Tourverslag Jochem Smaal: Recordings on the road (deel 2)

Afgestudeerd sound engineer Jochem Smaal reist twee maanden lang door Europa. Van Nederland naar Italië in een groene auto om bands op te nemen op locatie. In ruil hiervoor krijgt hij een plek om te slapen, te eten en wat geld voor benzine. Zijn indrukken schreef hij voor ons op in een tourverslag. Lees hier deel 2 (van 3); het deel van de reis dat Jochem in Frankrijk en Italië doorbracht…

10428424_799429833438118_8045203134299578434_n

Hallo, daar ben ik weer met m’n virtuele pen om jullie weer een update te geven over die o zo rare tour die ik aan het doen ben. Ik zit op een bed naast een gaskraan die af en toe aangaat, beetje creepy, maar toch schrijf ik een verslagje, want zo ben ik nou eenmaal… ofzo.

10929235_623132271154077_4581644570544560608_oCharly
Waar was ik, o ja band#5 Djoukill. Een gypsy swing bandje dat geinige mopjes speelt. Ik ging naar Charly (niet van je suis, maar de stad ten zuiden van Lyon) om hen op te nemen. Nadat mijn auto moeilijkheden had met alle kleine kloteheuveltjes daar en ik tegen een paal op botste, kwam ik aan bij Paco. Hij was met de band de nummers nog even aan het instuderen voor de opnames van volgende dag.

Zijn huisgenoot vertelde me over een dude die precies hetzelfde deed als ik, in dezelfde periode ook nog. Alleen doet hij elke dag een nieuwe band en is een maand onderweg. Je moet er maar zin in hebben. Op deze site kun je lezen over zijn project.

De opnames vonden plaats in een te kleine kamer met de drums in de gang. Audiotechnisch was het waarschijnlijk niet helemaal volgens het boekje maar dat mocht de pret niet drukken. Dag drie gingen we in de avond ultimate frisbee spelen, ergens op een veldje in Lyon boven een oude legerbasis, en ik vraag me af waarom ik nog nooit ultimate frisbee heb gespeeld, want het is behalve vermoeiend best leuk!

De laatste dag gingen we Lyon in om een potje bier te drinken en naar Monoloco System te kijken, de band van de huisgenoot van Paco en ook de pianist van Djoukill (die speelt in wel tien bands). Het was een leuk avondje maar volgens Paco waren de meisjes stom want die wilde niets van hem hebben. Na de volgende dag nog een paar boze Fransen te hebben genegeerd die liepen te zeiken over dat ik de straat blokkeerde tijdens het inladen, ging ik naar Champoly.

Champoly
Champoly is een klein stadje jongen, echt mini. Je ziet er ook niemand en er staat een lelijke lullige kerk. Gelukkig was ik er maar drie dagen. We gingen band#6 L’ombre Du 8 opnemen in een hotelletje, waar ze mochten chillen voor drie dagen in ruil voor een optreden.

De kamer waar we waren klonk superluid en ik dacht dat ik dood wilde, maar ’t klonk allemaal verrassend goed door de microfoons. De band vond ik eigenlijk niet zo goed. Ze speelden wel goed enzo, maar Franse emo-post-rock is toch niet mijn ding. Maar ja, je moet alles geprobeerd hebben en hun gig voor de locale bevolking was dan wel weer geweldig tenenkrommend. Okee we rijden weg uit dit stadje en gaan naar Milaan!

10855009_626735884127049_1112543156727586867_oPavia
Oh nee we gaan niet naar Milaan, maar naar Pavia (het Spijkenisse van Milaan weet je nog?), waar ik werd opgewacht door enorm hartelijke mensen die wel 100 keer hun excuses hebben aangeboden dat ze niet goed Engels kunnen spreken. Italiaanse mensen praten heel veel, meer dan nodig is, en als je er dan ook nog eens er vier keer zo lang over doet is dat poepirritant. Maar mij hoor je niet klagen, want we hebben met band#7 Qi.Ly.Ou. een nummer opgenomen over twee inbrekers, waarvan één de per ongeluk doodgeslagen bewoonster probeert te neuken, terwijl hij erachter komt dat ze niet dood is. Het refrein ging van “she’s still hot hot, she’s still hot hot hot!”

We namen op in een boerderij, waar je met een enorm hobbelweggetje moest komen en waar echt iets van 20 band-oefenruimte-hokjes waren. In onze ruimte hingen allemaal doeken om het geluid zogenaamd te dempen. Helaas houd je daardoor alleen nog maar 200Hz over en daar heb je niets aan. Maar goed, niemand geeft een fuck om deze geluidspraat dus zal ik maar vertellen dat de vriendin van de bassist meer baardgroei had dan ik. Overigens heeft iedereen dat en ik hoop dat ze dit niet gaan google-translaten, want ze was wel heel aardig en lief.

Lugo
Na mijn avonturen in Pavia ben ik naar Lugo gegaan om m’n vriendin op te halen (lang verhaal) en hebben we negen dagen in Italië rondgereden. Oh even dit, als je van Frankrijk naar Italië gaat moet je door een tunnel van 17 km die 44 euro kost. (Je kunt er wel omheen, maar dit en dat en moeilijk en ik wist het allemaal niet meer.) Verder betaal je ook zo’n 40 piek aan tol van Lyon naar Milaan. Overal tol, k*t-Italianen!

Vakantietip van Jochem: niet kamperen als je luchtbed lek is en verder is heel Toscane supermooi (op de tol na).

Ohja en ik heb de zijkant van m’n busje eraf gereden in een vlaag van “het zal wel” bij het eerste de beste bed-and-breakfast in Florence. Het volgende verslag bedraagt anekdotes over rijke punkers, joekels van onnodige omwegen, Franse mensen die schreeuwen ofwel stil zijn en weer die tunnel terug, weer 44 euro kwijt aan de lucht!

Jochem Smaal

Op Jochem’s speciale Facebookpagina vind je meer filmpjes, foto’s en de laatste updates! Deel 1 van dit tourverslag lees je hier.

Meer zoals dit

Recensie: Finesselande

finesselande_enigma_epEnigma
download-ep

hiphop / urban

Finesselande, een combinatie van de straatterm ‘finessen’ (iemand oplichten) en Nesselande, is het nieuwste project van rapper Aimé Cain also known as Cinna Couturier, Frasier La Flare of Dancehall Washington. Onlangs bracht hij in eigen beheer de tien tracks tellende ep Enigma uit.

Aimé Cain zegt zelf dat zijn muziek “een beetje vreemd, maar wel lekker” is en dat moet ondergetekende ook beamen. Veel dikke 808 trap-beats met r&b-achtige refreintjes en raps die letterlijk van de hak op de tak springen. Deze stijl is heel erg van deze tijd en Finesselande gaat lekker mee in de flow van acts die vergelijkbare muziek maken in Nederland. Voor deze plaat werkte Aimé Cain samen met de upcoming talent Rick Hakkers, die de volledige plaat produceerde.

Een track die er bovenuit springt is de openingstrack Water met Jan OVD, die destijds meteen ook als eerste single van de ep is uitgebracht.

Paar puntjes van kritiek: het gehele tempo van de plaat ligt nogal laag, dus de aandachtsspanne van de luisteraar wordt behoorlijk op de proef gesteld. De zangstukjes zorgen voor de nodige afwisseling, maar kwalitatief kan de zang wel beter. Zelfs met autotune valt niet alles te fiksen. De soort nonchalance waarmee Cain rapt en zingt is over het algemeen grappig, maar begint na een tijdje toch wel wat te vervelen. Je begint bijna te twijfelen of hij het zelf nog wel leuk vindt om te doen.

Als je goed naar zijn teksten luistert (en een beetje op de hoogte bent van straattaal) dan hoor je dat-ie soms erg grappig uit de hoek komt, maar door het erg lage tempo en zijn nonchalante stemgebruik komt dat helaas niet altijd even goed naar voren. Wellicht dat hij de energie tijdens een live show beter kan overbrengen.

Meer weten over Finesselande? Bekijk zijn Facebookpagina en lees hier een interview met hem.

Conchitta Bottse