Wat zeg je?

Na herhaald aandringen van mijn directe omgeving stapte ik onlangs  naar de huisarts. De reden: ik versta mensen niet zo goed meer de laatste tijd. Vooral in een rumoerige omgeving kan ik soms niet meer doen dan ja knikken of nee schudden wanneer ik een verhaal niet meer kan volgen. De toon van de verteller laat mij beslissen of ik dan goed- of afkeurend mijn hoofd beweeg. Dat gaat niet altijd goed maar dat is een ander, af en toe gênant verhaal. Met twee opgroeiende pubers thuis is het wel handig om af en toe Oost-Indisch doof te zijn. Helaas was deze oorzaak (opzettelijk gebruikte term hier) serieuzer. Ik werd doorverwezen.

Aldus ging ik naar de keel-, neus- en oorarts polikliniek. De arts maakte mijn oor schoon, wat een bijzondere ervaring was. Daarna kreeg ik gehoortesten van twee assistenten. Daar kwam ik niet goed vanaf, de resultaten waren alarmerend. De arts die me daarna weer ontving legde me uit dat ik gehoorbeschadiging heb opgelopen. Met grafieken waarop een ideale situatie in één groene lijn werd weergegeven en mijn realiteit in een andere, onregelmatige lijn. De arts was geïnteresseerd in mijn professie, niet in het minst omdat mijn oren van het grootste belang zijn voor mijn werken met muziek.

In mijn jonge leven was ik al met muziek bezig. Platen en radio luisteren, zingen en drummen. De oorarts zou mijn muziekvoorkeuren waarschijnlijk niet waarderen op de manier dat ik dat doe; punk, rockabilly, electronische muziek. Naar de juiste concerten gaan en speciale dansnachten bezoeken was ongeveer het belangrijkste wat ik een leven lang deed, van mijn dertiende tot mijn 25e jaar. Van decibelmeters, gefaseerde geluidssystemen of oordoppen had niemand ooit notie genomen. Een concert van Debiele Eenheid, Claw Boys Claw of naar de Energiehal voor een Nightmare-gabbernacht. Vooraan staan om niets van de actie te missen en met je maten te pogoën, bouncen of hakken was het mooiste wat er bestond.

Van mijn negentiende tot mijn 24e werkte ik lange periodes als industrieel sloper. Met zo’n grote pneumatische sloophamer werken. Bij de petrochemische grootbedrijven in de pijpleidingen kruipen of een Catcracker (kerosinefabriek zeg maar) betreden en dan het vuurvaste beton eruit hakken. Met persluchtmaskers op maar geen oorbescherming.

Drummen en zingen in punkbands en dan drie keer per week oefenen in een kleine ruimte en ook vaak optreden is ook een garantie voor gehoorproblemen. Dat alles is dan opgeteld bij mijn dj’en. Vanaf 1993 bij concerten, dansnachten en welke gelegenheid zich ook voordoet waar ik mijn creatieve ding kan doen, mijn muziek kan laten horen en – niet onbelangrijk – mijn geld verdien. De keren dat de dj intiem in de zaal en dus voor de speakers staat doemen in mijn gedachten op.

En nu? Oordoppen op maat laten maken, het gehoorapparaat zo lang mogelijk uitstellen. De arts vroeg of ik een arbeidsongeschiktheidsverzekering heb als dj. “Nee” antwoordde ik naar waarheid. “Die  ga je nu ook nooit meer krijgen” was haar antwoord. “Het spijt me”, voegde ze er aan toe. Waarna ze me vroeg waar ik deze week ging draaien. Met de doof wordende Beethoven in mijn achterhoofd liep ik naar buiten. Zijn verhaal is denk ik overbekend. Eén van de grootste componisten die hardhorend en vervolgens doof werd. De horror… Ik ben geen grootheid en zal niet herinnerd worden maar ik wil en kan nooit zonder muziek.

Op weg naar buiten besloot ik dit keer te gaan luisteren naar het advies en voortaan mijn oren te beschermen.

Okkie Vijfvinkel (1968) is net als Obelix bij zijn geboorte in een ketel met toverdrank gevallen. Vandaar dat hij al van jongs af als een bezetene in de weer is. Vooral met muziek! Door zijn eeuwige aanwezigheid in het uitgaansleven, zijn dj-werk en zijn avonturen als zanger en drummer van diverse bands, is hij een niet meer weg te denken steunpilaar uit de Rotterdamse muziekscene.

copyright foto: Jeroen Moerdijk

Drunken Dolly – Alcoholic Rhapsody

  • Alcoholic Rhapsody

  • Drunken Dolly
    • Genre: Celtic Folk Punk
    • Release-type: lp
    • Label: Self-Released

De eerste langspeler van de Rotterdamse band Drunken Dolly is een feit; Alcoholic Rhapsody ligt nu al even in de schappen. In wisselende samenstelling is de band al meer dan tien jaar bezig en je zou vermoeden dat de heren niet alleen ouder, maar ook zeker wijzer zijn geworden.

Maar niets is minder waar, de jeugdige rebellie is nog niet verdwenen, het arbeidsethos is ver onder nul en liefdesrelaties lopen immer op de klippen. Dit vertaald zich in veertien nummers, waarvan er reeds drie op de ep Drunken Dolly and the Drunken Man’s Curse uit 2015 verschenen, die bij vlagen in razend tempo uit de speakers knallen. De sound is vergelijkbaar met grootmacht Flogging Molly, maar de spirit à la de Schotse piraten-metalband Alestorm.

Geestverwanten in het alcoholic partygenre, maar dan met mandoline en banjo in plaats van de synths. Eervolle vermelding gaat uit naar het anthem No Regrets en het laatste nummer en titelsong Alcoholic Rhapsody, typerende folkpunk in de hoogste versnelling. Is dit echt jouw cup of whiskey, ga dan snel naar de Drunken Dolly webshop, koop de Drinking Team Scarf, neem het mee naar de eerst volgende show en party like it’s 1999!