Tourverslag: Rats On Rafts in zeven Europese landen (2) – Duitsland, België, Engeland en Ierland

ror7-20Woensdag 21 september – Reeperbahn Festival, Hamburg, Duitsland
De reis van Lille naar Hamburg is lang. Als we eindelijk arriveren is het even zoeken naar het hotel. Ergens aan de rand van een woonwijk, naast wat doe-het-zelf winkels en vlak naast een hoerenhuis, staat het gebouwtje waar onze kamers zouden moeten zijn. In een taxi voor ons arriveert een wat oudere man die zuchtend en steunend voor ons uitloopt naar binnen.

Het is ons niet direct duidelijk waar de receptie is, maar blijkbaar hebben we de gastvrouw gevonden; zij geeft aan de oude man sleutels voor een kamer. Terwijl we proberen in te checken worstelt de oude man met zijn sleutel en moet uiteindelijk op een stoel voor zijn deur zitten om het slot open te krijgen. We vragen ons af of hij de nacht zal overleven, zo zwaar ademt hij. In de tussentijd herhaalt de gastvrouw iedere zin ongeveer vijftig keer, maar het lukt ons uiteindelijk om in te checken.

Er lopen nogal wat halfgare mensen over de gang heen die hier eerder lijken te wonen dan te logeren. We moeten toch wel concluderen dat dit de raarste plek is waar we tot nu toe hebben overnacht. Nadat we eindelijk zijn ingecheckt is het zoeken naar de parkeerplaats voor het festival. Vervolgens gaan we te voet naar de venue. Daar aangekomen is het al druk en de organisatie is al behoorlijk gestresst. Het lukt ons om wat bonnetjes voor het eten te bemachtigen. In het restaurant duurt het vervolgens verschrikkelijk lang voordat het eten er is. Het is weer even afzien en Chris krijgt ook geen cranberry juice!

Het duurt zo lang dat we dreigen onze load in te gaan missen. Bram neemt het heft in handen en gaat met de ober praten, dit blijkt te werken want het eten staat even later op tafel. Kort daarna is het tijd om de spullen naar de zaal te brengen. Daar aangekomen is het een opgefokte bedoening. De spullen moeten door de afgeladen Molotow Club een aantal smalle trappen omhoog naar een kleedkamer waar willekeurige mensen wat rondhangen en keiharde muziek draaien.

Het is een hel door de drukte, smalle trappetjes, dronken publiek en overspannen stagemanagers om de spullen helemaal bovenaan te krijgen. Het lukt ons uiteindelijk zonder al te veel moeite in korte tijd op te bouwen en te line checken. Na een tijdje hebben we hierin wel een routine opgebouwd en is er eigenlijk nog maar vrij weinig wat ons uit het veld kan slaan. De zaal staat vol, met mensen die er duidelijk zin in hebben.

De sfeer is dus goed ondanks de warmte en vooraan wordt wat gedanst. Het is op momenten hopen dat we nog de energie hebben om alles te geven op zo’n avond, maar weer lijkt het te lukken. We komen nog een oude bekende uit Nederland en Luxemburg tegen. En verrassend genoeg krijgen we na de show nog een shotje van iets…Verder hebben we het wel even gezien op deze plek en gaan we naar onze vreemde verblijfplaats. Gelukkig was het daar in ieder geval schoon…

Donderdag 22 september – Hamburg, Duitsland
Na de eerste show (en het motel) in Hamburg overleefd te hebben is het tijd voor de Dutch Impact Showcase waar we samen met nog een stuk of zes Nederlandse acts staan, wederom in dezelfde venue als gisteren. Maar in contrast met het de show van de nacht ervoor die na middernacht was, is deze net iets na de middag. Niet lang geleden hadden we een Dutch Impact in Keulen gespeeld, dus we wisten al een beetje wat ons te wachten stond. Het was voor ons vleermuizen inmiddels een beetje lastig in de stemming te komen rond 1 uur s’ middags, maar dat ging eigenlijk vrij natuurlijk toen we alles op hadden gezet en het geluid okay bleek.

Misschien wel een mooie afwisseling zo vroeg spelen. Er zijn tijdens de show nog aardig wat mensen. Na wat afhaal curry gaan we op naar Drenthe, waar we die avond bij de ouders van Bram overnachten. Maar eerst gaan we langs Groningen waar ons een emotioneel moment te wachten staat: het afscheid van onze trouwe merch/lichtman/navigator/rubix-cube-genius Ype Zijlstra (bedankt Ype!). Het academisch jaar was al een tijdje onderweg en Ype moest weer aan de bak.

Door naar het pittoreske Schipborg waar een home cooked meal ons te wachten staat en we even op adem kunnen komen en genieten van de rust die het platteland van Drenthe te bieden heeft. De eerder genoemde verloren reservesleutel van de bus, die ondertussen gevonden was en naar dit adres gestuurd was, was helaas nog niet aangekomen. We zouden de rest van tour uit moeten zitten met slechts één sleutel. De sleutel is overigens nu, ten tijde van dit schrijven, nog steeds spoorloos.

ror7-21Vrijdag 23 september – Muziekclub N9, Eeklo, België
Na een nachtje Beterland gaan we door naar onze Zuiderburen. Maar eerst pikken we Anna, onze kersverse fotograaf/merchvrouw, op bij haar ouders in het Drentse Vries. Hier bezoeken we de lokale supermarkt en vullen we onze koelbox tot de nok met Noord Nederlandse lekkernijen. David en Natasha nemen gebruik van dit moment om haring als ontbijt te nuttigen. Het gaat immers nog een tijdje duren voordat we weer terug zijn in Nederland!

De tocht naar Eeklo verloopt voorspoedig, en eenmaal aangekomen bij Muziekclub N9 worden we warm ontvangen door de programmeur Patrick en zijn crew. We kregen heerlijk te eten: een zelf gekookt driegangen menu, met brownies als toetje. Het voorprogramma was een band uit Gent, genaamd Pruikduif. Tijdens hun show is het nog niet erg druk. Ook toen wij aan de beurt waren kwam daar niet veel verbetering in. De aanwezige mensen lijken tijdens de show erg enthousiast en zie je zoals vaker in België dat iedereen aandachtig naar de show blijft kijken.

Na de show bleek dat ‘rustige’ publiek zich erg vermaakt te hebben en worden het aardig lange gesprekken over meer optredens in de regio en interviews etc. We bedanken Patrick voor de gastvrijheid en gaan inpakken. We moesten namelijk nog een stuk rijden naar Calais, want daar moesten we de volgende ochtend op tijd door de tunnel.

We sliepen in een hotel in de stad. Nadat we de hele bus hadden uitgeladen en alle spullen drie trappen op hadden gesleept en over onze kamers hadden verdeeld konden Bram en Anna hun kamer ineens niet meer in. De pas die de deur moest openen werkte niet meer. Het hotel had geen receptie, dus we konden niemand iets vragen. Na het telefoonnummer van het hotel geprobeerd te hebben besloten ze een ander hotel te gaan zoeken en het probleem de volgende ochtend op te lossen. Na een wandeling van een half uurtje en 70 euro armer lukte dit gelukkig en konden ook zij eindelijk gaan slapen.

Zaterdag 24 september – Liverpool Psych Fest, Verenigd Koninkrijk
Na een voor sommigen erg korte nacht moesten we snel in de bus, op naar Engeland. De hotelkamer kregen we weer open, met veel gedoe en geen geld terug. Na nog een laatste keer ons Frans geoefend te hebben in de bakkerij – “je veux prendre un pain au chocolat s’il vous plait” – reden we naar de tunnel. Daar aangekomen bleken er vertragingen te zijn en moesten we uiteindelijk nog een hele tijd wachten. Toen we de tunnel aan de overkant weer uit reden lagen we flink achter op schema. Gelukkig hoefden we pas laat te spelen.

We reden bijna in één ruk door naar Liverpool. In een voorstadje aten we bij een Wetherspoons en verbaasden ons over het zware accent van de andere gasten. Toen we eenmaal in het centrum aankwamen was Psych Fest al goed aan de gang. We meldden ons bij de artist point en namen daarna een kijkje op het festivalterrein. Het was in een oud industrieel gebied met verschillende podia en exposities in loodsen.

Buiten was de main bar en daar hingen de meeste mensen rond. Het festival was wat chaotisch; maar enorm sfeervol. De sanitaire faciliteiten leken uit een horrorfilm te komen, en het water en bier waren een beetje op aan het raken, maar we kregen wel veel muntjes en we werden goed geholpen bij het uitladen van de spullen. Al bij binnenkomst in de zaal voelde je direct het vocht, zelfs de betonnen muren waren aan het zweten deze avond!

Bij onze show was het afgeladen vol, en het publiek was enthousiast en misschien ook wel een beetje onder de invloed. Het publiek gaat helemaal uit hun plaat en plots zien we in het midden van het gedans een knalgeel Feyenoord shirt, gedragen door onze Geordie kameraad Daniel! Het was een onvervalste vieze zweterige show, in een pand zonder geluidsisolatie en ventilatie terwijl het buiten inmiddels keihard regende. Lekker benauwd en keihard dus.

ror7-22

Na de show dronken we nog wat en praatten nog wat met bekenden en onbekenden. We moesten echter al gauw weer weg, want we moesten nog een eindje rijden naar ons verblijf op het platteland van Wales. Na een spannende route over een onverlicht en af en toe onverhard plattelands weggetje kwamen we aan bij ons verblijf: een stacaravan bij een boerderij op het erf. In deze trailer hebben we kort maar heerlijk geslapen.

Zondag 25 september – Op weg naar Ierland
Toen we ‘s ochtends wakker werden bleek de stacaravan heel mooi te liggen aan een riviertje met een populierenbos ernaast. Vandaag moesten we de boot naar Dublin halen, dus wederom geen tijd voor spielerei. Na een rit langs het prachtige landschap van Snowdonia, met uitzicht op de bergen van Wales gingen we aan boord in Holyhead. De overtocht duurde zo’n 5 uur. Na twee erg korte nachten waren we allemaal uitgeput, dus er werd veel gedut, onder andere in de James Joyce Lounge. Maar we hebben ook nog even flink uitgewaaid bovenop het schip.

ror7-23

In Ierland aangekomen hoefden we gelukkig nog maar een klein stukje te rijden naar Donabate, waar we met open armen werden ontvangen door de familie van David. We kregen meteen flink te eten en de thee werd met bucket loads aangevoerd. Toen we een beetje bij waren gekomen kwamen ook de Irish Coffee en de hot Whisky om de hoek kijken. De familie van David woont allemaal bij elkaar in de buurt, en we zouden die nacht verdeeld worden over een paar huizen. Maar we konden natuurlijk niet naar bed zonder eerst nog een bezoek te brengen aan de lokale pub. Na deze lange, maar uiteindelijk heel erg gezellige dag, ging iedereen tevreden slapen.

Maandag 26 september – Crane Lane, Cork, Ierland
Voor de verandering is het eens een keer prachtig weer in Ierland. We wandelen wat langs het strand en het is zo warm dat de jassen uitgaan.

ror7-24

Vandaag rijden we naar Cork. De route is prachtig, de wegen zijn opvallend goed, maar helaas komen we onderweg bij een opstopping: de hele snelweg is afgezet want er is verderop een ongeluk gebeurd. Ondanks de behulpzame mannen in oranje hesjes die ons omleiden, weten we alsnog een verkeerde afslag te nemen en komen we op een berg in een bos terecht, op een smalle weg met veel kuilen. De bus lijkt het er erg moeilijk mee te hebben.

ror7-25Gelukkig hebben we wel wat tijd, aangezien we deze avond pas om half twee ‘s nachts spelen. In Cork aangekomen kunnen we rustig opbouwen en vervolgens wat eten. De zaal waar we spelen is wederom erg mooi. In de grote zaal is alles helemaal van hout en daardoor lijkt het alsof je minimaal 80 jaar terug in de tijd gaat. Dan is het vooral wachten.

De reden waarom we zo laat spelen is omdat dit de avond is waarop iedereen die in de Horeca werkt uitgaat en de bands worden dan altijd laat geprogrammeerd. Ook is er een eis dat er een uur wordt gespeeld. Aangezien onze set rond de 45 min is wordt het even puzzelen hoe we een kwartier extra eraan toe kunnen voegen, maar we gaan het doen. Gelukkig is het voorprogramma erg leuk en voor we het weten is het onze beurt al. Het is onverwachts druk voor een maandagnacht. Des te beter voor ons; het publiek is wellicht een beetje beschonken, maar wel enthousiast. Na afloop is het nog erg gezellig en we worden nog uitgenodigd om aan de bar een laatste drankje te doen, maar het is helaas al weer bedtijd.

Dinsdag 27 september – Whelan’s, Dublin, Ierland
Deze dag was zo’n beetje de drukste van deze week, en misschien ook het optreden waar de meeste druk op stond, aangezien een hele rits familie en vrienden kwamen kijken. Bij de oma van David staat de bus geparkeerd en we verzamelen ons daar allemaal om ook David’s nichtje Megan op te halen. Megan is alleen een beetje laat, omdat ze speciaal voor de gelegenheid haar make-up en haar heeft laten doen om er toch wat ouder dan 16 uit te zien. Ze zijn in Ierland namelijk erg streng met het binnenlaten van minderjarigen in kroegen en venues. Dus we wachten nog even gezellig met een kopje thee in de keuken van oma.

ror7-26

We verbleven in principe vlak bij Dublin, maar toch kost het ons nog uren om de venue te bereiken. Het centrum van Dublin had een verkeersinfarct: er was met geen mogelijkheid door te komen. Via een paar omleidingen met Google Maps weten we toch uiteindelijk de plaats van bestemming te bereiken. Whelan’s is een mooie venue en we zijn in een goede stemming bij het opzetten van onze spullen. Omdat we zo vertraagd zijn is het na de soundcheck haasten om te gaan eten in een restaurantje om de hoek. We hadden de opnames van het voorprogramma op internet beluisterd en dat wilden we niet missen! Helaas zien we maar de laatste paar nummers van hun set. Die klinken heel tof en we hebben echt zin in onze set. We spelen voor een volle bak, zelfs zonder de enorme hoeveelheid familie en vrienden is het erg druk in Whelan’s.

ror7-27

De sfeer is geweldig en we spelen een goede show, die aan de reacties achteraf te merken ook door iedereen goed ontvangen wordt. Na de show is het nog lang feest en proberen sommigen van ons zelfs de silent disco uit…

ror7-28

 

Woensdag 28 september – Kasbah Social, Limerick, Ierland
We gingen weer dezelfde weg naar het zuiden, maar deze keer niet zo ver als naar Cork. In de Kasbah Social Club aangekomen hadden we alle tijd om op te zetten. De mensen in Limerick waren wel erg moeilijk te verstaan, omdat ze heel snel praten, maar ook weer enorm gastvrij. Een meisje brengt ons thee en kitkat’s en is een beetje verbaasd dat we haar niet echt verstaan.

ror7-29

ror7-30Het eten was in-house en ook weer geweldig. Na het veelal onregelmatige eetpatroon van de afgelopen weken, en nogal wat magen die van streek waren, weet de Irish stew, fish & chips en Ham & Bacon ons weer een beetje tot rust te brengen.

Daarna was het tijd voor het voorprogramma. Een lokale band wist behoorlijk wat stevige herrie ten gehore te brengen. Een goede opwarmer! Vervolgens waren wij aan de beurt. Het is heel rustig en de promotor bood ook zijn excuses aan voor het weinige publiek. De mensen die er waren bleven tijdens onze set aandachtig luisteren en beginnen tegen het einde helemaal los te gaan. Achteraf waren ze ook zeer enthousiast. Er werd aan ons uitgelegd dat de lokale scene ror7-31voor dit soort muziek gewoon heel erg klein is in Limerick. Het maakte ons niet zoveel uit; de mensen waren super aardig en bovendien was de Guinness van de tap de beste Guinness die we ooit gedronken hebben.. Of zoals Arnoud had leren te zeggen van David’s oom: “There’s a flow on the tap”

Terwijl sommigen van ons afdruipen naar het hotel, waren anderen nog heel wat uurtjes in de bar te vinden waar er een lock in was en het weer veel te gezellig was.

 

 

Donderdag 29 september – Dagje vrij
In Limerick bezoeken we in de ochtend een muziekwinkel waar iemand werkt die toevallig heel lang in Nederland heeft gewoond. Hij verwijst ons verder naar een plek waar we kunnen ontbijten.

Daarna is het tijd om bij de venue weer alle spullen in te laden en vertrekken we weer naar het noorden. We hadden David’s nicht Jenna gevraagd of ze ons mee kon nemen naar de windhond races, een traditie uit David’s familie. Zijn opa was windhond trainer. We zijn allemaal heel blij als we horen dat het gaat lukken.

We gingen met z’n allen in twee auto’s, en op de een of andere manier maakt Jenna het de parkeerwachter wijs dat Chris z’n bus een gehandicaptenbus is. Chris probeert op zijn beurt duidelijk te maken dat hij dat niet is, maar tevergeefs, de beste man is vastbesloten. Dus hadden we een mooie ruime parkeerplek! De honden waren prachtig en heel snel. Ze halen snelheden tot wel 65 km per uur. Waar geraced wordt, wordt gewed en iedereen verloor wel wat geld, maar de sfeer zat er goed in en we bleven inzetten.

ror7-33

David’s nicht Jenna raakte aan de praat met Skip, die deze avond twee honden in de races had. Toevallig had deze man zijn eerste racehond ooit gekocht in 1970 voor 25 pond van David’s opa. Hij vertelde ons dat één van zijn honden, een prachtige zwarte greyhound, in goede conditie was. Nadat we al zoveel hadden verloren, zetten we toch voor de lol geld in op deze hond. De race was super spannend; de hond van Skip liep al snel voorop en hij won! Na afloop mochten we over de baan heen naar de hondenverblijven en gingen we op de foto met dit prachtige beest.

De terugweg was nog best een spannende race, aangezien Chris in de gehandicaptenbus de anderen in Jenna’s snelle auto in het donker over de smallere wegen moeilijk kon bijhouden. Maar gelukkig kwamen we weer veilig aan in Donabate, waar we nog een biertje dronken in de lokale kroeg. Of misschien twee.

ror7-34

Vrijdag 30 september – Op weg naar Londen
Op deze dag was het weer een heel eind reizen. Om half zeven ‘s ochtends stonden we al klaar om met de ferry terug naar Engeland te gaan. Tot onze verrassing hadden we de kleinere snellere boot in plaats van het enorme schip met de James Joyce Lounge van de heenweg. Toen we aankwamen in Wales gingen we eerst naar een supermarkt om wat eten in te slaan en te lunchen. We konden in principe rustig aan doen vandaag, maar het werd toch een zeer vermoeiende lange reis naar Londen. Via een hoop tussenstops en plaspauzes kwamen we uiteindelijk aan op het kantoor van Fire Records, waar Chris (young man Chris in dit geval) de hele avond op ons had gewacht zodat we onze spullen konden uitladen. Vervolgens gingen we richting zijn huis en besloten we nog wat pizza te halen en een drankje te drinken. Werd het toch nog laat…

Zaterdag 1 oktober – Shacklewell Arms, Londen, Verenigd Koninkrijk
In de namiddag werd het tijd om naar het kantoor van Fire te vertrekken om onze spullen in te laden en richting de Shacklewell Arms te vertrekken. Het zou een drukke, uitverkochte avond worden. In eerste instantie waren we zoals gewoonlijk weer een tijd aan het wachten. Ergens in de buurt vonden we een supermarkt en sloegen we ons favo biertje John Smiths in. Je weet maar nooit. In de tropisch verhitte kleedkamer stond ook bier, maar het was er te heet om er langer dan een minuut te verblijven. Van de supervriendelijke Rotterdamse geluidsman van Dead Meadow krijgen we te horen dat hun soundcheck niet zo voorspoedig liep.

Vervolgens waren wij aan de beurt, maar ondanks de haast lukte het Chris wel aardig om het geluid voor elkaar te krijgen. In eerste instantie zouden we deze show alleen doen, maar Dead Meadow had al eerder op hun tour een uitverkochte London show en zou nu nog een show kunnen doen. Het beloofde al een drukke avond te worden, maar nu is al ver voor de show duidelijk dat het helemaal uitverkocht is. Er staan zoals gewoonlijk vier bands op het programma waarvan wij de derde zijn. Gelukkig krijgen we onlangs de drukte gewoon de mogelijkheid om 45 minuten te spelen en het publiek lijkt dat erg te waarderen. Ook wordt iedereen langzamerhand helemaal klem gezet door het gedram van het publiek dat de zaal in blijft komen. Het is een mooie afsluiter van de tour. Na de show drinken we nog wat biertjes met de rest van Fire bij het huis van young man Chris.

ror7-36

Zondag 2 oktober – Op weg naar huis
Het was weer veel te vroeg tijd om op te staan. We ruimden al onze slaapspullen op en namen afscheid van een slaperige Chris, die ons in badjas nog hielp in te laden. Vervolgens vertrokken we naar het kantoor van Fire om de rest van de gear in te laden. Daar treffen we een ietwat slaperige James en lieten we hem nog de Feyenoord mokken zien die we mee hadden gebracht. We waren gelukkig weer op tijd voor de treintunnel en we bereikten zonder oponthoud de overkant. Na een korte stop in Veurne besloten we in één keer door te rijden naar Rotterdam.

Enigszins vermoeid en gedesoriënteerd laadden we onze spullen uit in Rotterdam. Het is wel vreemd om terug te zijn. We besloten nog met zijn allen te gaan eten en toen was het klaar.

Blijf op de hoogte van Rats on Rafts via Facebook. De officiële website vind je hier.

 

POPUNIE_MUSICEXPORT_RDAM_FCDeze tour werd mede gefinancierd door Popunie Music Export Rotterdam.

Tukker in de stad

kees-braam-promoAls plattelandsjongen groeide ik op tussen de koeien en schapen, speelde ik vooral met hun uitwerpselen en keek ik niet op een schrammetje meer of minder. Mijn jeugd was één groot avontuur. Een avontuur dat nog steeds voortduurt, maar nu in het westen van ons land. Was het niet door het ontmoeten van mijn vriendin, dan was het wel door de fantastische muziekscene die ze hier kennen. Ik besloot het boerenleven achter me te laten en richting de grote stad vertrekken. Had ik eerst het plan om te verkassen naar de-stad-die-hier-blijkbaar-niet-genoemd-mag-worden, vertoef ik nu potjandorie al dik een jaar in Rotjeknor. 

In krap een jaar tijd sloeg mijn leven om. Ik liet mensen achter me, zei vaarwel tegen mijn oude band, begon met mijn studie aan het conservatorium en bereidde me voor op een leven vol nieuwe (muzikale) avonturen. Een heerlijk leven in een heerlijke stad, maar tegelijkertijd ook vol chaos. De chaotische combinatie van studeren, schrijven, spelen, werken en socializen deed mijn warrige brein nog weleens één en ander vergeten. Zo is de Rotterdamse Popweek onlangs compleet langs me heen gegaan.

Als je dan bedenkt dat ik er eigenlijk voor gevraagd was een stuk over te schrijven, dan doet dat wel even pijn, ja. Maar van fouten leert men en daarom schrijf ik nu deze column als goedmakertje. We zouden geen muzikanten zijn zonder een gezonde dosis chaos in ons leven, niet? Afijn, genoeg inleiding. “Niet lullen, maar poetsen”, zou hét Rotterdamse cliché zeggen.

Ondanks het vergeten van de Popweek valt er in de havenstad gelukkig genoeg te ontdekken op muzikaal gebied. En hoewel de Tukker in mij zo nu en dan stiekem om de hoek komt kijken (“wat heppie dan voor accent joh?”), ben ik me langzaam maar zeker thuis gaan voelen in de scene. Een scene, die een hoop talent herbergt en zo nu en dan een artiest als een raket de wereld in lanceert. Denk bijvoorbeeld aan de nu al legendarische hiphopgroep De Likt. De mannen stonden begin dit jaar op Noorderslag en krap een halfjaar later op Lowlands. Niet gek om het al dansend in je ondergoed zo ver te schoppen. Broekje uit, euh, petje af!

Maar er is veel meer in de hiphop-hoofdstad van Nederland. In één van onze popzalen, en ik voel me al Rotterdammer genoeg om ‘onze’ te mogen zeggen, had ik het geluk de magistrale combinatie van The Cosmic Carnival en The Dawn Brothers te zien spelen. Folk, country en blues van een niveau waar ik voor buig. Nog zo’n verrassing kwam in de vorm van Maurice van Hoek, die met Live Forevermore naar mijn mening de beste countryplaat van het jaar afleverde. Korte tijd later stond ik te los te gaan bij Crying Boys Café op misschien wel de meest originele concertlocatie van ons land: het lichtschip V11.

In de zomer ontdekte ik dat er jaarlijks een onwijs gaaf festival op Zuid (zo zeggen ze dat hier), in de vorm van Metropolis plaatsvindt. De internationale programmering is al een ontdekkingsreis op zich. Via de jaarlijks terugkerende Popronde heb ik veel nieuw landelijk talent leren kennen en voor mijn wekelijkse portie pop, jazz, of wereldmuziek kan ik terecht bij tal van zalen, waaronder Rotown, BIRD, Grounds, Annabel en V11.

Hoewel ik van Rotterdam ben gaan houden, is dat niet altijd zo geweest. Als jongen uit Twente moest ik niets hebben van al die moderne architectuur en botte mentaliteit. Wat blijkt: de mensen zijn hier een stuk vriendelijker dan waar ik vandaan kom. Het vertrekken naar de grote stad is een beslissing geweest waar ik geen spijt van heb. Ik heb geleerd (en leer elke dag weer) mijn oogkleppen af te zetten en me open te stellen voor de zeer diverse (muziek)cultuur die Rotterdam rijk is, te genieten van het stadsleven en zelf als muzikant aan de weg te timmeren. Als mensen mij vragen wanneer ik weer terugkom naar Twente, zeg ik: “bekiek ’t!”. Alhoewel, een weekendje rollen in de koeienstront doet me nog altijd goed.

Kees Braam

Kees Braam is een 23-jaar oude muzikant en producer, studeert ‘producing’ aan het Rotterdams conservatorium en is daarnaast actief als schrijver en fotograaf.