Interview: Conrad (Seven Stars Over Sicily)

A Fistfull of Stars

De baroque spacerockers van Seven Stars Over Sicily komen uit met een sfeervolle plaat getiteld … And Here Comes The Night. Een plaat die je naar een andere wereld brengt, misschien naar één van de sterren uit de bandnaam zelf. Er is een jaar hard gewerkt aan de plaat in Studio Marmelade in Delft en na een video/single ‘teaser’ release in maart wordt de uiteindelijke albumrelease, in de vorm van een festival, gehouden op 28 september in Podium Grounds. Tijd dus voor een gesprek. We strijken neer in de poptempel van Rotterdam, Rotown, waar Conrad Freling, zanger en gitarist, de reis van de plaat graag met ons wil delen.

De eerste single met dito videoclip getiteld Smokin’ Gun, die ze uitbrachten in maart van dit jaar, is een up tempo ballad met mooie donkere melodieën. Het eerste gevoel dat ik kreeg bij dit nummer was het melancholisch donker geluid uit spaghetti westerns van Ennio Morricone*. Ik was verrast. En dit nummer is het proloog voor wat de uiteindelijke plaat gaat bieden.

 

Conrad heeft de meeste nummers geschreven voor de plaat, waaronder Smoking Gun. Elk nummer staat op zichzelf, met thema’s variërend van het milieu tot aan relaties en toch klinken de nummers op deze plaat als één geheel. Het nummer Black Raven is een waanzinnig meeslepend rock monster dat lijnrecht tegenover Smoking Gun staat.

More Than A Million laat weer een ander geluid horen: een dansbaar nummer waarin de trompet een belangrijke rol speelt. Het nummer krijgt daardoor een ‘Mariachi’ achtige vibe. Soundscaping door het gebruik van synthesizer en gitaareffecten zorgen ervoor dat de overall sound een weidse sfeer krijgt. Hierdoor krijg je het gevoel als luisteraar dat je midden in het verhaal van het nummer zit. Is het een specifiek verhaal? Want de invloeden van de eerdergenoemde muzikale meester van de ‘spaghetti western’ is voelbaar.

Morricone is het eerste waar ik aan denk als ik naar jullie nummers luister. Is er bewust aan deze ‘sfeerbepaler’ gedacht?
Niet per se, maar het is wel wat ik altijd heb willen doen met een plaat. Het broeierige, het duistere aan de sfeer is spannend en dat is wat ik interessant vind aan de muziek van Morricone.

We hebben een nieuwe toetsenist Robert en hij heeft een arsenaal aan synths, speelt gitaar èn mondharmonica wat natuurlijk een aanwinst is voor het uiteindelijke geluid. Doordat hij de toetspartijen speelt heb ik meer ruimte gekregen om te focussen op zang en gitaar, wat voorheen lastiger was omdat ik ook de toetsen deed. Door de komst van Robert is het geluid ook meer in die ‘spaghetti western’ richting gegaan.

Zijn de nummers speciaal geschreven voor dit album?
De nummers waren al meer dan acht jaar ‘in the making’! Nee dus. De nummers hebben kunnen rijpen. Sommige nummers zijn zelfs compleet van structuur veranderd. En met de nieuwe bezetting zijn de nummers die voor het album zijn gekozen, eindelijk tot wasdom gekomen.

Daniel, de zanger, schrijft tegenwoordig mee. Is er een verschil in thema’s waarover jullie schrijven?
Onze schrijfstijlen verschillen van elkaar en inhoudelijk ook. Voor deze plaat is er niet bewust gekeken naar wat inhoudelijk bij elkaar past. Dus van een echte conceptplaat kun je niet spreken. Wat de songs met elkaar verbindt is de muziek. Op het moment dat we hebben gekozen voor de nummers die op de plaat zouden moeten komen, hebben die nummers onbewust een verbinding met elkaar gekregen. De songs die we daarna schreven vonden we niet passen en dus niet goed genoeg om op de plaat te zetten. Het klopte dus dat de nummers die we hebben gekozen bij elkaar hoorden. We hebben blijkbaar onze stijl gevonden met deze plaat!

De plaat begint als een film. Als een indie-film welteverstaan. Het zou zo een David Lynch film kunnen. De opzet voor het album klinkt alsof jullie bewust hebben gekozen voor een narratief, oftewel het riekt naar een concept plaat.
Dat klopt. Hoewel de thema’s dus inhoudelijk van elkaar verschillen wilden we wel een verhaal vertellen. We wilden niet beginnen met het meest catchy nummer om de aandacht te trekken. We wilden openen met een nummer die de mood en sfeer zou doorzetten op de plaat en daardoor is het misschien niet commercieel tactisch, maar wel iets waar we allemaal achter staan. En dat is denk ik het belangrijkste.

Het album … And Here Comes The Night blijkt dan wel geen geen concept plaat, maar klinkt wel als zodanig. Dit klinkt misschien verwarrend, maar duidelijk is dat de liefde voor het maken van deze plaat er helemaal vanaf spat! Minder psychedelisch dan hun vorige ep, maar desalniettemin intrigerend en sfeervol. Rotterdam is met deze broeierige muziek van Seven Stars Over Sicily een prachtplaat rijker geworden en daar wordt ik in ieder geval heel erg blij van.

Releaseparty
Maar liefst zeven acts voor €5! Op vrijdag 28 september kun je in Podium Grounds genieten van The Mutations, Mark Ritsema, Tamara Woestenburg, Nana Peijnenburg en voor de vroege vogels de Don Heronimo’s Hypnoseshow. Uiteraard speelt ook Seven Stars Over Sicily. Na de bands kunnen de voetjes van de vloer op de geweldige singels van DJ Rockalberti aka Peter van der Stelt. Let Op! De eerste 70 bezoekers ontvangen een gratis exemplaar van de cd. Kijk hier voor het Facebook-event.

Volg Seven Stars Over Sicily op Facebook voor het laatste nieuws en shows en kijk ook eens op hun website!

*Ennio Morricone is een Italiaanse componist en dirigent die bekend staat om zijn composities voor films vanaf de jaren zestig. In samenwerking met filmmaker Sergio Leone werd met de film A Fistfull of Dollars (1964) de standaard gezet voor de spaghetti western.

Denise – Saviours

  • Saviours

  • Denise
    • Genre: Rock
    • Release-type: ep, digitaal
    • Label: self-released

Rotterdams rocktrio Denise, bestaande uit Toon Moerland, Floris Huijbregts en Mark Aarts, bracht begin dit jaar haar volledig onafhankelijke productie genaamd Saviours uit.

Deze debuut-ep belooft de grimmigheid die door middel van het post-apocalyptische beeld op de cover al in scene wordt gezet. Rotterdamse fotograaf Dennis van Wijk reisde voor deze foto af naar Tsjernobyl, waar hij in een voormalig schoolgebouw deze foto van een pop met een gasmasker schoot.

Maatschappijkritiek staat overduidelijk centraal in Saviours, de eerste song en tevens title track van de ep bouwt voort op de post-apocalyptische setting die de foto van Dennis van Wijk al voorspelt. Saviours gaat over de tekortkomingen van de mens in de huidige samenleving en stelt een aantal sociaaleconomische kwesties aan de kaak; komt er nog wel een nieuwe generatie? De klassieke rocksound klikt herkenbaar en daarmee prettig in de oren, de AC/DC-invloeden zijn sterk hoorbaar. Met Saviours zet Denise een toegankelijk rocknummer neer.

Naar eigen zeggen gaat het tweede nummer van het album, genaamd Strange Behaviour, over “het soms onbegrijpelijke en paradoxale gedrag van mensen en de pogingen die we desalniettemin ondernemen om controle uit te oefenen op de wereld om ons heen.” Een hele mond vol. Strange Behaviour bouwt verder voort op het bestaande grimmige sfeertje en behandelt een aantal interessante onderwerpen die in hetzelfde rijtje passen. Helaas eindigt het nummer wat abrupt, waardoor het onaf lijkt.

Dan is er Your Love, een ware lofzang in de vorm van een rockballad waarin de onmogelijke liefde wordt omschreven. De stem van leadzanger Toon doet soms denken aan Ian Curtis, geen vervelende bijkomstigheid. Even lijkt het erop dat Your Love een langzaam nummer is, maar naarmate het nummer vordert, wordt het tempo opgevoerd waardoor het nummer uiteindelijk explodeert in een voller en melodieuzer geluid.

Het vierde nummer van de ep, Tricks, kruipt gelijk onder je huid vanwege het gefluister van zanger Toon. Wederom klinkt er de klassieke rocksound die voorheen al werd neergezet. Het refrein bestaat uit langverwachte grunts en snelle gitaren, waar ik persoonlijk groot fan van ben. Daarom ben ik ook van mening dat Denise door het herhaaldelijk gebruik van grunts of screams een nóg vettere en uitgebreidere sound zou kunnen neerzetten.

The Crowd maakt een prima, melodieuze afsluiter die voornamelijk dient als een middelvinger naar de mens en haar relaties. De woorden, “I don’t care”, sluiten deze ep waardig af. Al met al is Saviours een diverse ep met een hoge dosis maatschappijkritiek, goed vertaalde frustraties, stevige riffs, ritmes, melodieën en een klassieke rocksound met een subtiele twist.