Verslag Meet The Pro sessie: Social Media

Social Media zijn voor artiesten steeds belangrijker. Daarom organiseerden we 30 november 2016 een Meet The Pro sessie over dit onderwerp. Het panel bestond uit Anna Oosterling (Chef’ Special en Typhoon), Lijne Kreupeling (Within Temptation en Sevdaliza) en Meet The Pro veteraan Martijn Crama (management IX). 

Verslag door Evi Marian Bulters

img_2353Begin bij het begin
Voordat je uitgebreid aan de slag kunt gaan met ‘hoe’ je jezelf gaat presenteren op social media moet je weten ‘wat’ je over wilt brengen, wat je wil vertellen en wat je eventueel niet wil vertellen. Wie ben je? Wat wil je uitstralen? Wat is jouw verhaal? Wat hoort wel bij jou/jullie als artiest en wat niet? Ben je een solo artiest, dan ben jij het belangrijkste. Zijn jullie een band of collectief, dan moeten jullie samen bedenken wat het gezamenlijke verhaal is. Waar zijn jullie het over eens? Wat vinden jullie allemaal belangrijk of interessant? Daar ligt jullie verhaal.

Social media is niet alleen een promotiekanaal waar je enkel roept wanneer je een show speelt en waar mensen kaartjes kunnen kopen. Social media gaat om een dialoog. Het draait om twee dingen: wat jij wil vertellen, en wat jouw publiek wil lezen/horen/zien. In het algemeen wil het publiek graag vaak, veel dichtbij de artiest zijn. Ze zijn veelal op zoek naar pure momenten en een persoonlijkheid. Het verhaal en de persoonlijkheid van elke artiest is uniek, er is geen formule voor.

Hoe je dat verhaal vertelt, in welke vorm je het giet, dat zal ook per artiest verschillen, maar volgens Anna en Lijne is het wel slim om het te gieten in een vorm die populair is. In de hiphop is YouTube bijvoorbeeld heel belangrijk. De soort content is afhankelijk van je doelgroep. Hoe vindt je jou doelgroep? Er is een grote kans dat jij zelf in je doelgroep valt. Kijk dus naar wat je zelf tof vindt want waarschijnlijk vindt jouw publiek dat ook tof.

Gebruik social media om een relatie op te bouwen met je publiek. Verbind mensen aan jezelf. Getallen zijn niet belangrijker dan trouw. Als jij 300 volgers hebt die allemaal altijd liken en delen, comments achterlaten, naar shows komen en hun vrienden vertellen over jouw muziek, dan is dat veel waardevoller dan 10.000 likers die niet actief betrokken zijn. Soms bouw je jouw publiek maar heel langzaam op, maar dat maakt ze niet minder waardevol. Koester je publiek. Via die eerste mensen bereik je uiteindelijk meer mensen omdat zij je posts delen. Weet je welk verhaal je wil vertellen, dan kan je gaan kijken naar de beste manier om dat te doen.

Sociaal is de key van social media
Een eigen website is nog steeds relevant. Een website is een portaal naar al de andere plekken waar je te vinden bent. Het moet ten alle tijden de meest betrouwbare plek zijn om informatie te vinden. Contactgegevens, tourdata en merch verkooppunten moeten daar altijd te vinden zijn. En, niet onbelangrijk, je website moet doorlinken naar al jouw social media kanalen. Social media zijn een extentie van je website. Je website is je visitekaartje, social media zijn je gesprek wat daarop volgt.

Behandel sociale media als een virtuele kroeg, zegt Martijn Crama. Met een nadruk op sociaal. In de kroeg kom je ook niet binnengestormd, roep je heel hard dat je een ep hebt en dat iedereen nú moet luisteren, om vervolgens weer meteen weg te gaan. Je gaat een gesprek aan met mensen, toont interesse in een ander en komt uiteindelijk vanzelf terecht bij je ep. Je deelt een biertje met de ander en bouwt een relatie op. Als iemand jou een aardige dude vindt, zal hij je ep kopen, en waarschijnlijk zelfs tegen zijn vrienden zeggen “hey, die dude is relaxt, jij moet ook eens naar z’n muziek luisteren!”. Wees zelf ook zo’n persoon. Promoot niet alleen jezelf, maar deel ook je eigen ontdekkingen en verwonderingen. Laat zien wat jij tof vindt, wie jouw helden zijn, waar je tegen op kijkt.

Natuurlijk is het ook belangrijk om te zorgen dat je publiek jouw shows weet te vinden, maar het zal verschillen per artiest hoe ze aan die informatie komen. De fans van Within Temptation willen heel graag via Facebook horen wanneer er een show is en waar ze kaartjes kunnen kopen, maar de fans van Sevdaliza zouden haar een sellout vinden als ze het daar over heeft. Bovendien is er al heel veel ‘promotional media’, de persoonlijke dingen vallen dus op. Wat wil jouw publiek consumeren? Gebruik content om jezelf als artiest te verdiepen. Wat voegt iets toe aan jouw toevoeging? Wat maakt jou relevant, interessant en bijzonder? Onderscheidt jezelf. Maar, houd daarbij wel rekening met je eigen grenzen.

Waar wil je jezelf in mengen? Welke delen draag je uit? Ben je heel politiek betrokken? Denk er over na of dat bij jouw verhaal als artiest past. Sevdaliza is bijvoorbeeld heel mysterieus aanwezig op socials. Ze deelt op haar eigen manier hele persoonlijke dingen, in de vorm van poëzie en teksten. Tegelijkertijd plaatst ze nooit foto’s van zichzelf terwijl ze een kopje koffie drinkt. Content hoeft niet alledaags te zijn om herkenbaar te zijn.

Benader mensen persoonlijk. Laat iedereen die je kent je helpen met jouw verhaal delen. Wie kan je een ambassadeur maken? Groei gaat met plateaus. Soms gaat het snel, soms langzaam. Kies je momenten. Wacht op de golf, en pak hem dan vol op. Delen veel mensen je post, geef hem een boost door vier euro te betalen en verdriedubbel je bereik. Bereik gaat helaas niet helemaal vanzelf. Leer je (digitale) platform kennen, en de algortimes erachter.

img_2354Algoritmes breken
Wil je dat jouw content je publiek ook daadwerkelijk bereikt? Dan moet je rekening houden met algoritmes. Facebook gebruikt algoritmes om te bepalen welke content wel of niet relevant is, en dus wel of niet getoond wordt. Facebook geeft voorkeur aan bepaalde content. Het algoritme vindt die content belangrijker, en zal het vaker tonen. Bewegend beeld is hot maar past niet bij ieder platform. Facebook laat een livestream aan meer mensen zien dan een post met enkel tekst.

Ook geeft Facebook voorkeur aan video’s die rechtstreeks op Facebook geplaatst zijn boven links naar YouTube. Wil je meer mensen bereiken? Upload je video rechtsreeks naar Facebook. Is het ook belangrijk dat je veel views krijgt op YouTube omdat de teller in de gaten gehouden wordt door bepaalde spelers? Kies er voor een alleen de eerste 15 seconden op Facebook te plaatsen, en voor de volledige video te verwijzen naar YouTube. Zo zorg je er voor dat Facebook jouw bericht wel toont.

Facebook geeft ook voorkeur aan content van personen boven content van bedrijven. Jouw artiesten pagina ziet Facebook als bedrijf, hoe klein je ook bent. Jouw persoonlijke profiel staat voor een persoon, en posts vanuit dat profiel zullen dus meer mensen ‘organisch’ bereiken. Facebook wil namelijk ook graag geld verdienen, en dus laten ze content van bedrijven gemiddeld aan maar 7% van de volgers zien. Pas als 80% van deze volgers reageren op het bericht, dan markeert facebook het als interessant, en wordt het aan meer mensen getoond. Reageren deze mensen niet direct, dan stopt Facebook met het vertonen in tijdlijnen. De enige manier om meer mensen te bereiken is dan om het bericht te promoten: betalen.

Deel dus je eigen berichten ook op je persoonlijke profiel en vraag aan mensen in je omgeving of ze jouw bericht willen delen. Leg nadruk op de belangrijke momenten. Je kan niet elke dag mensen vragen iets te delen of liken.

Kondig je een grote show aan, of een album release?  Dat is het moment om te zorgen dat je bericht verder komt. Facebook geeft jou alle statistieken die je nodig hebt om effectief aan de slag te gaan. Verdiep je hierin. Wanneer zitten jou fans het meest op Facebook? Post op die tijden. De gemiddelde aandachtsspanne van een gebruiker is acht seconden. Zorg dus dat jou video binnen die eerste acht seconden zijn punt maakt.

Het algoritme heeft niet alleen invloed op het bereik van elke individuele post. Je posts beïnvloeden elkaar ook. Eén slechte post zorgt er direct voor dat de volgende post aan minder mensen wordt getoond. Als je meer dan één keer per dag post, wordt elke post iets minder getoond dan de vorige. Post dus altijd je meest belangrijke content eerst. Het maakt niet uit of je veel of weinig post, als alles wat je post maar interessant en relevant is.

Kies je momenten. Niet al je content kan populair zijn. Heb je iets belangrijks te melden wat écht veel mensen moet bereiken? Geef je post dan een boost. Dat hoeft niet duur te zijn. Met twee of vier euro kan je al een groot verschil maken. Heb je even niets te melden? Zet dan geen onzinnige dingen online omdat je denkt dat het moet.

Goed gejat is beter dan slecht zelf bedacht
Maak content die bij je past. Instagram draait om perfectie, vlogs zitten juist vol imperfectie. Volg anderen, kijk naar trends. Goed gejat is beter dan slecht bedacht. Doe hetzelfde bij het kiezen van platforms. Begin niet aan Snapchat, Instagram of Twitter als dat niet bij je past, als je de tijd niet hebt om het bij te houden, of als het niet bij je doelgroep past. Twitter is echt een dialoog, een 1 op 1 gesprek tussen individuen. Facebook draait om doorlinken, mensen bereiken via andere mensen. Instagram is uitsluitend visueel.

Lil Kleine is heel populair geworden via Snapchat, wat een jongere doelgroep heeft.Weet je niet wat jouw doelgroep is? Kijk naar je statistieken op Facebook. Facebook verzameld heel veel informatie over je bezoekers, en geeft die gratis aan jou door. Je kan zien waar jouw bezoekers vandaan komen, welke taal ze gebruiken, hoe laat ze online zijn, hoe oud ze zijn, etc.

Blijk je populair te zijn in het buitenland? Houd daar rekening mee. Je kunt posts ‘targeten’ aan specifieke locaties, talen en groepen. Speel je binnenkort in Groningen? Geef Facebook de instructies om de post vooral te laten zien in de buurt van je optreden, in plaats van al je vrienden thuis in Rotterdam. Als je betaalt om een post te verspreiden is het zonde als je daarmee de verkeerde mensen bereikt. Ontdek al je opties en probeer dingen uit. In het begin heb je weinig te verliezen en hoeft het niet om honderden euro’s te gaan.

Zorg dat je goed vindbaar bent. Claim in een vroeg stadium een ‘handle’ op alle platforms, ook al ben je (nog) niet van plan ze te gebruiken. Zo voorkom je dat jouw naam straks al in gebruik is en dat je niet meer overal dezelfde kan gebruiken, mocht je ooit toch besluiten een nieuw platform toe te voegen aan je arsenaal. Anna heeft dat zelf meegemaakt met Typhoon, hij heeft accounts onder de naam Typhoon, MC Typhoon en zijn echte naam Glenn. Niet alle platforms laten het namelijk toe om later je url of handle aan te passen. Website extensies zijn tegenwoordig uitgebreid dus kan je naast een .com of .nl ook kiezen voor een .band of .music.

Bestaan er ook andere bedrijven met jouw naam, in een hele andere sector? Wellicht is zo’n andere extensie voor jou dé manier om te zorgen dat je fans altijd op de juiste plek terecht komen. Er zijn altijd opties. Is jouw artiestennaam al vergeven, misschien is het slimmer om je naam aan te passen. Facebook houdt niet van lange bandnamen of bijvoorbeeld van de naam “Suicidal Criminals”. Bedenk welke associaties jou naam oproept buiten de muziekwereld en houdt daar rekening mee. Niet iedereen zal direct doorhebben dat “The Dogwalkers” een band is, hoewel er dus altijd een kans bestaat dat je gevonden wordt door hondeneigenaars…

Uiteindelijk draait het echter maar om één ding: jouw boodschap. Wat je wilt vertellen, en hoe je het wil vertellen. De rest betreft enkel tools om daar effectiever en efficiënter in te worden. Ga het gewoon doen, probeer dingen uit en blijf dichtbij jezelf. Stap die virtuele kroeg in, vermaak mensen, start een dialoog. Creëer relevantie door te zijn, niet door te schreeuwen.

Tourverslag: Rats On Rafts in zeven Europese landen (2) – Duitsland, België, Engeland en Ierland

ror7-20Woensdag 21 september – Reeperbahn Festival, Hamburg, Duitsland
De reis van Lille naar Hamburg is lang. Als we eindelijk arriveren is het even zoeken naar het hotel. Ergens aan de rand van een woonwijk, naast wat doe-het-zelf winkels en vlak naast een hoerenhuis, staat het gebouwtje waar onze kamers zouden moeten zijn. In een taxi voor ons arriveert een wat oudere man die zuchtend en steunend voor ons uitloopt naar binnen.

Het is ons niet direct duidelijk waar de receptie is, maar blijkbaar hebben we de gastvrouw gevonden; zij geeft aan de oude man sleutels voor een kamer. Terwijl we proberen in te checken worstelt de oude man met zijn sleutel en moet uiteindelijk op een stoel voor zijn deur zitten om het slot open te krijgen. We vragen ons af of hij de nacht zal overleven, zo zwaar ademt hij. In de tussentijd herhaalt de gastvrouw iedere zin ongeveer vijftig keer, maar het lukt ons uiteindelijk om in te checken.

Er lopen nogal wat halfgare mensen over de gang heen die hier eerder lijken te wonen dan te logeren. We moeten toch wel concluderen dat dit de raarste plek is waar we tot nu toe hebben overnacht. Nadat we eindelijk zijn ingecheckt is het zoeken naar de parkeerplaats voor het festival. Vervolgens gaan we te voet naar de venue. Daar aangekomen is het al druk en de organisatie is al behoorlijk gestresst. Het lukt ons om wat bonnetjes voor het eten te bemachtigen. In het restaurant duurt het vervolgens verschrikkelijk lang voordat het eten er is. Het is weer even afzien en Chris krijgt ook geen cranberry juice!

Het duurt zo lang dat we dreigen onze load in te gaan missen. Bram neemt het heft in handen en gaat met de ober praten, dit blijkt te werken want het eten staat even later op tafel. Kort daarna is het tijd om de spullen naar de zaal te brengen. Daar aangekomen is het een opgefokte bedoening. De spullen moeten door de afgeladen Molotow Club een aantal smalle trappen omhoog naar een kleedkamer waar willekeurige mensen wat rondhangen en keiharde muziek draaien.

Het is een hel door de drukte, smalle trappetjes, dronken publiek en overspannen stagemanagers om de spullen helemaal bovenaan te krijgen. Het lukt ons uiteindelijk zonder al te veel moeite in korte tijd op te bouwen en te line checken. Na een tijdje hebben we hierin wel een routine opgebouwd en is er eigenlijk nog maar vrij weinig wat ons uit het veld kan slaan. De zaal staat vol, met mensen die er duidelijk zin in hebben.

De sfeer is dus goed ondanks de warmte en vooraan wordt wat gedanst. Het is op momenten hopen dat we nog de energie hebben om alles te geven op zo’n avond, maar weer lijkt het te lukken. We komen nog een oude bekende uit Nederland en Luxemburg tegen. En verrassend genoeg krijgen we na de show nog een shotje van iets…Verder hebben we het wel even gezien op deze plek en gaan we naar onze vreemde verblijfplaats. Gelukkig was het daar in ieder geval schoon…

Donderdag 22 september – Hamburg, Duitsland
Na de eerste show (en het motel) in Hamburg overleefd te hebben is het tijd voor de Dutch Impact Showcase waar we samen met nog een stuk of zes Nederlandse acts staan, wederom in dezelfde venue als gisteren. Maar in contrast met het de show van de nacht ervoor die na middernacht was, is deze net iets na de middag. Niet lang geleden hadden we een Dutch Impact in Keulen gespeeld, dus we wisten al een beetje wat ons te wachten stond. Het was voor ons vleermuizen inmiddels een beetje lastig in de stemming te komen rond 1 uur s’ middags, maar dat ging eigenlijk vrij natuurlijk toen we alles op hadden gezet en het geluid okay bleek.

Misschien wel een mooie afwisseling zo vroeg spelen. Er zijn tijdens de show nog aardig wat mensen. Na wat afhaal curry gaan we op naar Drenthe, waar we die avond bij de ouders van Bram overnachten. Maar eerst gaan we langs Groningen waar ons een emotioneel moment te wachten staat: het afscheid van onze trouwe merch/lichtman/navigator/rubix-cube-genius Ype Zijlstra (bedankt Ype!). Het academisch jaar was al een tijdje onderweg en Ype moest weer aan de bak.

Door naar het pittoreske Schipborg waar een home cooked meal ons te wachten staat en we even op adem kunnen komen en genieten van de rust die het platteland van Drenthe te bieden heeft. De eerder genoemde verloren reservesleutel van de bus, die ondertussen gevonden was en naar dit adres gestuurd was, was helaas nog niet aangekomen. We zouden de rest van tour uit moeten zitten met slechts één sleutel. De sleutel is overigens nu, ten tijde van dit schrijven, nog steeds spoorloos.

ror7-21Vrijdag 23 september – Muziekclub N9, Eeklo, België
Na een nachtje Beterland gaan we door naar onze Zuiderburen. Maar eerst pikken we Anna, onze kersverse fotograaf/merchvrouw, op bij haar ouders in het Drentse Vries. Hier bezoeken we de lokale supermarkt en vullen we onze koelbox tot de nok met Noord Nederlandse lekkernijen. David en Natasha nemen gebruik van dit moment om haring als ontbijt te nuttigen. Het gaat immers nog een tijdje duren voordat we weer terug zijn in Nederland!

De tocht naar Eeklo verloopt voorspoedig, en eenmaal aangekomen bij Muziekclub N9 worden we warm ontvangen door de programmeur Patrick en zijn crew. We kregen heerlijk te eten: een zelf gekookt driegangen menu, met brownies als toetje. Het voorprogramma was een band uit Gent, genaamd Pruikduif. Tijdens hun show is het nog niet erg druk. Ook toen wij aan de beurt waren kwam daar niet veel verbetering in. De aanwezige mensen lijken tijdens de show erg enthousiast en zie je zoals vaker in België dat iedereen aandachtig naar de show blijft kijken.

Na de show bleek dat ‘rustige’ publiek zich erg vermaakt te hebben en worden het aardig lange gesprekken over meer optredens in de regio en interviews etc. We bedanken Patrick voor de gastvrijheid en gaan inpakken. We moesten namelijk nog een stuk rijden naar Calais, want daar moesten we de volgende ochtend op tijd door de tunnel.

We sliepen in een hotel in de stad. Nadat we de hele bus hadden uitgeladen en alle spullen drie trappen op hadden gesleept en over onze kamers hadden verdeeld konden Bram en Anna hun kamer ineens niet meer in. De pas die de deur moest openen werkte niet meer. Het hotel had geen receptie, dus we konden niemand iets vragen. Na het telefoonnummer van het hotel geprobeerd te hebben besloten ze een ander hotel te gaan zoeken en het probleem de volgende ochtend op te lossen. Na een wandeling van een half uurtje en 70 euro armer lukte dit gelukkig en konden ook zij eindelijk gaan slapen.

Zaterdag 24 september – Liverpool Psych Fest, Verenigd Koninkrijk
Na een voor sommigen erg korte nacht moesten we snel in de bus, op naar Engeland. De hotelkamer kregen we weer open, met veel gedoe en geen geld terug. Na nog een laatste keer ons Frans geoefend te hebben in de bakkerij – “je veux prendre un pain au chocolat s’il vous plait” – reden we naar de tunnel. Daar aangekomen bleken er vertragingen te zijn en moesten we uiteindelijk nog een hele tijd wachten. Toen we de tunnel aan de overkant weer uit reden lagen we flink achter op schema. Gelukkig hoefden we pas laat te spelen.

We reden bijna in één ruk door naar Liverpool. In een voorstadje aten we bij een Wetherspoons en verbaasden ons over het zware accent van de andere gasten. Toen we eenmaal in het centrum aankwamen was Psych Fest al goed aan de gang. We meldden ons bij de artist point en namen daarna een kijkje op het festivalterrein. Het was in een oud industrieel gebied met verschillende podia en exposities in loodsen.

Buiten was de main bar en daar hingen de meeste mensen rond. Het festival was wat chaotisch; maar enorm sfeervol. De sanitaire faciliteiten leken uit een horrorfilm te komen, en het water en bier waren een beetje op aan het raken, maar we kregen wel veel muntjes en we werden goed geholpen bij het uitladen van de spullen. Al bij binnenkomst in de zaal voelde je direct het vocht, zelfs de betonnen muren waren aan het zweten deze avond!

Bij onze show was het afgeladen vol, en het publiek was enthousiast en misschien ook wel een beetje onder de invloed. Het publiek gaat helemaal uit hun plaat en plots zien we in het midden van het gedans een knalgeel Feyenoord shirt, gedragen door onze Geordie kameraad Daniel! Het was een onvervalste vieze zweterige show, in een pand zonder geluidsisolatie en ventilatie terwijl het buiten inmiddels keihard regende. Lekker benauwd en keihard dus.

ror7-22

Na de show dronken we nog wat en praatten nog wat met bekenden en onbekenden. We moesten echter al gauw weer weg, want we moesten nog een eindje rijden naar ons verblijf op het platteland van Wales. Na een spannende route over een onverlicht en af en toe onverhard plattelands weggetje kwamen we aan bij ons verblijf: een stacaravan bij een boerderij op het erf. In deze trailer hebben we kort maar heerlijk geslapen.

Zondag 25 september – Op weg naar Ierland
Toen we ‘s ochtends wakker werden bleek de stacaravan heel mooi te liggen aan een riviertje met een populierenbos ernaast. Vandaag moesten we de boot naar Dublin halen, dus wederom geen tijd voor spielerei. Na een rit langs het prachtige landschap van Snowdonia, met uitzicht op de bergen van Wales gingen we aan boord in Holyhead. De overtocht duurde zo’n 5 uur. Na twee erg korte nachten waren we allemaal uitgeput, dus er werd veel gedut, onder andere in de James Joyce Lounge. Maar we hebben ook nog even flink uitgewaaid bovenop het schip.

ror7-23

In Ierland aangekomen hoefden we gelukkig nog maar een klein stukje te rijden naar Donabate, waar we met open armen werden ontvangen door de familie van David. We kregen meteen flink te eten en de thee werd met bucket loads aangevoerd. Toen we een beetje bij waren gekomen kwamen ook de Irish Coffee en de hot Whisky om de hoek kijken. De familie van David woont allemaal bij elkaar in de buurt, en we zouden die nacht verdeeld worden over een paar huizen. Maar we konden natuurlijk niet naar bed zonder eerst nog een bezoek te brengen aan de lokale pub. Na deze lange, maar uiteindelijk heel erg gezellige dag, ging iedereen tevreden slapen.

Maandag 26 september – Crane Lane, Cork, Ierland
Voor de verandering is het eens een keer prachtig weer in Ierland. We wandelen wat langs het strand en het is zo warm dat de jassen uitgaan.

ror7-24

Vandaag rijden we naar Cork. De route is prachtig, de wegen zijn opvallend goed, maar helaas komen we onderweg bij een opstopping: de hele snelweg is afgezet want er is verderop een ongeluk gebeurd. Ondanks de behulpzame mannen in oranje hesjes die ons omleiden, weten we alsnog een verkeerde afslag te nemen en komen we op een berg in een bos terecht, op een smalle weg met veel kuilen. De bus lijkt het er erg moeilijk mee te hebben.

ror7-25Gelukkig hebben we wel wat tijd, aangezien we deze avond pas om half twee ‘s nachts spelen. In Cork aangekomen kunnen we rustig opbouwen en vervolgens wat eten. De zaal waar we spelen is wederom erg mooi. In de grote zaal is alles helemaal van hout en daardoor lijkt het alsof je minimaal 80 jaar terug in de tijd gaat. Dan is het vooral wachten.

De reden waarom we zo laat spelen is omdat dit de avond is waarop iedereen die in de Horeca werkt uitgaat en de bands worden dan altijd laat geprogrammeerd. Ook is er een eis dat er een uur wordt gespeeld. Aangezien onze set rond de 45 min is wordt het even puzzelen hoe we een kwartier extra eraan toe kunnen voegen, maar we gaan het doen. Gelukkig is het voorprogramma erg leuk en voor we het weten is het onze beurt al. Het is onverwachts druk voor een maandagnacht. Des te beter voor ons; het publiek is wellicht een beetje beschonken, maar wel enthousiast. Na afloop is het nog erg gezellig en we worden nog uitgenodigd om aan de bar een laatste drankje te doen, maar het is helaas al weer bedtijd.

Dinsdag 27 september – Whelan’s, Dublin, Ierland
Deze dag was zo’n beetje de drukste van deze week, en misschien ook het optreden waar de meeste druk op stond, aangezien een hele rits familie en vrienden kwamen kijken. Bij de oma van David staat de bus geparkeerd en we verzamelen ons daar allemaal om ook David’s nichtje Megan op te halen. Megan is alleen een beetje laat, omdat ze speciaal voor de gelegenheid haar make-up en haar heeft laten doen om er toch wat ouder dan 16 uit te zien. Ze zijn in Ierland namelijk erg streng met het binnenlaten van minderjarigen in kroegen en venues. Dus we wachten nog even gezellig met een kopje thee in de keuken van oma.

ror7-26

We verbleven in principe vlak bij Dublin, maar toch kost het ons nog uren om de venue te bereiken. Het centrum van Dublin had een verkeersinfarct: er was met geen mogelijkheid door te komen. Via een paar omleidingen met Google Maps weten we toch uiteindelijk de plaats van bestemming te bereiken. Whelan’s is een mooie venue en we zijn in een goede stemming bij het opzetten van onze spullen. Omdat we zo vertraagd zijn is het na de soundcheck haasten om te gaan eten in een restaurantje om de hoek. We hadden de opnames van het voorprogramma op internet beluisterd en dat wilden we niet missen! Helaas zien we maar de laatste paar nummers van hun set. Die klinken heel tof en we hebben echt zin in onze set. We spelen voor een volle bak, zelfs zonder de enorme hoeveelheid familie en vrienden is het erg druk in Whelan’s.

ror7-27

De sfeer is geweldig en we spelen een goede show, die aan de reacties achteraf te merken ook door iedereen goed ontvangen wordt. Na de show is het nog lang feest en proberen sommigen van ons zelfs de silent disco uit…

ror7-28

 

Woensdag 28 september – Kasbah Social, Limerick, Ierland
We gingen weer dezelfde weg naar het zuiden, maar deze keer niet zo ver als naar Cork. In de Kasbah Social Club aangekomen hadden we alle tijd om op te zetten. De mensen in Limerick waren wel erg moeilijk te verstaan, omdat ze heel snel praten, maar ook weer enorm gastvrij. Een meisje brengt ons thee en kitkat’s en is een beetje verbaasd dat we haar niet echt verstaan.

ror7-29

ror7-30Het eten was in-house en ook weer geweldig. Na het veelal onregelmatige eetpatroon van de afgelopen weken, en nogal wat magen die van streek waren, weet de Irish stew, fish & chips en Ham & Bacon ons weer een beetje tot rust te brengen.

Daarna was het tijd voor het voorprogramma. Een lokale band wist behoorlijk wat stevige herrie ten gehore te brengen. Een goede opwarmer! Vervolgens waren wij aan de beurt. Het is heel rustig en de promotor bood ook zijn excuses aan voor het weinige publiek. De mensen die er waren bleven tijdens onze set aandachtig luisteren en beginnen tegen het einde helemaal los te gaan. Achteraf waren ze ook zeer enthousiast. Er werd aan ons uitgelegd dat de lokale scene ror7-31voor dit soort muziek gewoon heel erg klein is in Limerick. Het maakte ons niet zoveel uit; de mensen waren super aardig en bovendien was de Guinness van de tap de beste Guinness die we ooit gedronken hebben.. Of zoals Arnoud had leren te zeggen van David’s oom: “There’s a flow on the tap”

Terwijl sommigen van ons afdruipen naar het hotel, waren anderen nog heel wat uurtjes in de bar te vinden waar er een lock in was en het weer veel te gezellig was.

 

 

Donderdag 29 september – Dagje vrij
In Limerick bezoeken we in de ochtend een muziekwinkel waar iemand werkt die toevallig heel lang in Nederland heeft gewoond. Hij verwijst ons verder naar een plek waar we kunnen ontbijten.

Daarna is het tijd om bij de venue weer alle spullen in te laden en vertrekken we weer naar het noorden. We hadden David’s nicht Jenna gevraagd of ze ons mee kon nemen naar de windhond races, een traditie uit David’s familie. Zijn opa was windhond trainer. We zijn allemaal heel blij als we horen dat het gaat lukken.

We gingen met z’n allen in twee auto’s, en op de een of andere manier maakt Jenna het de parkeerwachter wijs dat Chris z’n bus een gehandicaptenbus is. Chris probeert op zijn beurt duidelijk te maken dat hij dat niet is, maar tevergeefs, de beste man is vastbesloten. Dus hadden we een mooie ruime parkeerplek! De honden waren prachtig en heel snel. Ze halen snelheden tot wel 65 km per uur. Waar geraced wordt, wordt gewed en iedereen verloor wel wat geld, maar de sfeer zat er goed in en we bleven inzetten.

ror7-33

David’s nicht Jenna raakte aan de praat met Skip, die deze avond twee honden in de races had. Toevallig had deze man zijn eerste racehond ooit gekocht in 1970 voor 25 pond van David’s opa. Hij vertelde ons dat één van zijn honden, een prachtige zwarte greyhound, in goede conditie was. Nadat we al zoveel hadden verloren, zetten we toch voor de lol geld in op deze hond. De race was super spannend; de hond van Skip liep al snel voorop en hij won! Na afloop mochten we over de baan heen naar de hondenverblijven en gingen we op de foto met dit prachtige beest.

De terugweg was nog best een spannende race, aangezien Chris in de gehandicaptenbus de anderen in Jenna’s snelle auto in het donker over de smallere wegen moeilijk kon bijhouden. Maar gelukkig kwamen we weer veilig aan in Donabate, waar we nog een biertje dronken in de lokale kroeg. Of misschien twee.

ror7-34

Vrijdag 30 september – Op weg naar Londen
Op deze dag was het weer een heel eind reizen. Om half zeven ‘s ochtends stonden we al klaar om met de ferry terug naar Engeland te gaan. Tot onze verrassing hadden we de kleinere snellere boot in plaats van het enorme schip met de James Joyce Lounge van de heenweg. Toen we aankwamen in Wales gingen we eerst naar een supermarkt om wat eten in te slaan en te lunchen. We konden in principe rustig aan doen vandaag, maar het werd toch een zeer vermoeiende lange reis naar Londen. Via een hoop tussenstops en plaspauzes kwamen we uiteindelijk aan op het kantoor van Fire Records, waar Chris (young man Chris in dit geval) de hele avond op ons had gewacht zodat we onze spullen konden uitladen. Vervolgens gingen we richting zijn huis en besloten we nog wat pizza te halen en een drankje te drinken. Werd het toch nog laat…

Zaterdag 1 oktober – Shacklewell Arms, Londen, Verenigd Koninkrijk
In de namiddag werd het tijd om naar het kantoor van Fire te vertrekken om onze spullen in te laden en richting de Shacklewell Arms te vertrekken. Het zou een drukke, uitverkochte avond worden. In eerste instantie waren we zoals gewoonlijk weer een tijd aan het wachten. Ergens in de buurt vonden we een supermarkt en sloegen we ons favo biertje John Smiths in. Je weet maar nooit. In de tropisch verhitte kleedkamer stond ook bier, maar het was er te heet om er langer dan een minuut te verblijven. Van de supervriendelijke Rotterdamse geluidsman van Dead Meadow krijgen we te horen dat hun soundcheck niet zo voorspoedig liep.

Vervolgens waren wij aan de beurt, maar ondanks de haast lukte het Chris wel aardig om het geluid voor elkaar te krijgen. In eerste instantie zouden we deze show alleen doen, maar Dead Meadow had al eerder op hun tour een uitverkochte London show en zou nu nog een show kunnen doen. Het beloofde al een drukke avond te worden, maar nu is al ver voor de show duidelijk dat het helemaal uitverkocht is. Er staan zoals gewoonlijk vier bands op het programma waarvan wij de derde zijn. Gelukkig krijgen we onlangs de drukte gewoon de mogelijkheid om 45 minuten te spelen en het publiek lijkt dat erg te waarderen. Ook wordt iedereen langzamerhand helemaal klem gezet door het gedram van het publiek dat de zaal in blijft komen. Het is een mooie afsluiter van de tour. Na de show drinken we nog wat biertjes met de rest van Fire bij het huis van young man Chris.

ror7-36

Zondag 2 oktober – Op weg naar huis
Het was weer veel te vroeg tijd om op te staan. We ruimden al onze slaapspullen op en namen afscheid van een slaperige Chris, die ons in badjas nog hielp in te laden. Vervolgens vertrokken we naar het kantoor van Fire om de rest van de gear in te laden. Daar treffen we een ietwat slaperige James en lieten we hem nog de Feyenoord mokken zien die we mee hadden gebracht. We waren gelukkig weer op tijd voor de treintunnel en we bereikten zonder oponthoud de overkant. Na een korte stop in Veurne besloten we in één keer door te rijden naar Rotterdam.

Enigszins vermoeid en gedesoriënteerd laadden we onze spullen uit in Rotterdam. Het is wel vreemd om terug te zijn. We besloten nog met zijn allen te gaan eten en toen was het klaar.

Blijf op de hoogte van Rats on Rafts via Facebook. De officiële website vind je hier.

 

POPUNIE_MUSICEXPORT_RDAM_FCDeze tour werd mede gefinancierd door Popunie Music Export Rotterdam.