St. Louis Slim – Empty Places

  • Empty Places

  • St. Louis Slim
    • Genre: Blues
    • Release-type: cd
    • Label: self-released

Nog maar een jaar geleden is het, dat ik Desolated Track mocht recenseren en nu ligt de opvolger alweer in de speler. Dit is maarliefst het vierde album en ik moet zeggen: De lijn stijgt en stijgt…

Was de derde plaat al een m eer dan prima album, dit album is -voor mij- een hoogtepunt. Er is echt een hele goede chemie tussen deze vier mannen en hun zeer charmante frontdame! Nee, ik vind het niet nodig om dat gender-neutraal uit te drukken; juist deze combinatie maakt het zo’n lekker album, want dat is het.

Het is voor een recensent altijd moeilijk om muziek te omschrijven; laverend tussen etiketten voor stijlen en namen van invloeden is dat, zoals nu, een hopeloze onderneming.
Dat laatste bedoel ik echt als compliment, want het lijkt er op dat St. Louis Slim een eigen stijl heeft gevonden. Tuurlijk! Af en toe hoor ik pure blues, maar ik hoor ook dat de randen opgezocht worden naar naastgelegen stijlen, waarbij soms een glamrock-echo hoorbaar is.

Dit is dan ook het eerste album waarin alle deelnemers helemaal in balans zijn en zich vrij voelen om afwisselend hun stempel te drukken op het bandgeluid.
Dit is ook het eerste album waarop de nieuwe gitarist Robin Freeman te horen is. Dit is echt een goede gitarist! Robin Freeman is tevens verantwoordelijk voor de mix en die is on-Nederlands goed. Luister ook eens naar de perfecte ritmesectie van Arno Koster (bas) en Peter Kok (drums); die staat echt als een huis…
Enfin, ik ga het binnenkort allemaal zelf eens beluisteren bij een van hun releaseparty’s…

Ik weet nog dat ik bij mijn recensie van Desolated Track verzuchtte dat ik wat meer eigen nummer wilde horen, omdat ik die de beste vond op het album. Deze zucht is verhoord; zeven eigen nummers en wederom betere composities dan de gekozen covers.

De plaat begint net als zijn voorganger met een instrumental: Mi(e)sery, waarbij de bluesharp van Michel de Kok en de slidegitaar ouderwets lekker duelleren. De cover Just A Little Bit (R. Gorden), wordt lekker stevig naar de hand gezet door Monique (net als de rest van de nummers).

We gaan goed los met Whole Lot Of Trouble. Ik durf te zeggen perfecte glamrock; zou Suzi Quattro een extra hit hebben opgeleverd. We slaan even een nummer over en komen bij de tweede cover: Walk On (Sonny Terry & Brownie McGhee. Cover? Ik bedoel een meer dan goede cover.

De laatste cover: Woke Up This Morning (B.B. King). Jawel, deze gitarist kan zich meten met King en dat zegt echt wat.

Enough. Het minst bluesy nummer van de plaat, maar mooi! Bij Black And White horen we weer een mooi duel tussen harmonica en gitaar, maar ook bij de gitaren onderling. Bij Black And White horen we onvervalste St. Louis-invloeden, lekker swampy…

Got To Go kenmerkt zich door de bas en gitaar die op jazzy wijze om mekaar heen draaien. De plaat wordt afgesloten met een reprise van Whole Lotta Trouble, voor de verandering More Trouble genaamd. Hier niet de verleidelijke stem van Monique, maar de rauwe vocalen van Arno en die klinken ook niet verkeerd!

Het beste nummer heb ik voor het laatst bewaard: Empty Places. Het nummer opent met een prachtige Hendrix-gitaar. Er is iets met dit nummer; het straalt een onuitsprekelijk oprecht verdriet uit. Dit vind ik veruit hun allerbeste compositie. Muzikaal gezien is het een prachtige hybride tussen Spasmodique en Big Brother and The Holding Company (Janis Joplin).

Ik zou willen dat ik als recensent invloed kon uitoefenen op de verkoop, want ik wil dat rechtgeaarde muziekliefhebbers deze plaat zonder te twijfelen aanschaffen, al was het alleen maar om het titelnummer…

Volg St. Louis Slim op Facebook of bekijk de website.
De releaseparty’s zijn in De Haarlemse Bluesclub  op 25 augustus en De Bierfabriek in Delft op 16 september.

Meer zoals dit

Komt Rotterdam ooit nog terug als festivalstad?

Rotterdam heeft in het verleden altijd een grote rol gespeeld als festivalstad. Aangewakkerd door de vele buurthuizen en legendarische poppodia zoals Nighttown en de talloze concerten van wereldacts in Ahoy. De laatste vijf jaar is de stad heel wat treden gedaald op de festivalladder. Mojo bouwde de Ziggo Dome in Amsterdam en samen met het Gelredome en de Arena hebben ze Ahoy letterlijk leeggetrokken qua concerten.

Vooral de grote artiesten lieten Rotterdam de laatste jaren links liggen. Tel daarbij op dat in Rotterdam een puur publieksfestival als het Dunya Festival sinds 2013 is samengevoegd met het Zomercarnaval waarmee in feite misschien wel het beste Festival van Nederland eigenhandig de nek is omgedraaid.

Het Dunya festival was het meest diverse festival van Nederland en dat 35 jaar lang! Er waren performers en bezoekers van alle 176 nationaliteiten die je in een wereldstad als Rotterdam aantreft en uit heel Nederland stroomde het publiek ieder jaar toe. Zonde dat vanwege een bezuinigingsmaatregel dit mooie festival er niet meer is.

Nu het wat beter gaat met de economie en Ahoy, na een ingrijpende verbouwing en uitbreiding, zijn nummer één positie als concertpodium weer wil terugpakken, zou het een goed idee zijn als het Dunya Festival ook weer in al zijn glorie terugkomt. Een wereldstad als Rotterdam verdient gewoon een wereldfestival.

Want dat het niet makkelijk is om een goed festival te organiseren bewees onlangs de organisatie achter Reggae Rotterdam. Zondag 30 juli was het dan eindelijk zover; na Reggae Lake in Amsterdam was Rotterdam aan de beurt. Reggae Rotterdam beloofde op papier een heel mooi festival te worden, maar hoe teleurstellend was de werkelijkheid.

Het binnenkomen bleek de eerste horde. Een wachtrij van honderden meters slingerde zich van de Westzeedijk naar de enige ingang op de Kievitslaan. Eenmaal binnen stond je weer een vol uur in de rij voor dure muntjes van €2,70 per stuk. Om op het modderige festivalterrein van het ene naar het andere gedeelte te komen moest je over een hoge stalen trap. Ook daarbij was het lang wachten omdat er duizenden mensen overheen moesten.

Wilde je wat eten, dan stond je weer een uur in de rij voor één van de slechts 13 foodtrucks(!?) voor ruim 15.000 bezoekers. Dat is dus nog geen één foodtruck op 1000 bezoekers! Was je na lang wachten eindelijk aan de beurt, dan was het eten op of kreeg je half rauw eten omdat ze de vraag niet konden bijbenen.

Water kostte €4,05 en was duurder dan bier. De timetables werden bij lange na niet gehaald en de artiesten lieten soms anderhalf uur op zich wachten. Eén van de grote namen; Eek-a-Mouse presteerde het zelfs om al na drie korte nummers de aftocht te blazen. Het geluid was bovendien slecht en stond veel te zacht. Bij sommige sound systems werd tijdens het spelen gewoon de stekker eruit getrokken.

Al met al een bijzonder slecht georganiseerd festival. De organisatie heeft met ticketprijzen van €35,- tot €65,- zijn zakken gevuld, maar hier weinig voor teruggegeven. Ik heb de indruk dat het ook helemaal geen mensen uit de reggae scene zijn die dit georganiseerd hebben. Dat was overal aan af te zien. Mocht er ooit nog een reggae festival in Rotterdam gehouden worden dan hoop ik dat het georganiseerd wordt door echte reggae liefhebbers op een ruime locatie waar alles klopt en waar het geluid op 10 kan!