Tourverslag: Slavery Farm in België

Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. De keiharde D-beat-deathmetal-crustcore band Slavery Farm had rondom hun debuut-lp release in maart een aantal optredens geboekt. Twee pre-release shows met de Engelse punklegendes van Disorder en na de release in de Baroeg nog een aantal in België.

Dag 1 – Magasin 4 – Brussel
Een mooie zonnige dag was het toen we in etappes vertrokken naar de Belgische hoofdstad. Een week voor de tour begon zaten we nog met wat gedoe met 1 van onze auto’s maar dit was opgelost omdat Billi uit Alkmaar ons wilde helpen rijden. Na een aantal uurtjes rijden en een lekkere tankstop met een drankje kwamen we aan op het vliegveld in Brussel. De jongens van het legendarische Disorder uit Engeland zouden om 14:45 aankomen en ruim op tijd kwamen we het vliegveld Zaventem binnen om daar vervolgens nog even op ze te wachten.

Nu waren wij verbaasd dat er geen vliegtuig vanuit Bristol op het bord stond en begonnen ons toch even zorgen te maken. Shit, verkeerd gekeken op de tijden in het mailtje, maar ach we hadden alle tijd want ze zouden pas om 17:20 aankomen. We hadden niet veel zin om uren te wachten op het vliegveld dus stapte vol goede moed terug de auto in om vervolgens bij de venue te kijken en daar te wachten. Op de terugweg maakt Billi nog een flauwe grap;  “zullen we ze anders verrassen en helemaal terug naar Schiphol gaan en ze daar ophalen”.

Niets bleek minder waar toen we om 17.00 teruggingen naar Zaventem en een mailtje van Taf kregen dat ze twee vluchten hadden gemist en nog steeds op Schiphol stonden. Het hart begon harder in de keel te kloppen want dit was toch wel een pijnlijke situatie. Gelukkig was daar Billi die aanbood om terug te rijden naar Schiphol om de jongens af te halen. Wat een redder in nood! Nadat we terugkwamen bij de venue werd ik bij de groep gevoegd en ging de avond verder. Na lekker te hebben gegeten en alles te hebben gesoundcheckt stroomde de grote zaal vol met mensen. Er waren een mannetje of 200 binnen en de avond kon van start gaan.

Er hing een super positieve sfeer in de lucht en mensen stonden al snel te pogoën en er ontstond een pit. Toen wij speelde waren de mensen helemaal vol energy en speelde we misschien wel één van de tofste shows tot nu toe. Mensen gingen pitten, stagediven en kwamen uiteindelijk ook het podium op. Na de show bleef er een slagveld van lege bierbekertjes en uitgedrukte peuken over op de grond. Toen we van het podium kwamen waren de jongens van Disorder en Billi precies op tijd gearriveerd voor hun show. Desalniettemin begon Taf gelijk over het feit dat zijn spullen nog in Amsterdam op het vliegveld lagen, maar geen nood aan de man. Uiteindelijk hebben we ze het podium opgeholpen en kon Disorder beginnen.

Het optreden leek in de verte op een extreem chaotisch optreden van Crass. Dat ze hun instrumenten vast konden houden was een wonder en laat het stemmen van de gitaren nog maar even achterwegen. Desalniettemin was het optreden waanzinnig vet. Je voelt dat deze gasten uit de jaren 80 komen en dat je niks anders kan zeggen dan dat het super rauw, energiek en echt is. Ze hadden de mensen te pakken en gaven een charmant optreden. Na het optreden hebben we nog een tijd gelachen met de jongens en uiteindelijk besloot ik nadat ik een bagage claim had ingediend op de site van de KLM dat het hoogste tijd was om te slapen.

Dag 2 – Innocent – Hengelo
De dag daarna werden we wakker met prachtig weer. Na een onrustige avond vol avontuur was het tijd om de balans op te maken en gingen we na het ontbijt en wat zakelijke dingen te regelen met de spullen van Disorder (die op het vliegtuig waren gezet naar Brussel) op weg naar de show in Hengelo. Voordat wij hier naartoe konden gaan ben ik eerst nog even met de jongens van Disorder en Billi naar het vliegveld gegaan om de spullen op te halen. Eenmaal aangekomen bij de informatie balie werden wij door een vriendelijke vrouw naar een ander plekje gestuurd waar Taf eindelijk geholpen werd met zijn spullen.

Om de tijd te doden die we moesten wachten op het vliegtuig waar zijn bagage aan boord lag gingen we naar de kroeg in het vliegveld om een paar biertjes te drinken en even uit te rusten. Na een uur kwamen twee van de heren ineens met een grote glimlach vertellen dat Dean Jones van Extreme Noise Terror even verderop zat te wachten. Wij gingen erheen en niet was minder waar. Een warme ontmoeting stond ons te wachten en het werd steeds gezelliger. We zaten nog een uur op het vliegveld en Taf kon eindelijk zijn bagage ophalen waarna we eindelijk konden vertrekken richting Hengelo. Eenmaal bij de Innocent in Hengelo voelde het gelijk als thuis. Dit ook vooral omdat we hier al vaker zijn geweest en alles herkenbaar gebied is voor ons. Na een lekkere Chinese maaltijd en een paar biertjes was het tijd voor de aftrap van de avond.

Helm Op begon met een keiharde mix van hardcore, dbeat en metal. De band is retestrak en warmt het aanwezig publiek al lekker op. Over de gehele avond was er een mannetje of 50, een bescheiden aantal maar genoeg om het gezellig te hebben. Wij speelden en mensen waren aandachtig aan het luisteren en blij. Bij Disorder was het chaotischer dan de avond ervoor en waren de gitaren nog verder ontstemt. Toch kwam het over en gingen er een paar brede gasten met ontbloot bovenlichaam helemaal uit hun plaat. Helaas gebeurde er wel een ongeluk en werd Taf die al vrij oud is tegen het hoofd gestoten. Een misverstand ontstond en hij wilde niet meer verder gaan met spelen. Nadat ik hem kalmeerde en het misverstand uit de wereld geholpen was zette de band hun tweede deel van de set voort. Na het optreden sloten we de avond af in de woonkamer boven waar we nog een paar biertjes hebben gedronken.

Dag 3 – Black Denim Festival – Baroeg – Rotterdam
Na een rumoerige, korte nacht zijn we terug naar Rotterdam vertrokken waar ik het Black Denim Festival had georganiseerd. Hier stond een mooie line-up en een goed feest op ons te wachten. Helaas werd ik vrij kort na het ontwaken met een verontrustend berichtje geconfronteerd; Dirty Protest kon vanwege ziekte helaas niet komen spelen. Na veel over en weer bellen en met geluk heb ik Pressure Pact kunnen overhalen om te komen. Bij aankomst in Rotterdam liep alles eindelijk wat meer voor de wind en hebben we uiteindelijk een mooie avond gehad met veel vrienden, bekenden en publiek. Wij willen dan ook iedereen bedanken die is komen kijken en heeft gesupport. Wij brachten hier onze debuutplaat Reborn uit op 12″ vinyl.  

Dag 4 – Het Koersepeerd – Brugge
Een paar dagen later vertrokken wij met twee auto’s naar Brugge waar wij een show speelden met de Engelse band Calligram. De opvolgende dagen zouden wij nog een paar keer met ze spelen. Na een rustige rit stuitte wij op een enorme file, er was een auto compleet uitgefikt en zo moesten we met een omweg bij de venue komen. Toen we aankwamen troffen wij een schattig, oud boerderijtje aan ‘in the middle of nowhere’. We konden niet geloven dat het een venue was maar dus toch. De organisatoren stonden ons al vriendelijk op te wachten en het bier stond al koud.

Het Koersepeerd zaaltje was ongeveer 20 m² en er paste met wat proppen net aan 20 man in plus de band. Na een uurtje te hebben gewacht kwam de geluidsman enigszins te laat aankakken en hebben we opgebouwd, gesoundcheckt en gespeeld. Ondanks dat wij de eerstee van de acht bands waren stond het gelijk helemaal packed en speelden we een prettige 1e show. Hierna hebben we nog lekker wat broodjes gegeten en biertjes gedronken en zijn we rond een uur of twaalf naar ons hotel gegaan die aan de andere kant van Brugge lag. We sliepen in een jeugdherberg wat meer iets weg had van een gevangenis. Alles was aanwezig maar erg veel gezelligheid hing er niet in het gebouw. We hebben hier uiteraard wel hard om moeten lachen en zijn vrijwel direct gaan slapen.

Dag 5, 6 en 7 – Ziek in Zuid-België
De daaropvolgende dag zijn we naar Zuid-België gegaan omdat we daar voor een paar dagen een huisje hadden gehuurd om zo makkelijk onze show te kunnen spelen in MCP-Apache in Fontaine-l’Évêque. Helaas merkte wij dat onze zanger grieperig was en dit naarmate de dag verstreek steeds erger werd. Nu bleek dat één van ons dus een flink griepvirus had en iedereen hier mee was aangestoken. Enorm balen want iedereen was binnen drie dagen ziek, zwak en misselijk. Ik was de enige die niet was aangestoken. Helaas gooide dit enorme roet in het eten omdat zanger Matt geen stem meer had. Wij hebben alles in de strijd gegooid om de tour af te kunnen maken, maar helaas moest de show in MCP Apache wel worden gecanceld. We hebben de dagen vrij gespendeerd in het huisje en gewandeld in de bossen.

Dag 8 – Antwerp Music City – Antwerpen
Iedereen leek weer een beetje beter en we konden onze tour voortzetten naar Antwerpen waar we samen met Calligram, Barricade en Rotten Foxes onze vijfde show van de tour konden spelen. Eenmaal in Antwerpen kwamen we aan bij een heerlijk trashy klein zaaltje middenin het centrum. Je kon duidelijk zien dat deze plek volledig uitgeleefd is en er al honderden bands hebben gespeeld. Het is tevens een oefenruimte voor bands waarbij ze beneden dan een klein zaaltje gebouwd hadden waar volledig kon worden losgegaan. De avond was geprogrammeerd door iemand van buitenaf want die persoon kwam later met een pan eten die hij elders gekookt had aanzetten. De man was vriendelijk en had ons voorzien van alles wat we nodig hadden.

Om een uur of acht begon de eerste band en het zaaltje stond al vol met volk uit de stad. Het niveau van de avond was enorm goed en we konden allemaal dingen van elkaar leren, een ontzettend leuke ervaring. Na 23.00 stopte de live-muziek en bleef het zaaltje nog verder getrasht en helemaal blauw van de rook achter in dat steegje alsof de tijd had stilgestaan. Mensen waren vrolijk en in voor een feestje, maar helaas was het merendeel van ons nog steeds ziek en besloten twee leden naar huis te gaan en gingen wij met drie man naar de locatie waar we konden (slapen). We moesten helaas een uur rijden totdat we dan eindelijk op deze plek aankwamen. Toen we eenmaal daar waren bleek onze (slaapplek) een jeugdhonk waar tot diep in de nacht keiharde metal gedraaid werd. Ook de bedden konden we helaas niet bekennen en het zag er naar uit dat we op de grond zouden moeten slapen of op een bank in het feestgedruis. Twee van ons waren ziek en we besloten dat er niks anders op zat dan in het dichtstbijzijnde hotel een kamer te boeken. Helaas was dit een dure grap maar we konden uiteindelijk wel goed slapen.

Dag 9 – De Meister – Geleen
Tot dusver waren alle shows bijzonder en meestal goed bezocht. Voor vanavond stond De Meister op de planning. De Meister is een plek waar ik al vaker over gehoord had, het is een kroeg gerund door een ontzettend lieve man met een enorm hart voor alternatieve muziek. Daar moesten wij natuurlijk ook naar toe. Toen we na een trip van drie uurtjes rijden aankwamen in Geleen was er nog geen kip in de straat. Helaas was één van ons nog steeds erg ziek en besloten we eerst maar even wat boodschapjes te doen en een beetje uit te rusten in de natuur. Na een paar uurtjes te hebben gechilled gingen we naar de kroeg waar een bijzondere verassing op ons wachtte. We werden enorm in de watten gelegd en de liefde die de eigenaar ons gaf die avond is van bijzondere aard. Alles was tot in de puntjes geregeld van geluid tot eten tot slaapplek.

Helaas kwamen er maar weinig mensen op het concert af maar we hebben er met iedereen die er was een bijzondere avond van gemaakt. Dit maakte alles driedubbel en dwars goed. De kroeg heeft het zwaar gehad omdat de opkomsten slecht waren en mensen toch niet zoveel behoefte hebben om naar een zwaar concert te gaan. Desalniettemin ging het momenteel beter vertelde de kroegbaas. Toch bleven de bezoekers op de avond bij ons een beetje uit, maar waren we blij om in het gezelschap te zijn van de andere bands en de lieve mensen die er wel waren. Helaas viel onze zanger omdat hij zo ziek was op het einde van het avond flauw dóór de deur van de keuken met zijn hoofd op de grond. We besloten de dag erna dat het gewoon niet meer ging. Het optreden in De Witte Non in Hasselt moest gecanceld worden, echt een vervelende beslissing, maar het was helaas niet anders.

Terugblik
We kunnen op een bijzondere ervaring terugkijken. Het was erg jammer van de griep en het ziek zijn. Het gooide enorm veel roet in het eten tijdens het tweede deel van onze tour en helaas vielen er twee shows van het schema. We hebben wel veel nieuwe mensen leren kennen en de shows die doorgingen waren allemaal meer dan de moeite waard. We hopen uiteraard de shows die afvielen nog eens in te kunnen halen en we zijn als team enorm gegroeid. Wij hebben zin in wat de toekomst gaat brengen en we kijken uit naar meer shows!

Volg Slavery Farm op Facebook voor het laatste nieuws en shows en kijk eens op hun website!
Copyright zwart/wit foto’s Black Denim Festival: GWMP Photography

Deze tour werd mede gefinancierd door Popunie Music Export Rotterdam.

Standup ’69 – Communicate

  • Communicate

  • Standup '69
    • Genre: psychedelische rock / noise pop
    • Release-type: album, lp, cd
    • Label: Butler Records / Music On Vinyl

Na twee ep’tjes vond Standup ’69 het zelf ook tijd worden voor een full-length album. Met Rikke Korswagen (Half Way Station) in de studio, een handtekening bij platenlabel Butler Records en connecties met Music On Vinyl waren de omstandigheden ook gunstig om deze grote stap te maken. Het resultaat is het tien tracks tellende Communicate dat eind maart werd gepresenteerd in het op de Wijnhaven drijvende poppodium Vessel 11. Tijdens dat optreden maakte de band na een lange periode met weinig optredens een herboren en volwassen geworden indruk.

Op plaat komt deze indruk ook naar voren vanaf het eerste nummer Feels Like Lying waarbij de dikke productie ruimte laat voor dunne zanglijntjes met shotjes autotune. Op Communicate With Me zingt Emmy Kadee als een zeurderige maar nog altijd verleidelijke ex. Ook wordt duidelijk dat nadat gitarist Willem-Pieter Zoutendijk zich op 5×69 al had laten horen als zanger, nu ook drummer Bruno Vogel zich hieraan waagt. Dat is geen slechte keuze, naast stevig te kunnen drummen én producen bewijst Vogel ook een gouden strotje te hebben.

Geen ruimte voor zang in Interlude, waarbij de bandleden na twee toegankelijke popsongs hun psychedelische wortels opzoeken in een instrumentale muziekreis die niet zou misstaan op een album van Kula Shaker, dé band bij uitstek die in de jaren negentig al succesvol oosterse invloeden op een westerse manier uitgevoerde. De caleidoscopische zeepbel klapt uit elkaar in Dark Space, de vervreemdende single met diep dreunende bassynthesizers en ongrijpbare tekstuele opbouw. De duistere sferen worden uitgebreid met As It Comes. Het muzikale decor voelt aan als een erotische nachtclub waar zangeres Kadee overduidelijk het meeste op haar plek is, zo bewijst ook Darkest Desires. Die titel klinkt bekend in de oren en is dan ook de enige track die eerder al eens op ep verscheen.

Melodieuze baslijnen doen steeds vergeten dat Standup ’69 helemaal geen bassist heeft. Gitarist Zoutendijk functioneert moeiteloos als beide snarenplukkers wanneer hij zijn gitaargeluid door meerdere versterkers en effectpedalen laat vloeien. Op Happy Days horen we weer een wat toegankelijker geluid met de in galm verdronken stem van Vogel pal achter de zang van Kadee, wat het nummer een hoog popgehalte meegeeft. In I Need To Know wordt juist weer dankbaar gebruik gemaakt van Zoutendijk wiens stem- en gitaargeluid de band een rauw garagerocktintje meegeeft.

In ILL zoekt Kadee haar breekbare kant op, ogenschijnlijk fragiel maar in werkelijkheid keihard. De in dit mellow klinkende liedje sijpelende duistere kant van Standup ’69 wordt weer uitgebouwd in Fade. Het 7:30 minuut durende nummer blinkt uit in donkere vocalen die een Sisters of Mercy-sfeer weten neer te zetten waarmee op de valreep ook de deur naar industriële en gothic rock wordt geopend. Naarmate de minuten verstrijken, nemen de oosterse invloeden weer de overhand en is de band terug bij het zelfbenoemde ‘space rock’ genre.

Standup ’69 is in een paar jaar tijd en na vele binnen- en buitenlandse avonturen plotsklaps volwassen geworden en bewijst dat op debuutalbum Communicate. Ook het uiterlijk van de plaat, met sterk artwork en een psychedelisch gekleurde vinyl uitgave, telt hierin mee. Met de veelzijdigheid in het muzikale kunnen van de bandleden bevindt het trio zich momenteel in een muzikale snoepwinkel. Het assortiment aan creatieve processen is enorm en niks is te gek, maar er moet wel een keuze gemaakt worden. Welke kant de band op zal gaan in de toekomst is aan de hand van Communicate niet geheel duidelijk, maar het is vast de goede.