Tourverslag: The Hearted door Nederland, België, Frankrijk en Duitsland

2 Als eeuwig fan van de punkrock, die in de jaren negentig zijn opmars kende en na het millennium een korte comeback had, stuitte ik ruim vijf jaar geleden op een Zweedse band die zich specialiseerde in het coveren van bands als Blink-182, Green Day, Social Distortion en vele anderen uit dit rijtje. Grinnikend om de naam Future Idiots sloeg ik de naam op in mijn achterhoofd en klikte ik door naar het volgende wat YouTube toen te bieden had.

Jaren later na de oprichting van onze huidige punkrock/poppunk band The Hearted zitten we vanuit ons hoofdkwartier onze bandzaken te regelen wanneer ons oog valt op een artikel van Error-Error. “Onze Zweedse helden van Future Idiots komen naar Nederland” luidt het artikel. Als we zien dat de band dan nog maar vier optredens heeft staan in Nederland, besluiten we te informeren bij hun booker of het hun intentie is om nog langer in het buitenland te verblijven en of wij in dat geval met ons beginnende bookingsbureau The Hearted Productions ”een handje kunnen helpen”. Het begrip “The good you do comes back to you” blijkt al gauw zijn werk te doen. Als we in contact komen met hun gitarist en vernemen dat ze nog geen flauw idee hebben waar ze zullen verblijven, bieden we direct aan of ze er brood in zien om tijdens hun tour bij ons te crashen. Als ze dankbaar gebruik maken van ons aanbod en we een paar extra shows in Nederland voor ze weten te booken, komt opeens de vraag: “I talked to the guy that arranged our gig in Paris… You guys can come along if you want to!”

6

Een kort moment kijken we elkaar aan. Met een magere pot van het geld wat we afgelopen jaar aan gigs hebben verdiend, een gemiddeld bestand aan bevriende bookers en contacten, nog geen drie maanden de tijd en absoluut geen idee waar we een auto vandaan gaan halen, is dit avontuur een risico… wat we besluiten graag te nemen.

Onder het motto “Gewoon doen” begint een race tegen de klok waarbij we het geluk hebben dat al onze vrienden bereid zijn om zich in te zetten. Uit ervaring met onze vorige bands (New Era Dojo, Dead Anyway, Never Forget enz.) hebben we vanaf het begin alle mensen die we tegenkomen tijdens de shows met respect benaderd. Bands die denken het succes eerder te bereiken met arrogantie en haantjes gedrag vissen vaak achter het net want het werd ons al gauw duidelijk dat we de meeste mazzel te danken hadden aan het delen van wat je weet, te supporten waar je kan en je nooit te laten overtuigen om onderscheid te maken. Het is zeker raadzaam om iedereen te bedanken, van de zaalmedewerkers en kaartknippers tot bookers en tourmanagers.  Mike Borghs van Mad Addiction Bookings (de booker van de Nederlandse shows voor Future Idiots) besloot om ons toe te voegen aan zijn imperium.

De gig in Parijs stond gepland op maandag 6 mei en onze Zweedse vrienden waren van plan om al een week van tevoren in Nederland aan te komen. We begonnen dus om voor elke dag ertussen een show in Nederland te booken. Ook als we niet met Future Idiots konden spelen, namen we elke gig aan. Op deze manier verzamelden we alvast gage waarmee we het buitenland konden betalen, maakten we alvast meer reclame voor The Hearted en stonden we zelfs support voor de Franse band The Amsterdam Red-Light District, die vorig jaar nog op Groezrock speelden.

the hearted 9089_387227271385285_1061259542_n

Het was ons gelukt om voor elke dag in die week een gig te booken. We schreven elk (internet)magazine en elke plaatselijke krant, maakten voor elke gig een facebook event en gingen met al ons wisselgeld naar de Albert Heijn om traditionele zwart-wit flyers te laten drukken. Ook bij geen reactie of tegenslag is het belangrijk om elke vorm van promotie uit te proberen. Uit elke tien pogingen komt meestal wel succes.

Toen was het zaak om na maandag 6 mei in Parijs tot zaterdag 11 mei zo veel mogelijk gigs door Europa te plannen. Omdat Future Idiots op 11 mei nog terugkeerde om nog twee shows in Nederland te spelen voordat ze weer naar huis vertrokken, planden we onze laatste show van de tour bij voorbaat al bij The Little Cave in ons eigen Rotterdam. Dit leek ons een leuk gebaar om ons avontuur af te sluiten. Na veel rondvragen en samenwerken planden we na onze eerste week in Nederland en onze show in Parijs een dag vrij. Daarbij kwamen twee shows in Duitsland en een show in België. Toen we een paar dagen voordat we vertrokken onze leen auto hadden nagekeken (ja, dat moet je zeker doen) was het dan zover. Na het Bevrijdings Poppunk Festival 2013 in Den Haag, een week lang grappen en grollen met onze Zweedse makkers en zeer weinig slaap vertrokken we bepakt en bezakt de volgende ochtend achter de bus van Future Idiots aan naar Parijs.

14

Voor amper zeven tientjes bij de plaatselijke Cash For Goods winkel kochten we een tweedehandse JVC videocamera van acceptabele kwaliteit. Al vanaf het moment dat we wegreden kwam deze gelijk van pas, de eerste gouden beelden voor de tour documentaire waren namelijk snel gemaakt. Aanvankelijk waren we erop voorbereid dat we veel los geld moesten hebben voor tolwegen in Frankrijk. Gelukkig kwamen we er maar één tegen en waren we maar vijftien euro kwijt. Zoals verwacht was eten en drinken bij de benzinestations in België en vooral Frankrijk zelf erg duur, dus de traditionele bammetjes uit eigen keuken kwamen onze portomonnee goed van pas.

Na een flink aantal uren rijden kwamen we op een zonnige middag aan in het op eerste zicht indrukwekkende Parijs. De Franse band genaamd Good But Stupid, die ons beiden had uitgenodigd, had ons verteld dat het zelden is dat onbekende bands spelen in Parijs. Met die mededeling in gedachten en de zon op je smoel ga je met een vrolijk gevoel Parijs binnen. Totdat je in het centrale verkeer beland. Denk aan Mario Kart, alleen hier kun je maar één keer dood. In alle eerlijkheid denk ik niet dat je aan dit avontuur moet beginnen met iemand die zijn rijbewijs maar een half jaar heeft. Gelukkig was dit bij ons niet het geval, maar toch bleef gezonde doodsangst niet uit.

11

Via internet hadden we vlakbij de venue gemakkelijk een jeugdhostel gevonden. Nog geen 50 euro p.p voor twee nachten in een privé kamer voor twee personen met een stapelbed, douche, wastafel, kluis, wasbak met spiegel en een prachtig uitzicht over Parijs zelf. Nadat we deze hadden gevonden kwamen we voor de venue aan bij het eerste probleem: Hoe zit het hier met parkeren?

Onze nieuwe Franse vriend Benjamin van Good But Stupid verzekerde ons dat het slimmer was om een boete van 17 euro te vangen, dan voor een hele dag 47 euro te betalen aan parkeergeld. “Zelfs als je die boete krijgt, is de kans dat hij Rotterdam bereikt toch klein” verzekerde hij ons in zijn gebroken Engels. We keken elkaar aan en besloten eerst te eten en onze gig te spelen. De vriendelijke Franse organisator verwelkomde ons in Les Combustibles alsof we Metallica waren en bestelde gelijk de lekkerste Domino pizza’s die we in onze levensdagen hebben gegeten. Zelfs voor onze vegetarische gitariste was een apart meesterwerk van een pizza geregeld. Na het eten kwamen we een middelgrote zaal in, waar een beleefde dame ons vroeg om te soundchecken. Ze verstond haar vak goed en ronde de soundcheck snel af. Zelfs toen we aangaven dat we tevreden waren over het geluid, kwamen de technicus en de organisator zelf nog op het podium staan om er zeker van te zijn dat het goed was. Dik respect voor deze klasse!

Nadat twee Franse bands de avond voor ons openden was het tijd voor onze show. Het publiek werd gek. Toen we als vierde nummer op de setlist onze cover van Dammit van Blink-182 speelden, was de zaal al om. Ik draaide bij de derde zin de microfoon om voor de eerste uit het publiek die mee wou zingen. De eerste de beste pakte de kans om de microfoon uit de houder te pakken, bij ons op het podium te springen en de zang over te nemen. Niet verwacht, wel gaaf! Met zijn sprong op het podium raakte deze heer het tuner pedaal van onze gitariste en bleef alleen de drums en de bas over. Gelijk schoten 5 man naar de amp om te kijken waar het probleem vandaan kwam. Toen het probleem gevonden was waren we alweer aan het eind van het nummer en toen we voorstelden om het opnieuw te spelen met onze avontuurlijke gast zanger kon de avond niet meer stuk. Tevergeefs probeerde ik in het Engels de avond aan elkaar te lullen, maar verder dan “Beer” en “Let’s go crazy” ging het Engels niet van het publiek. Niet dat het uitmaakte, alles was goed!

15

Eenmaal buiten staan we weer voor onze wagen. We besluiten alle gitaren eruit te halen, om daarna op ons gemak naar het hostel te lopen. Een beetje tipsy lopen we nog een uurtje door de straten van Parijs en bezoeken we rond twee uur ’s nachts al ons bed. Morgen hebben we een dag vrij om Parijs te zien en er komt ook bij dat we een week lang al elke dag gespeeld hebben. Als we de volgende ochtend vroeg opstaan voor het beruchte “gratis ontbijt”, komen we aan in een zaal waar een mand met brood staat en een paar kommetjes met abrikozen jam. Achja, daar was de prijs dan ook wel naar.

Samen met onze nieuwbakken broeders van Future Idiots ontdekken we Parijs. Ook als je geen toerist in hart in nieren bent, zijn de Arc de Triomphe, de Notre-Dame en de Eiffeltoren gaaf om te zien. Opvallend veel zwervers, bedelaars en zwendelaars omringen deze attracties, maar als je een beetje stevig in je schoenen kunt staan moet dat geen probleem zijn. Wanneer je op de dure winkelstraat Champs Elysees bent is het ook leuk om een keer naar McDonald’s te gaan om geld te sparen. Alles is in die buurt verschrikkelijk aan de prijs. Het BigMac menu is met zijn 7,95 euro verreweg het goedkoopste dat er is. Benjamin belt ons in de avonduren op om te vragen waar we zijn. Als we hem in de avond weer tegenkomen, lopen we gezamenlijk over de beroemde brug met de sloten (waar stelletjes hun naam op schrijven in de hoop op eeuwige liefde) en staan we opeens midden in de nacht bij de glazen piramide van het Louvre. Omdat het nacht is kunnen we het niet bezoeken, maar dat maakt  voor ons zeker niet uit, het is een prachtig schouwspel. Onze Franse vriend neemt ons aan het eind van de avond mee naar zijn appartement in het stadshart. Klein maar gaaf en met een prachtig uitzicht nemen we gezamenlijk een paar biertjes, praten we over het bandleven en schieten we beelden voor de documentaire. Moe, maar tevreden lopen we door de straten van Parijs naar ons hostel. Een klein detail pakt onze aandacht als we door de straat lopen waar onze auto staat. Namelijk dat de complete auto is verdwenen. Paniek… en niet zo’n beetje ook!

3

Als wij nu eens een keer wel uit onze doppen kijken, zien we een klein wit bordje dat aangeeft dat we ons in een wegsleep gebied bevinden. Toch is dit niet genoeg zekerheid of de wagen niet gestolen is, de rest van de auto’s staat er tenslotte ook nog. In één keer nuchter en met een knetterende hoofdpijn lopen we naar het dichtstbijzijnde politiebureau. Bij binnenkomst krijgen we met twee Franse agenten te maken die (hoe kon het ook anders) geen woord Engels praten. Na een uur handgebaren komen we erachter dat ze het kentekennummer moeten hebben. Aangezien het kentekenbewijs in het dashboardkastje lag en wij zelf pas drie dagen in de auto rijden, hebben we daar geen antwoord op. Omdat er niemand back home op onze telefoontjes reageert, gaan we maar terug naar het hotel om te wachten op meer nieuws. Als we drie uur later compleet slapeloos om half zeven in de ochtend terugkeren, staat hetzelfde bureau vol met agenten. We nemen plaats naast een een dronken Franse tiener, die met handboeien vast zit aan een stoel en gilt alsof zijn leven ervan afhangt. Geen van de agenten schijnt het op te merken.

Een van de agenten vertelt ons iets in turbo Frans. Als we haar vertellen dat ze te snel gaat wordt ze boos. Geïrriteerd geeft ze ons een briefje met een adres van een garage aan de andere kant van Parijs. Na twee keer overstappen op de metro, vinden we ergens in een enorm winkelcentrum een kleine deur met een bordje waaruit we opmaken dat we op het juiste adres zijn. Als de deur opengaat volgt een waar labyrint aan gangen en opties. Eenmaal in de garage vinden we dan eindelijk onze geliefde auto. Aan een chagrijnige medewerkster achter het glas betalen we de boete van 146 euro. Als een speer verlaten we de garage. Eenmaal terug bij het hotel komen we erachter dat we nog twee uur hebben totdat we de weg op moeten om naar Duitsland te vertrekken. We besluiten nog een uurtje te gaan liggen in het hotel. Van de laatste vier euro die we over hebben van ons gage (de rest was natuurlijk gesponsord aan de Franse politie) kopen we deze keer toch maar een kaartje.

Brak racen we naar Aachen in Duitsland. Na een goed aantal uur rijden, komen we erachter dat het Autonomes Zentrum waar we die avond spelen een Tweede Wereldoorlog bunker is die vandaag de dag door linkse hippie jongeren wordt gerund. Met grote ogen gaan we een trap af om vervolgens door eindeloze kamers vol met graffiti en posters geleid te worden. We passeren een bar, sportruimte, wc’s en opslag totdat we in een gave concertzaal komen. De jongen die ons begeleid is verlegen maar erg vriendelijk en het feit dat hij zijn uiterste best doet om met ons te communiceren is een verademing. Nadat we alle gear naar beneden hebben gesleept, krijgen we achter het podium een ruime backstage toegewezen. Amper een half uur later komen de medewerkers binnen met falafelburgers en een enorme pan heerlijke pasta, allemaal vegetarisch. Bij het eerste optreden van een Duits schoolbandje staat de zaal vol. Van tevoren wordt ons verteld dat de dienstdoende geluidsman voor de eerste keer alles in zijn eentje doet. Als we het podium beklimmen is er van de grote menigte helaas maar een man of twintig over.

17

Gelukkig gaan we ook uit onze stekker voor een enkel persoon als het moet, dus met een gezonde energie knallen we de setlist in. Het geluid stond helaas slecht afgesteld op het podium, maar volgens onze roadie was het geluid in de zaal op zijn best. Gelukkig was het overgebleven publiek erg snel tevreden. Als we afgelost worden door Future Idiots, pakken we de dure spiegelreflexcamera van hun over om de volledige show te filmen (iets wat we elke show voor ze doen). Als we het losgaande publiek filmen komt al snel een Duitser van drie turfen hoog naar ons toe of we zo vriendelijk willen zijn de mensen niet te filmen. Ze wensen namelijk niet herkent te worden. Als de gitarist de laatste toon zet en “Thank you Germany” door de microfoon roept is het publiek zichtbaar beledigd. Het waarom is ons een raadsel, maar later op de avond komen we erachter dat het publiek die zin als fascisme beschouwt. Het mag duidelijk zijn dat Duitsland erg politiek gericht is. Je bent of links of rechts en als je niet beslist, hebben ze eigenlijk weinig met je op. Een stille jongen neemt ons mee om een kwartier verderop te crashen in zijn huis. De volgende ochtend keren we terug naar de bunker voor een goed ontbijt. We vertrekken van een geweldige zaal met een vreemd publiek, maar omdat we ons wederom respectvol hebben opgesteld, zijn we welkom voor een volgende keer.

Vier uur verder bevinden we ons in Birkenfeld, een Duits heuveldorpje dat zich net over de grens van Luxemburg bevind. Even voordat we aankomen tanken we bij, omdat de benzine hier spotgoedkoop is. (Dit is zeker een aanrader) Eenmaal aangekomen bij de Fillmore Bar maak ik kennis met de eigenaar. Een voormalig Amerikaan, met een aanstekelijk vrolijk karakter en een prachtig gevoel voor humor, verwelkomt ons en stelt zich erg verantwoordelijk in zijn kleine, maar gezellige bar. Binnen een uur zitten we aan de door hem bestelde fastfood met een biertje van de tap. Nadat de gear staat, luisteren we aandachtig naar de prachtige verhalen die onze gastheer te vertellen heeft en de tijd vliegt letterlijk om. Onze Duitse collega’s van Guess Our Name en The Deadnotes openen een geweldige show voor ons en er is een gezellig publiek. Ondanks ik absoluut geen drinker ben, realiseer ik me dat ik nog geen dag van de tour zonder biertje in mijn mik heb gehad en door de constante roes en het feit dat we elke dag spelen, weten we gelijk een strakke en energieke setlist neer te zetten. Als na ons Future Idiots klaar is met spelen, verkopen we voor de verandering een leuk aantal aan merch en besluiten de meeste van ons om goed door te drinken. Hilarische beelden en goede gesprekken volgen, totdat we midden in de nacht in de zaal zelf ons matje uitrollen en allemaal in slaap vallen. De zaaleigenaar die eindelijk zijn Jägermeister net koud had en nog wel zin in een feestje had, ging een beetje verdrietig als laatste zijn bedje in.

4

De volgende ochtend nemen we afscheid van onze Zweedse vrienden. Zij moeten eerst terug naar Nederland voor twee shows om daarna naar huis te vertrekken en wij moeten nog een show in Lanaken headlinen, om daarna onze laatste show van de tour aan de andere kant van Nederland te spelen. Na een paar laatste groepfoto’s en een gemoedelijke knuffel, beseffen we dat we een unieke vriendschap hebben gemaakt. We beloven elkander snel weer een tour te ondernemen. Ook vergeten we niet om de eigenaar van de Fillmore te bedanken, wat een baas. We stappen in de auto en zetten koers naar België.

Het mooie weer verdwijnt als sneeuw voor de zon. In een sombere regenbui bereiken we na een paar omwegen de JC Apollo in België. De beleefde medewerker die ons helpt vraagt ons gelijk of we trek hebben in puur Vlaams. Als we zijn vermoeden bevestigen, loopt hij weg om een kwartier later terug te komen met een bord kaaskroketten, frikandellen en bitterballen. Je zou denken dat het junkfood na twee weken je neus uit komt, maar niks is minder waar! We zaten te genieten alsof het Kerstmis was. Na de maaltijd besluiten we dat we ons een avondje wat minder met de andere bands bemoeien vanwege onze vermoeidheid. We verblijven veel in de backstage. Na een uurtje komt een jonge gast met een contract aanzetten. Hij speelt in ons voorprogramma en omdat we heel de tour op de backline van Future Idiots hebben gespeeld, moeten we nu die van hun gebruiken. Of we dus even willen tekenen. Soundcheck gaat prima, de avond begint met een leuk aantal publiek. De eerste band is klaar met hun set en vertrekt gelijk samen met hun gear. Joost mag dus weten waarvoor we getekend hebben. Wederom verdwijnt gelijk het grootste deel van de zaal met hun mee. Gelukkig speelt als tweede de band Bigwood Leonard. Een tof Belgisch gezelschap dat ook gewoon los gaat bij weinig publiek en totaal geen moeite heeft om hun gear (zonder contract) te delen. Na hun goede gig knallen we wat misschien wel de meest energieke gig van onze tour is en mochten we zelfs een encore geven. Na de show hebben we nog een leuk gesprek met onze nieuwe Belgische vrienden. In plaats van de voor ons geregelde slaapplaatsen aan te nemen, besluiten we toch doodmoe en brak in één keer door naar huis te rijden. Eenmaal thuis vallen we direct in slaap om de volgende dag schandelijk laat uit ons bed te stappen. We eten wat, updaten de social media en vertrekken naar The Little Cave in Rotterdam om onze laatste show te spelen.

16

Na een half uur arriveren we op het plaats delict. Ook vandaag zijn we gezegend met een plaats als headliner, wat ons de kans geeft om onze uitgenodigde vrienden op ons gemak te bezichtigen. Het is altijd goed gebleken om op zijn minst een paar minuten naar de show van onze mede bands te kijken. Het getoonde respect wordt altijd gewaardeerd en vaak was de muziek gaaf. Even is er tussen de eerste twee bands een vraagteken in welke volgorde zij spelen. Gelukkig zijn beide acts geduldig en wordt het probleem snel verholpen. Na een uitgebreide soundcheck met een geluid technicus die een oude rot in het vak is, begint The Unchanged Plan aan hun show. Ondanks dat het duidelijk is dat dit gezelschap nog niet veel podiumervaring heeft, doen de leden hun best om een leuke show neer te zetten, wat ze ook goed lukt. Als tweede spelen onze vrienden van Bounds Of Modesty een strakke show met op een enkel nummer na een lekker mellow geluid.

Dan is voor ons het moment aangebroken om de laatste show te spelen van deze bizarre tour. Terwijl we de laatste energie uit onze tenen stampen, knallen we snel door de setlist. We weten dat we beter en strakker hebben gespeeld in voorgaande shows, maar dat is vooralsnog geen probleem. We zijn moe en aan het einde van onze Latijn en vinden de lol eigenlijk belangrijker voor ons slot. Met een geweldig applaus knallen we de laatste noot door de zaal. Na de laatste foto en de laatste conversaties stappen we in de auto om naar huis te gaan. Als band zijn we een geweldige stap vooruit, een avontuur rijker en hebben we gelijk de smaak te pakken om de volgende tour te plannen. Op naar de volgende… gewoon doen!

 

 

 

Om nog meer beeldmateriaal van de tour te zien kijk je op de website van The Hearted.

Winnaar NK Grunten 2013 bekend

936818_523263764377873_601389197_nDe strijd om de felbegeerde Bloedbokaal is alweer voorbij en daar kan maar één iemand uit komen als winnaar: Mike van den Heuvel mag zichzelf na de spannende wedstrijd afgelopen zaterdag, 25 mei, de beste Grunter van Nederland noemen!

De zesde editie van het NK Grunten was wederom een ontmoeting van de beste en meest enthousiaste grunters van Nederland. Vanuit het hele land kwamen grunters strijden om de titel Nederlands Kampioen Grunten in poppodium Bazart in Den Haag.

Tijdens de eerste ronde moesten de deelnemende grunters maximaal 60 seconden lang a capella grunten. Tijdens deze ronde kwam er van alles voorbij: grunts uit eigen nummers van de diverse bands van de deelnemers, maar ook onverwachte grunts, zoals Hit Me Baby One More Time van Britney Spears uitgevoerd door Cheryl Jubitana en een variatie van Rood Kapje uitgevoerd door Yannick Coolen.

nk gruntennNK Grunten werd mede mogelijk gemaakt door Popunie Music Support Zuid-Holland

Na een optreden van begeleidingsband Face Meets Concrete ging de wedstrijd verder met de tweede ronde. Tijdens deze ronde konden de grunters zich echt uitleven: ze werden begeleid door de band Face Meets Concrete. Hiervoor konden de grunters voorafgaand aan de wedstrijd kiezen uit 5 nummers: Domination van Pantera, South of Heaven van Slayer, Refuse Resist van Sepultura, Final Thoughts van Obituary en Deathhammer van Asphyx.

Na beide rondes én uitgebreid overleg tussen de juryleden werd Mike van den Heuvel benoemd tot de beste grunter van Nederland! Hij won 2 dagen studiotijd in Holland Spoor Studio’s, een cadeaubon ter waarde van 200 euro te besteden bij Rock Palace en natuurlijk de felbegeerde Bloedbokaal. Tijdens de eerste ronde maakt Mike al indruk met zijn a capella uitvoering van zijn eigen band From Heavens Expelled.

grunten 963969_371199879658961_1041530665_o

Na afloop van de wedstrijd gruntte Mike ook nog een nummer mee van headliner I Chaos, namelijk hun inmiddels welbekende eigen versie van het Koningslied, Een Kroon Voor de Leeuw. Voor de tweede ronde had hij gekozen voor “Refuse Resist” van Sepultura, waarmee hij wederom hoog scoorde. De derde plaats ging naar Gerco Spijkerman en de tweede plaats was voor Yannick Coolen.

Voor meer informatie bezoek je de website van Bazart of lees het verslag van 3voor12 den haag hier.