Ibra – Mensch

Ibra, born and raised in Rotterdam, draait al een tijdje mee: in 2012 heeft hij meegedaan aan de Grote Prijs, debuuteerde in 2015 en had meerdere hits in viral charts van Spotify. Dat én een albumcover dat vergelijkbaar is met Blaxtar’s album Ozmoses, zorgden wel voor hoge verwachtingen van mijn kant.

Al met Intro weet Ibra je aandacht te grijpen. Zo belooft hij dat als hij wint of niet – verwijst naar zijn deelname aan de Grote Prijs – Nederland gaat van hem horen. Dit alleen al zet de toon voor de 10 nummers die volgen.

Die zelfverzekerdheid komt ook terug in nummers zoals Levels, Het Duurt Niet Lang Meer en Strati Geboden. Een stroom van rauwe rhymes komen je tegemoet, waarin hij aangeeft dat hij ready is voor alles en iedereen, ondersteund door harde trap beats.

Het contrast is goed hoorbaar wanneer Gianski het nummer Opslaan inluidt, dé uitsteker van het album en één van mijn favorieten.

Het nummer, waarop ook Sticks een verse dropt, is hét nummer dat het album naar een ander level heeft gebracht: de relaxte beat, flows – alles klopt. Hoe Ibra ook een kleine ode brengt aan Sticks/Opgezwolle getuigt van de liefde die gepaard moet zijn gegaan bij het maken van het nummer – dat hoor je, of beter nog: dat voel je.

Wat dit album zo sterk maakt, is het feit dat het, misschien wel strategisch, goed is opgedeeld, sinds hij zoveel mogelijk subgenres van rap heeft weten te verwerken: van trap tot gangsta, het zit er allemaal in. Hier slaan menig rappers de plank mis, maar Ibra heeft hier een evenwicht in weten te vinden.

In Intro gaf de rapper ook aan dat als hij zijn tracks hoort hij “een soort kippenvel gevoel moet kunnen hebben”. Niks is gelogen: dat is hem met dit album zeker gelukt. Ibra heeft boven verwachtingen gepresteerd. Mensch is een ware manifestatie van zijn talent en alles waar hij voor gestreden heeft.

Volg Ibra op Facebook voor zijn aankomende shows en meer informatie.

Tourverslag: Lewsberg in de UK

Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. Lewsberg bezocht (samen met Venus Tropicaux) Engeland.

2 Mei – London

The George Tavern in East End is een familiebedrijf. Het personeel is er chagrijnig, niet van het communicatieve soort. De geluidstest gaat snel. We gaan wat eten in een Indiase vreetschuur in de buurt. Als we terug zijn, krijgen we twee drankbonnetjes. Het voorprogramma is wel aardig, wat saai. Onze set begint goed en fel. Tijdens het derde nummer valt aan de linkerkant van het podium de stroom uit, vanwege een instabiele converter. We kunnen verder, maar twee nummers later breekt een bassnaar. Er is geen extra basgitaar in The George Tavern. We besluiten nog twee nummers te doen met een snaar minder. Die gaan niet van harte, maar wel acceptabel. Het publiek lijkt vergevingsgezind en we krijgen enthousiaste reacties. Op weg naar onze slaapplek in Hackney halen we wat Old Speckled Hen en fluisteren nog wat terwijl onze gastvrouw en gastheer al lang liggen te slapen.

3 Mei – Hull

Adelphi Club is een tent die dweept met het verleden. Op de bar staan drie potten met op sterk water de hoofden van Jarvis Cocker, Thom Yorke en Mark E. Smith. Zij hebben er allen ooit opgetreden. Of dat ook voor een bijna lege zaal was, is ons niet bekend. Venus Tropicaux speelt na een korte line-check een leuke set met gelegenheidsdrummer Marrit. Wij weten onze set deze keer zonder technische problemen af te werken. Aan gastvrijheid geen gebrek in de Adelphi Club: er is voor Japans streetfood gezorgd, we krijgen gratis drank aan de bar en er is een hotel voor ons geboekt op de hoek van de straat. Verder bereikt ons het nieuws dat we morgen toch nog ergens in Leeds kunnen spelen.

4 Mei – Leeds

Brudenell Social Club is een voormalige Comedy Club waar nog altijd vloerbedekking ligt. We komen als eerste band aan en het is lang wachten op The Limiñanas, die twee uur te laat aankomen en ook nog eens erg lang doen over hun geluidstest. Dit zorgt ervoor dat we samen met de lokale geluidsman besluiten om voor het podium te spelen, op de vloer, zodat er tijd bespaard kan worden met ombouwen. Wij hebben dus nauwelijks tijd voor een geluidstest, maar de geluidsman lijkt onze muziek goed aan te voelen. We spelen een degelijke set.

We hebben nog geen slaapplek voor de avond en vragen aan het slot van de set of we bij iemand thuis terecht kunnen. Dat blijkt snel geregeld. Aan de merchandise tafel doen we aardig zaken en spreken we een aantal enthousiaste mensen. Tweede act Girl Sweat is een duo dat een soort rituele drone noise set brengt, met wisselende reacties als gevolg. Het publiek is gekomen voor hoofdact The Limiñanas, maar ons kan de band matig bekoren. We rijden samen met onze gastheer naar ons logeeradres net buiten Leeds. Hij blijkt recent gescheiden en dat merk je aan alles. We ontmoeten zijn lieve zoon en hond en drinken nog wat thee.

5 Mei – Liverpool

Liverpool Sound City is een showcase festival verspreid over verschillende locaties in de wijk Baltic Triangle. We halen polsbandjes en rijden vervolgens naar ons podium Brick Street. Er staat een aantal bedenkelijke bands voor ons geprogrammeerd en dat geeft ons de tijd om Chinatown in te gaan voor wat eten. Eenmaal terug bij Brick Street nuttigen we lauw bier terwijl Venus Tropicaux opbouwt. Ze spelen een lekker rauwe set voor een goed gevulde zaal. Tijden ons optreden zijn er net wat minder mensen. We spelen een vrij lome set. Als de whisky op is, rijden we naar onze slaapplek, een soort complex met studentenwoningen en hostelkamers. We drinken nog wat bier, eerst in Wetherspoon’s, later bij het hostel.

6 Mei – Oxford

The Library is een kleine kroeg met een kleine kelder waar bands kunnen spelen. Niet iedereen van de band kan overal in de ruimte rechtop staan. De promoter blijkt een aardige jongen. Hij heeft couscous voor ons gemaakt. Venus Tropicaux opent de avond, ontwapenend als altijd. Wij volgen met een goed optreden, al lijkt niet iedereen in het publiek het te kunnen waarderen. Derde act Blue House speelt een sfeervolle, subtiele set, in een kleinere bezetting dan normaal. Hoofdact Tigercats is een band met goede muzikanten, maar het doet ons weinig. Na hun optreden pakken we direct in, want we rijden die avond nog naar een hotel in Folkestone, aan de kust. De dag erna spelen we in Amsterdam, als opener voor Ought in Paradiso Noord.