Voor de mensen die de afgelopen dagen naar buiten hebben gekeken (waarvan ik stiekem hoop dat iedereen zich daaronder bevindt, anders is dat allicht een beetje zorgwekkend), zal het vast zijn opgevallen dat het weer een stuk kouder is. Naast warme kleren wordt deze periode van het jaar ook getypeerd door hele koude muziek. Laat ik nou heel warm worden van hele koude muziek (in mijn platenkast is het immers nooit zomer). Dit is waarom het mij een goed idee leek wat parels van Rotterdam’s deprimerende kant in het daglicht te zetten!

Alicia Breton Ferrer – Everything is Going to be Alright
Voor zowel muzikanten als muziekliefhebbers uit Rotterdam is Alicia geen vreemde. Je kan haar werk kennen van Sweet Release of Death, Sacrificial Chanting Mood en natuurlijk van haar (tot op het heden) enige soloplaat: Headache Sorbet. Een noisepop-plaat die niet zou misstaan in het Twin Peaks of Eraserhead universum. Tussen alle Casio-sounds en distorted gitaren heen, bevindt zich in de tweede helft van dit album een rustmoment. Everything is Going to be Alright is een soort mantra, herhaalt op een bedje van lo-fi akoestisch gitaarspel. Of het een zin is die gezongen wordt als reminder naar de luisteraar dat alles goed komt, of dat Alicia zelf een reminder nodig had, weet alleen zijzelf. Hoe dan ook, echt een nummer om in te verdwalen, hoe kort het dan ook mag zijn!

Thrilled – Tonight
De debuut EP van nu-gazers Thrilled staat vol met momenten die niet bepaald happy-go-lucky zijn. Zo ook de atmosferische tristesse, midden in de EP, genaamd Tonight. De dromerige vocals van Edward Smith en Ana Hernandez Barrera zijn verwikkeld in een zwaar deken fuzz, reverb, met een hint akoestische gitaar verstopt in de mix. De afwisseling van teruggehouden verses en knallende refreinen zorgen voor een heerlijk herfstige catharsis, zeker als de bridge het geheel al helemaal openbreekt (altijd fijn als dat gebeurt, he?).

Rats on Rafts – Sleepwalking
Op hun meest recente album Deep Below duiken Rats on Rafts kopje onder in doom & gloom. De grijstinten op de cover art schijnen door in de muziek, wat zonder twijfel klinkt als hun meest melancholische werk tot op heden. Deze kleur schijnt helder (of juist niet? Is donker een toepasselijkere term?) op Sleepwalking. Een nummer doordrenkt in Echo & The Bunnymen, The Chameleons en Cocteau Twins.

Als je naar de tekst luistert, wordt het vrij duidelijk dat we te maken hebben met een break-up song. Zinnen als ‘’The good times have started, now that you’ve departed.’’ en ‘’Once the cold takes control of your soul, it’s so hard to get back out’’ schreeuwen (althans, in mijn oren) puur liefdesverdriet. En ondanks dat lyrics door iedereen anders geïnterpreteerd kunnen worden, valt de depri ondertoon niet te ontzien.