Een vuist en een vlag

Afgelopen week, tijdens een van mijn lessen aan de Herman Brood Academie. Een student betoogde dat de overheid maatregelen moet treffen tegen de woekerprijzen waarvoor concerttickets structureel worden doorverkocht.

Aanleiding was een concert van Jay Z en Beyoncé waar hij naartoe wilde. Hij ving bot in de digitale wachtrij en al snel waren via websites van derden tickets verkrijgbaar voor prijzen die ver boven de originele uitstaken. Het mag voor zich spreken dat ik me kon vinden in zijn standpunt; de kapitalistische grijpklauwen hebben tegengas nodig. Zelf bezoek ik voornamelijk underground punkshowtjes, waar ik dergelijke excessen nauwelijks tegenkom. Misschien ligt daar de oplossing dan ook wel.

In de meivakantie was ik in Brighton, een heerlijk stadje met een prachtig stadsstrand. De mensen zijn er vriendelijk, het vegetarisch aanbod in restaurants en supermarkten groot. Op Songkick zag ik dat er een punkshow in de buurt was. Voor de kaartverkoop via internet was ik te laat, maar in het Facebookevent bood Alyssa twee kaarten aan. Ik mocht ze hebben, schreef ze. Voor niks. “No Booking Fees,” stond vermeld op de tickets die ze mailde. Zes Engelse ponden bedroeg de aankoopprijs, daar heb je bij Jay Z en Beyoncé zelfs in de reguliere verkoop geen staanplaats voor.

Craft beer-tent The Prince Albert herbergt een sympathiek bovenzaaltje waar een viertal punkbands uit het Verenigd Koninkrijk speelt. In de benedenbar proef ik IPA’s, in het zaaltje tapt men Lager voor vijf ponden per pint. Op de hoek van de bar staat een grote kan water met een stapel schone glaasjes ernaast. Een goedgeefs gebaar; een statement, zo je wilt. Je kunt immers óók een flesje Spa Blauw uit de koeling trekken als iemand ‘gewoon een glaasje water’ bestelt.

“Are you enjoying?” vraagt de frontman van de eerste UK-middelvingerpunkband op het podium. “I am, because I am not watching us,” grapt hij. Er volgen lofzangen op cider en klaagzangen met refreinen als “I was made in Britain, but what has Britain made of me?” Er was Fred Perrypunk met een kneiterstrakke drummer en liedjes als “Oi, oi, oi, what you gon’ do, oi, oi, oi, don’t give a fuck about you, this is who we are and what we do.” En er was Spunk Volcano and the Eruptions: punk met weinigwoordenrefreinen vol beklemtoonde lettergrepen, vuisten in de lucht en een frontman in Batman-boxershort, leren jack en een bivakmuts met veiligheidsspelden. Teksten als “DNA, DNA-Failure” of “Shit Genration, Shit Generation, Shit Generation” worden gretig meegezongen door het publiek en gezien de moeilijkheidsgraad van de teksten ook snel genoeg – in sommige gevallen fonetisch – door mij.

Ik appte wat foto’s naar mijn vrienden, thuis. Wilde dit moment met ze delen. Mensen groetten me vriendelijk, maar ik was hier in m’n eentje. Genoot van het observeren met een Lager in mijn hand. Voor me staat een jong meisje. Een jaar of zeventien, schat ik. Rood haar in een staart, blauwe houthakkersblouse. Rugzak om, jas over de arm. In haar andere hand een glaasje water. Ze gaat op in de show, komt duidelijk voor de band. “Let’s go! Let’s go!” declameert Spunk Volcano. “Let’s go with your idea, ‘cause my idea was shit!”

Voor mij doet dit ertoe. Ik gooi mijn vuist in de lucht, een vuist voor verbondenheid. Weg met de graaicultuur. Punkers, verenigt u. We moeten een vlag, een sterk symbool. Geen wij tegen zij, maar een ‘ons’. Geen anti, maar vóór. Revolutie is niet per definitie reageren. Laten we beginnen, hier en nu, Prince Albert. Of we ons nu laven aan Lager of water volstaat, het kan. Een vlag, een symbool. Een kan. Een vlag met een kan water als symbool. Met een stapel schone glaasjes ernaast.

 


Marco Martens schildert met woorden, ruw en zonder opsmuk. Samen met muzikanten Michiel van Iersel en Joris Sedee maakt hij een mix van rap, spoken word en theaterliedjes. Het drietal bracht de albums Ieder Huis Is Uit Vertrekken Gebouwd en Morgen Zal Ik Thuis Zijn uit en speelde op festivals als De Parade, IFFR, Geen Daden Maar Woorden en de Zwarte Cross.

Popunie clipoverzicht mei 2018

Het Popunie clipoverzicht van mei 2018 staat klaar! De lente heeft weer een aantal nieuwe videoclips van Rotterdamse acts en bands opgeleverd en voor zover deze op onze radar zijn verschenen, hebben we ze hier op een rijtje gezet.

Anne Bakker – Sunday Morning (live at Lloyd Hotel Amsterdam)
Lone Wolf – Get Along
The Mutations – Nazca
Ibra – In Uit ft. Maximilli
Certain Animals – Down The Rabbit Hole
Challem – Leaf
Rooks – Wie Ik Ben (live @ Soulhouse Studios)
K3RN – Vrij
Djocy Santos – Mãezinha ft. Cikay L.A.S.
The Cosmic Carnival – Say You Love Me (live – original by Fleetwood Mac)
Bougenvilla – Utami
Scavemusic (Keebo) – Jack Drill Freestyle
Vic9 – Wondaboy
The Cosmic Carnival – Songbird [acoustic] (live – original by Fleetwood Mac)
L CiANO – Safe Bij Mij
G-no – Als Ik Sterf
Naaz – As Fun
Sammie Sedano – Systeem
Nox Aeterna – A Harsh Journey
Katie Kruel – Lover
Luka – River (Periscope Sessions)
Jesus Evil Highway – Tell Me Something (live @ Cowboy Up, Waardamme België)
Distant – Endgame
De Likt – Zelf Doen
Death By Audio – Until All Is Revealed
Rey Tranquilo – Drippy
Lex Talento – 10 Bóter ft. Dif Pabou & ChrisRast
Stanley Clementina & C-Shaw – Kompronde
Deathtrap – Dog Dayz
Red Brut – Senpai (excerpt)
Ibra – Hemel Voor Een Tuig
Janna Lagerström – Honing (Sofa Sessies)
UZI – Waarom (010 Got Lines/OPEN Rotterdam)
Naes – Hell No (ft. Jizzle)
Jairzinho – Bommetje
Kevtendencies – No Lives Matter (010 Got Lines/OPEN Rotterdam)
Cynical Behaviour – Downed (live)
Eline Mann – Seize It (Live Recording)
WatWatIS – Uhh Ohhh
Sevdaliza – Human Nature (live in London – world premiere)
Seaneman – De Rotterdammer (010 Got Lines/OPEN Rotterdam)
Ibra – No Time
BrandWerk – Pak Ehm Beet