt al een mini singer/songwriter te worden. Op mijn 11e deed ik mee aan een grote productie: het Nieuwjaarsconcert georganiseerd door het Nederlands Blazers Ensemble, een compositiewedstrijd voor kinderen, waarin ik mijn eigen liedje samen met het ensemble mocht spelen en zingen in het Concertgebouw van Amsterdam. De adrenaline die je hiervan krijgt is insane: zeker als het iets is wat je zelf gecreëerd hebt. Voor het eerst dacht ik: dit wil ik meer”.

Na een aantal jaren gitaarles en de middelbare school kwam je bij Codarts terecht. Welke richting heb je daar gevolgd?

“Zang/songwriting. Ik heb geleerd om samen te werken met andere muzikanten en dat vind ik nu het leukste wat er is. Verder ontdekte en ontwikkelde ik daar mijn eigen krachten. Ik heb veel geëxperimenteerd in verschillende genres voordat ik snapte wat ik eigenlijk wilde doen. Een conservatorium is daar een superveilige plek voor. Via het conservatorium ben ik in te gekke projecten beland en heb ik een goed netwerk opgebouwd. Dat netwerk vormt de basis voor de projecten waar ik nu mee bezig ben en voor de rest van mijn carrière”.

Journalisten willen altijd weten hoe je het genre van je muziek noemt.

“Uhh, neo-soul? R&B? Pop? Divers wel. Geen idee. Wat denk jij?”

Heb je zin om de tussenbalans op te maken van je loopbaan tot nu toe?

“Natuurlijk. Het releasen van mijn debuut ep Tantrum afgelopen was voor mij een grote mijlpaal. Ik ben er heel trots op en ben blij dat ik eindelijk aan mensen kan laten horen wie ik muzikaal ben. Voor de release van de ep deden we optredens in de Melkweg en in BIRD, mijn favoriete speellocaties. Ik ben ook heel trots op mijn band, ik krijg altijd zo veel complimenten over ze. Dat zijn: Sophia Schutte (backing vox), Anton de Bruin (keys), Jaro Bellekom (bas), Joshua Bredow (gitaar) en ik. We zoeken momenteel een drummer, dus drummers: stuur me een berichtje als je geïnteresseerd bent!”

Krijg je veel support van je omgeving?

“Mijn lieve ouders steunen me enorm in wat ik doe. Verder dank ik iedereen die heeft gedoneerd aan de totstandkoming van de ep. En van mijn bandleden uiteraard. Maar verder is het all me. We zijn volledig independent; geen label, management, boeker, niks”.

Wat zijn je ambities, waar wil je heen?

“Ik wil met een tour de wereld rond, dat is het absolute einddoel. Maar daar gaan natuurlijk nog een hoop kleinere doelen aan vooraf. Het komende jaar wil ik vooral Londen muzikaal onveilig maken, een tournee plannen en werken aan een volgende ep”.

Ik las ergens dat je veel naar andere muziek luistert. Naar wat bijvoorbeeld?

“Neo-soul, R&B, prog-rock en hip hop. Momenteel staan de volgende artiesten op repeat: Eminem, Ariana Grande (vooral haar nieuwe album Thank You, Next), Tool (vooral hun nieuwe plaat Fear Inoculum) en Hiatus Kaiyote. Een beetje aparte combinatie, ik weet het. Als band zijn we trouwens erg fan van D’Angelo, bij menig soundcheck komt er wel een liedje van hem voorbij”.

Wat zou je doen als je geen muziek zou maken?

“Daar heb ik ook wel eens over nagedacht. Ik ben op de volgende hypothetische baantjes voor mezelf gekomen: iets met festivals organiseren/programmeren, presentatrice van een tv-programma of iets gerelateerd aan honden. Maar voorlopig houd ik het lekker bij de muziek”.

Volg Eline Mann op Instagram of Facebook.

Popweek Special: Wavefest presents…

Naast het reguliere Wavefest presenteert Baroeg ook regelmatig clubavonden met bands uit dit genre. Ook in Rotterdam poppen de post-punk bands als paddenstoelen uit de grond en dat is natuurlijk goed nieuws! Zodoende hebben Wavefest, Baroeg en Popunie de handen ineen geslagen om zo’n band toe te voegen aan de toch al niet geringe line-up. Op het programma op zaterdag 9 november staan Kælan Mikla (IS), Poison Point (FR), Stahlr en de Rotterdamse postpunk/electro band The Body Electric.

Wat er komt er toch spannende muziek uit IJsland! Kaelan Mikla is daarop geen uitzondering want de new wave/synthpunk van deze drie dames is even onheilspellend als magisch. Vijf jaar geleden won dit trio een poëziewedstrijd in de bibliotheek van Reykjavik om vervolgens menig Europees podium te betreden. Brian Molko van Placebo en Robert Smith behoren inmiddels tot de fans van Kaelan Mikla. Robert Smith nodigde de band zelfs uit om te komen spelen in Londen op het Meltdown festival, georganiseerd door The Cure in 2018. Kaelan Mikla combineert dreigende baslijnen, dromerige wave en avantgarde-punk met onheilspellende teksten in hun moedertaal. Eerder speelde de band al op Roadburn en Eurosonic, nu is het de beurt aan Baroeg!

 

Zet je schrap voor een portie beats van dit Franse EBM/wave duo! Poison Point laat de drummachine losgaan met daar overheen de zang van Timothee Gainet en schreeuwende synths. Poison Point schuurt af en toe tegen techno aan om vervolgens weer meer richting darkwave te sturen, stilstaan bij Poison Point zal moeilijk worden!

 

Stahlr is het muziekproject van Anne Broekman. Anne liet zich inspireren door brutalisme, horrorfilms en actrices in de tijd van stomme films. De muziek van Stahlr laat zich het best omschrijven als opzwepende synthpop met noisy invloeden, even opzwepend als ijzig. Wij zijn dan ook erg blij met de opener van deze avond om direct in de juiste sfeer te komen!

 

Ook in Rotterdam poppen de postpunk bandjes als paddenstoelen uit de grond en dat is natuurlijk goed nieuws! In het kader van de Rotterdamse Popweek hebben Wavefest, Baroeg en de Rotterdamse Popunie de handen ineen geslagen om een regionale band toe te voegen aan de, toch al niet geringe, line up van deze Wavefest presents editie.

The Body Electric is een Rotterdamse 2-mansformatie die donkere postpunk maakt ‘to make you feel uncomfortable’, laten wij ons hier nou juist heel prettig bij voelen!  Als opener van deze avond zal de band laten zien en horen waar zij hun inspiratie vandaan halen en dat laat zich, gezien de naam van de band, makkelijk raden. Wees lekker op tijd voor deze Rotterdamse ontdekking, het kost je namelijk niets extra’s.