Tourverslag: Rats On Rafts in the UK, België en Duitsland

Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. Bij Rats On Rafts begint zich dat na een aantal tours uit te betalen en ondanks wat wisselingen in de band, is deze band nog altijd flink on a roll! In maart en april tourden ze uitgebreid in the UK, België en Duitsland met soms heel gave support slots.

22 maart Drift Bar – Portsmouth
RoR001Na vroeg uit Rotterdam vertrokken te zijn was er wat paniek wanneer we via vrienden en familie te horen kregen over de aanslagen in Brussel. De grenzen zouden overal dicht zijn: een complete lockdown. De zwaar bewapende douane bij een benzinestation vroeg ons opgewekt of we toevallig een bandje zijn. Het was volgens hen geen probleem om Frankrijk te bereiken. Het werd wel even spannend toen het Arnoud vervolgens niet meer lukte om de bus te starten… waarop zij lachend vroegen hoe lang hij zijn rijbewijs al had.

In Engeland aangekomen gaan we op zoek naar een plekje van de snelweg af om wat te eten. Na wat rondzwervingen kwamen we in een dorpje aan waar we in een kleine pub onze eerste Guinness op Engelse bodem konden drinken. Een paar uur later kwamen we aan in Portsmouth, een typische Britse kustplaats, maar lang niet zo kermis-achtig als Brighton.

RoR002In de Drift Bar mochten we eerst wat eten. Er stonden nu eens niet alleen maar hamburgers op de kaart, maar de alternatieven bleken uiteindelijk ook niet al te best. Chris vond overigens de milkshake wel een aanrader. Wat de drank betreft hadden we die avond ook een beetje pech: we kregen bonnen die we alleen voor cocktails konden inruilen. En niet zomaar cocktails; de barman was bijna beledigd toen we niet direct zijn fancy creaties fotografeerden, die eigenlijk meer rook waren dan cocktail. (foto: superblij met droog-ijs cocktail)

RoR003Wanneer we later ons eigen bier binnen smokkelen wordt het helaas van ons afgepakt en wanneer we het op de parkeerplaats proberen te drinken worden we ook weggestuurd. We vragen ons nog steeds af waar de camera’s hingen… (foto: spot het laatste niet geconfisqueerde biertje)

 

RoR004Er stonden, zoals wel vaker op dit soort avonden in Engeland, een hoop bands op het programma. De opbouw en soundcheck verloopt erg chaotisch en het podium is op de traditionele Engelse manier weer volledig onlogisch in de zaal gebouwd. Maar het lukt iedereen wel om op tijd te beginnen en te eindigen.

 

Uiteindelijk staan er nog een hoop mensen voor een dinsdagavond en druipt iedereen rustig na het optreden af naar huis om morgen weer te gaan werken. We laden de spullen in om vervolgens op te splitsen naar verschillende slaapplekken.

23 maart The Boileroom – Guildford
RoR005Nadat wat sightseeing in Portsmouth, gingen we terug naar de venue om onze spullen in te laden en vertrokken richting Guildford. The Boileroom was rustig en we waren vooral veel aan het wachten. Gelukkig was er WiFi. Er speelden opnieuw twee bandjes voor ons, dus we besloten de set niet al te lang te maken. Na de show kwamen we een paar mensen tegen die meestal naar al onze shows in Engeland afreizen; we beloofden volgende keer een langere set te spelen. We vertrokken uiteindelijk richting het huis van de promoter, we dronken nog een biertje en gingen slapen.

24 maart The Dome – London
Nadat we in Guildford in de Wetherspoon’s hadden ontbeten was het weer tijd om in te laden en te vertrekken. Het verkeer richting Londen was een hel van files. Ook in Londen zelf was het weer erg druk en de venue was niet heel makkelijk te vinden. Nadat Chris een paar keer was omgereden konden we uitladen en gaan soundchecken.

RoR006Deze avond deden we een support voor Pere Ubu in The Dome. We hadden eerder die maand ook al met hun zanger David Thomas gespeeld in Londen. We hadden last minute besloten een nummer in de set te zetten dat we al heel lang niet hadden gespeeld. Na deze een paar keer te hebben geprobeerd ontmoeten we David Thomas na de soundcheck die ons groette en vervolgde met “You guys soundcheck longer than The Grateful Dead!” Waarop iedereen kapot ging van het lachen.

Het was verder een beetje haasten; sommigen van ons lukte het wat te eten, anderen niet. We speelden een goede energieke set voor een volle zaal. De mensen waren erg geïnteresseerd en er waren achteraf veel positieve en gedetailleerde reacties van Pere Ubu fans die ons kwamen uithoren bij de merchandise tafel. En later voegde David Thomas zich hier ook nog bij door te zeggen dat hij het opnieuw een hele goede show vond. Beter dan dat ging het niet worden.

RoR007Nadat we onze gear in de regen weer in hadden geladen en afscheid hadden genomen van Pere Ubu gingen we richting het kantoor van ons label Fire Records waar we bleven slapen. Er was op de een of andere manier champagne en pizza, wat erg welkom was aangezien sommigen van ons nog niets hadden gegeten. Ook werd er armpje gedrukt.

 

25 maart Sticky Mike’s Frog Bar – Brighton
Het was op deze dag Bank Holiday en toen we aankwamen in Brighton bij de promoter thuis was iedereen al aardig aan het indrinken. We waren zelf een beetje aan de vermoeide kant dus toen er gaandeweg steeds meer feestgangers bij het huis arriveerden besloten we een rustigere plek op te zoeken. De venue, Sticky Mike’s Frog Bar,  zelf was ook al behoorlijk druk, dus gingen we even in een wat minder drukke bar zitten, als de opa’s die we zijn.

Er speelden weer veel bands, deze keer naar onze mening echt te veel, dus we worstelden ons door het feestgedruis om op te kunnen zetten en snel te beginnen. Ook de paniekerige mensen van de techniek bleken niet opgewassen te zijn tegen de chaos. Het publiek was vervolgens erg enthousiast, maar toch werd onze set ingekort en de huismuziek tijdens het laatste nummer al aangezet.

We hadden de volgende ochtend een radiosessie in Londen, dus we wilden zo spoedig mogelijk terug naar Londen waar Chris van Fire Records een slaapplaats voor ons had geregeld. Dat werd nog best lastig, met al onze gear door de mensenmassa’s heen. Gelukkig kregen we nog extra bier van de super aardige promoter. We zweren er weer bij: Brighton, nooit meer! (tot de volgende tour).

26 maart Lock Tavern Festival – London
RoR008S ochtends stond er dus een radiosessie op het programma bij Resonance 104.4 FM. Het was weer een beetje haasten, maar we waren ruim op tijd en Laura van Fire Records haalde ontbijt voor ons en begeleidde ons naar het radiostation. Het team van Fire is wederom onze redding! Er liep een soort piraat rond die voordat wij aan de beurt waren best toffe liedjes speelde. Vervolgens gingen we onze spullen opzetten in de paar vierkante meter grote studio. Onze geluidsman ‘Old man’ Chris zat een verdieping boven ons het geluid te doen en kreeg nog een prachtige shout out tijdens het live programma.

 

RoR009‘s Middags eten we wat ongezond Engels voer en proberen wat te slapen; we hoeven pas vrij laat aanwezig te zijn waar we spelen en iedere minuut slaap is mooi meegenomen.

Toen we in onze venue The Lock Tavern aankwamen, was het al stervensdruk en ook was er weer een andere favoriet van ons aanwezig: een hele hoop steile trappen. Sjouwen dus maar!

Toen we begonnen stonden we voor een afgeladen zaal waar niet meer in te bewegen viel. Bijna iedereen van Fire was ook aanwezig. Het podium was wat aan de krappe kant, maar het werkte in dit geval erg goed en we speelden een energieke set; langzamerhand kwam er steeds meer beweging in het publiek.

Er was, tot ieders verbazing, nog een idioot die Arnoud z’n keyboard tijdens de set probeerde te bespelen. Arnoud gaf hem een best mooie duw en hij viel in de mensen met bier achter hem. ‘Young Man’ Chris van Fire is voor de rest van de set tussen hen in gaan staan om verdere ongeregeldheden te voorkomen. Zoals eerder gezegd: het team van Fire Records is onze redding!

Na de show was het nog lang gezellig en hingen we nog wat rond, dronken we nog wat biertjes en besloten nog naar een andere bar te gaan waar een vriend van ons aan het draaien was. Ergens onderweg spotten we een vos op straat.

De volgende ochtend moesten we helaas snel weer weg. We zetten ‘Young Man’ Chris af op weg naar de treintunnel en missen (net) -alweer- de trein. Gelukkig maakt het niet zoveel uit; Rotterdam wacht wel op ons!

RoR april tour 2016

19 april Exchange – Bristol
RoR010De weg naar Bristol is een lange vanaf Rotterdam. Gelukkig misten we deze keer geen trein en ging de reis vrij voorspoedig.

Het was de eerste show die we samen met Mission of Burma zouden spelen in Exchange. Tijdens hun soundcheck gingen we op zoek naar eten en vonden een Wetherspoon’s.

Het eten was deze keer niet echt geweldig, maar we konden wel weer John Smiths drinken en we wisten zelfs een paar glazen te scoren. (foto: Check die guy op de achtergrond: is dat John Smith?)
Voor ons speelt een bandje met een behoorlijke Nirvana invloed. Chris wist een sticker van hen te scoren voor op de bus. (foto: zodat achterliggers het ook maar weten).

We warRoR011en wat vermoeid van de reis, maar wisten ons nog prima door onze set heen te slepen. We hadden genoeg energie bewaard om er met volle vaart doorheen te gaan. We kwamen er later achter dat de excentrieke man die voor het podium stond te dansen niemand minder was dan Jeffrey Johns, een soort local celebrity over wie in het verleden een mooie documentaire is gemaakt over zijn passie voor shows. Hij gaat blijkbaar elke dag van de week naar een optreden.

 

 

RoR012Na onze show krijgen we de complimenten van Mission Of Burma, die moesten toegeven dat ze geen idee hadden hoe we live zouden klinken en klaar stonden om teleurgesteld te worden. Het is echt tof om Mission of Burma (weer) live te zien spelen; sommigen onder ons zijn groot fan en hadden er zeer naar uitgekeken.

 

 

RoR013

We ontmoetten na de show onze vriendelijke gastheer en vrouw, vrienden van Fred Yeast, een goede bekende van ons.

Nadat we nog wat snoep kregen toegestopt van de Mission of Burma mensen gingen we richting onze slaapplek. Daar dronken we nog een biertje terwijl er werd gediscussieerd over John Smith’s bier, wat uiteindelijk toch het beste bier is, laten we eerlijk wezen… volgens sommige vanaf de eerste slok, andere zeggen als je hem half op hebt.

 

20 april Dagje vrij in Bristol
Op deze dag kochten we platen en kregen we zowaar ook wat korting. Arnoud kocht bijna een leren jas, maar had wat minder geluk, aangezien hij niet veertien maar veertig pond kostte. (foto: 🙁 )

 

 

RoR014Later zijn we nog ergens wat gaan eten met onze gastheer en Fred Yeast en op de terugweg naar onze slaapplek spotten we nog deze geweldige Madchester auto.

 

 

21 april Belgrave Music Hall – Leeds
RoR015We speelden op de plek waar we vorige keer hebben gegeten toen we in Leeds speelden. Toen keer waren dat de vetste hamburgers ever, deze keer waren we pizza aan het eten, terwijl Mission of Burma voorlopig nog aan het soundchecken was in Belgrave Music Hall.

We speelden deze avond opnieuw voor een volle zaal en de set verliep ook weer erg goed. De zaal was goed gevuld en de mensen waren er niet om rustig naar de band te staren.

Mission of Burma heeft tijdens hun set wat technische problemen en we stonden al klaar met een back-up versterker, maar die bleek toch niet nodig. Ondanks dat was het weer gaaf om ze te zien spelen, vanachter de merch tafel deze keer. Op de een of andere manier hadden we opeens behoorlijk wat Red Stripe bier in ons bezit en we vertrokken richting Sheffield met Emma, een vriendin van ons.

Op weg naar Sheffield was het weer eens zo dat iedereen moest plassen en stopten we op dezelfde plek waar we vorige keer ook stopten omdat iedereen moest plassen. Emma heeft schattige katten waar we helaas niet lang mee konden spelen voordat we moesten gaan slapen.

22 april The Observer Building – Hastings
Het was erg koud in Hastings. The Observer Building was wat lastig te vinden, zeker omdat we weer aan de late kant zijn door het reizen. Daar aangekomen was het een beetje een chaos met opbouwen, maar kregen we vervolgens goed te eten. Vóór ons speelt een zeer jong en hartstikke leuk voorprogramma en de zaal loopt al aardig vol.

RoR016De mensen lijken hier echt zin te hebben in wat herrie en er wordt heftig op los gedanst en gebeukt. De vriendelijke en zeer enthousiaste promoter was rond aan het rennen en foto’s aan het nemen in de hoop de chaos vast te leggen en stapte per ongeluk op Arnoud zijn stroomblok waardoor alles bij hem uitviel. Arnoud stond al klaar om de verantwoordelijke een mep te verkopen, maar gelukkig realiseerde hij zich op tijd wie er voor hem stond. Hastings bleek een onverwachte aangename verrassing voor ons te zijn. Voortaan dan maar Hastings i.p.v. Brighton.

Door de ijzige regen heen, gingen we na de show met de promoter nog naar een bar waar we af hadden gesproken met wat mensen die weer speciaal afgereisd waren om ons te zien. Het is maar goed dat we deze keer wel een lange set speelden!

Vervolgens gingen we richting de flat van de promoter, waar hij ons trots zijn originele MC Hammer poster laat zien. Het was nog even gezellig, maar het is al weer snel tijd om te slapen.

23 april Het Bos – Antwerpen
We wisten niet zeker hoe laat we in Antwerpen moesten zijn, maar we waren weer ruim op tijd.

We speelden hier opnieuw met Mission Of Burma. Wanneer we in de kleedkamer aankomen wordt ons direct door hun chauffeur/merchandise man aangeraden om het zwaarste bier te nemen. Daar gaan we nog even niet voor, maar er is ook glutenvrij bier, een hele nieuwe en niet al te slechte ervaring.

We konden deze avond niet echt peilen wat het publiek in Het Bos er van vond. Naar ons idee was het niet onze meest geweldige performance, maar achteraf krijgen we behoorlijk wat positieve reacties en weten we aardig wat te verkopen aan de merchandise tafel.

Er waren ook wat vrienden en bekenden van ons komen kijken. Het wordt uiteindelijk een gezellige avond en het is jammer dat we niet langer mee konden feesten met de rest, maar we moesten slapen.

24 april Hafenklang – Hamburg
RoR017Op weg naar Hamburg leek het wel winter met de ene hagelbui na de andere. Wat een weer!

De binnenkomst in Hamburg was indrukwekkend industrieel en de plek waar we speelden was vlak aan de haven. We werden geweldig ontvangen in Hafenklang met tosti’s en ander eten, dat was zeer welkom. Onze slaapplekken waren achter de venue, en nadat we die gecheckt hadden was het al weer tijd om te soundchecken.

RoR018Daarna konden we tijdens het eten voetbal kijken en lijkt het vanaf ons uitzicht alsof een container recht bij ons naar binnen komt varen.

Het is die avond niet erg druk, maar we proberen er het beste van te maken. De mensen van de andere band, Paws, waren erg vriendelijke gasten. Toevallig kenden we hun tourmanager nog, die de eigenaar bleek te zijn van een venue in Glasgow waar we een tijd geleden speelden. Hij herinnerde zich nog dat we al zijn IPA’s opdronken… en hebben ze de avond ervoor in Nederland een support act genaamd “Jaap”… We komen ook de bijna-tweelingbroer van Bram tegen.

Iemand van de andere band stelde nog voor een fles wijn te vragen “als we echt zin hadden om echt te drinken”. De fles wijn werd geregeld, wij dronken het bier en we hingen nog even op de hun kamer rond voordat we weer richting bed gingen.

25 april Bi Nuu – Berlin
RoR019Deze venue zit in een soort oud metrostation ergens in Kreuzberg. Het was wederom een lange rit geweest, en ook deze plek was niet zo makkelijk te vinden. We waren wel weer op tijd! Vervolgens wisten we Chris op een erg krappe parkeerplek succesvol in te parkeren. Het bleek voor niets te zijn, we konden gewoon tien meter verderop voor de deur parkeren…

De ontvangst in Bi Nuu was eveneens geweldig, we deelden een enorme backstage in de kelder en er zijn allemaal lekkere dingen te eten.

We gingen soundchecken en hadden daarna een meeting met onze europese boeker en tegelijkertijd aten we eend die Chris bij de Vietnamees aan de overkant had gehaald.

RoR020Helaas was het de laatste keer dat we met Mission of Burma speelden en het was weer erg gezellig. Na de show maakten we nog een groepsfoto en wisselden we wat muziek uit met Roger. We hebben het sowieso erg goed gehad met de mensen van Mission of Burma, die ontzettend vriendelijk waren! Kortom; het was een leuke tijd!

Jammergenoeg moesten we wel weer tijdig op weg om onze slaapplek te bereiken, aangezien we de volgende dag nog een lange reis naar Den Haag op het programma hadden staan.

26 april The Life I Live Festival – Den Haag
We vertrokken op tijd, maar de reis was hels en vol met slecht weer en files. We zaten na een korte pauze om te ontbijten en te tanken bijna zes uur achtereen in de bus. Bij aankomst moest iedereen dus onwijs nodig plassen en viel iedereen zo’n beetje om van de honger. Gelukkig worden we zeer vriendelijk ontvangen. Tijd om te eten was er niet, maar er werd wat eten achter gehouden voor ons. Het is bijna niet te geloven hoe koud het was!

Tijdens het spelen werden we bestookt met windvlagen en ijzige regen, maar ondanks alles spelen we met alles wat we nog in ons hebben een goede set. Gedurende de show kwam er tot onze verbazing steeds meer publiek aansluiten en staat het tot achteraan vol. Na de show zijn we nog net meer levend dan dood, maar we drinken nog even een biertje met vrienden. Het is uiteindelijk te koud voor woorden en tijd om naar huis te gaan.

Wil je meer weten over de Rats On Rafts? Check hun website en volg ze op Facebook voor nieuws en shows.
Eerdere tourverslagen van de Rats On Rafts voor Popunie, vind je hier.

POPUNIE_MUSICEXPORT_RDAM_FCDeze tour werd mede gefinancierd door Popunie Music Export.

Raise The Ace

raise-the-ace-boskopu-epBoskopu
cd- / download-ep
hardfunk / funk rock

Boskopu is de titel van de ep die Raise The Ace in april heeft uitgebracht. Het woord ‘Boskopu’ is Surinaams (Sranan Tongo) en staat voor boodschap, in dit geval in de zin van ‘een bericht’. Frontman Jean-Pierre Fisher is Surinaams en komt op dit woord bij het schrijven van het gelijknamige nummer.

In het nummer Boskopu zingt de band over de idolen die zij hebben en in hun gouden tijdperk de meeste successen vieren. De boodschap in het titelnummer is dat het publiek de grote helden niet mag vergeten.

In 2012 begint de band met jammen op een zolderkamer. Het leidt verderop in de tijd tot iets serieus. Muziekliefhebbers beginnen de muziek van het beginnende viertal Neil van Kleeff, Lodewijk Meijer, Kees de Jong en Jurrejan Straetemans te waarderen. Als ook Jean-Pierre Fisher erbij komt, gaat het ineens snel.

Het klopt zoals ze zichzelf omschrijven; een mix van Rage Against The Machine en de legendarische Utrechtse band Urban Dance Squad. Voor die laatstgenoemde band kom ik nog midden in de nacht mijn bed uit.

De ep heeft naast het titelnummer nog meer geheimen die langzaam worden ontrafeld. Mister Caviar lijkt mij een song waarmee de band ons wakker wil maken. Ik heb het idee dat ik het decadente leven aan mij voorbij zie trekken. Het komt over als een protestsong.

De clip Walk My Way doet mij sterk denken aan Rage Against The Machine, maar wel met een zware funky loop. Subtiel is ook de bas in het nummer. Geloof het of geloof het niet, zelfs een vleugje Black Crowes is erin te horen!

Deze jongens weten stevige rock en funk te laten samensmelten tot een energiek geheel. Dit is ook precies het doel van Raise The Ace die vanaf 2013 serieus bezig zijn en het in 2015 tot de halve finale van de Sena Grote Prijs van Rotterdam brachten. Voor de automobilisten onder ons is het raadzaam dit werk thuis af te luisteren, want de neiging om het gaspedaal in te drukken is zeker aanwezig en we zijn niet allemaal Max Verstappen.

Wil je meer ontdekken over Raise The Ace? Check de site, geef ze een like op hun Facebookpagina en blijf op de hoogte!

Jaap Koper