Rotterdamse Popweek 2015 vlogs Saar Gerssen online!

Saar Gerssen PopweekSaar Gerssen is een jonge, enthousiaste Rotterdam-fan, muziek- en festivalliefhebber en 1e-jaars studente aan het Grafisch Lyceum. Wij ontmoetten Saar onder meer bij het Oerol Festival en Metropolis festival, waar ze vooraan stond bij optredens van de acts die via Popunie Live waren geprogrammeerd. Haar enthousiasme voor de Rotterdamse muziekscene werkte erg aanstekelijk!

Dus: We hebben haar weten te strikken! Tijdens de Rotterdamse Popweek, ging Saar op pad voor de Popunie; ze struinde over de Rotterdamse straten van het ene naar het andere feestje, naar optredens van internationale acts tot lokale helden, van grote venues tot aan de vuige uithoeken van de Rotterdamse popscene en legde haar avonturen vast in 4 vlogs.

We belichten vaak vanuit het perspectief van de muzikant de popscene van Rotterdam, maar hoe beleeft het publiek – festivalgangers, muziekliefhebbers en Rotterdamliefhebbers – de Rotterdamse popscene? Saar geeft een sneaky peak…

volg-ons-op-youtubeDe vlogs van Saar zijn te vinden op het Youtube-kanaal van de Popunie. We zijn het ons Youtube-kanaal meer en meer in gebruik aan het nemen; je vind er nieuws vanuit de Rotterdamse popscene, de maandelijkse Rotterdamse Clipoverzichten, vlogs, al het videomateriaal van de Sena Grote Prijs van Rotterdam en binnenkort ook meer handige tutorials voor muzikanten.

Zou je meer vlogs van Saar willen zien? Laat het weten en geef haar vlogs een thumbs up!

 

Tourverslag: Red Herring op pelgrimstocht in Schotland

20150918_boot en vioolVanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. Red Herring is een Rotterdamse folk- en bluegrassband, waarin onder andere Loes van Schaik speelt – die je misschien ook wel kent als schrijver van het boek High Lonesome Below Sealevel. Aangezien deze folkgroep put uit de Amerikaanse, Ierse en Engelse traditie kunnen pelgrimstochten naar deze landen natuurlijk niet uitblijven! Deze keer ging de tocht naar Schotland.

De voorbereidingen
Onze zwaar fanatieke violist Joram Peeters weet het te presteren om naast een full-time baan bij ProRail ook nog het promotiemateriaal voor de band te maken en aan acquisitie van optredens te doen. Af en toe gaat hij er eens even goed voor zitten; hij zoekt dan internet naar festivals en podia waar wij goed zouden passen, en die stuurt hij dan een mail met een link naar onze epk.

12027814_987669181295760_177147554798016491_nOp deze pagina staan (in het Nederlands én in het Engels) onze bio, rider, mp3s, video’s, en een paar bandfoto’s en het bandlogo in hoge resolutie. Wij hadden beet bij het Moniaive Michaelmas Bluegrass Festival in Schotland.

In de zomer van 2014 lieten ze ons weten dat ze de programmering voor de komende editie al rond hadden, maar dat ze ons alvast wilden boeken voor 2015. Ze konden ons helaas niet veel gage bieden, maar ze konden ons wel helpen aan een aantal adressen van Schotse kerken die wel eens optredens organiseerden, zodat we er een tour van zouden kunnen maken.

In hetzelfde weekend bleek in Dunbar het Dunbar Traditional Music Festival te zijn, waar we konden spelen voor “room & board”. Hier nam contrabassist Loes het over; zij schreef de hele lijst met kerken aan en kon met twee kerken tot een deal komen: Longniddry Parish Church in Longniddry en Castlehill Church in Ayr.

12004052_986120591450619_5647225188816704763_nDe communicatie met Castlehill was erg vaag en het optreden werd op het laatste moment afgezegd, waaruit wij de wijze les hebben geleerd dat een geen slecht idee is om bij een tour te werken met contracten. Dit optreden was midden in de tour gepland en het lukte ons niet om iets anders ervoor in de plaats te regelen, waardoor we niet alleen minder inkomsten hadden, maar ook extra kosten (hotel).

Loes heeft Google volledig uitgemolken en heeft zo’n 50 folkclubs en pubs in de grote steden van Schotland (voornamelijk in en rondom Edinburgh en Glasgow) aangeschreven. Opvallend genoeg namen veel programmeurs de moeite om een vriendelijk antwoord te sturen, hoewel dit antwoord in alle gevallen “nee” was: ze zaten allemaal al (meer dan een jaar van tevoren!) vol, of ze konden geen vergoeding bieden.

Dan merk je wel dat je toch in een overvolle vijver zit te vissen; dat je een bandje uit het buitenland bent vinden ze niet zo sexy als dat wij dachten dat ze het zouden vinden.

Maar ook merkten we dat extra moeite wel loont: van bevriende muzikanten hadden we de tip gekregen om Hootananny in Inverness te benaderen. Zij reageerden in eerste instantie niet, maar na het betere stalkwerk van Loes hebben we er toch een optreden kunnen regelen.

11232123_987669047962440_2520897635992550315_nDaarmee hadden we in principe wel voldoende, hoewel het financiëel niet echt een vetpot was. Daarom hebben we bij de Popunie i.s.m. Music Export Rotterdam een aanvraag ingediend voor wat subsidie om kosten van vervoer, overnachtingen en promotiemateriaal te kunnen dekken.

Vrijdag 18 september: Met de boot naar Newcastle
Wij passen met drie personen én een hele lading snaarinstrumenten (inclusief contrabas), basversterker, merchandisekoffer en weekendtassen in de Ford Focus van onze “muziektherapeut by day, snaarvirtuoos by night” Arthur Deighton. Als die auto dan ook nog eens op een boot past is dat wel de voordeligste manier om naar Schotland te rijden, dus hop met de ferry van IJmuiden naar Newcastle.

Het kostte maar 449 euro voor 3 personen inclusief overnachting, maar dan moet je wel vroeg boeken! De overtocht verliep heel erg soepel. Al met al kost het veel tijd: de reis duurt ongeveer 15 uur en je moet soms lang wachten voordat je de boot op- en af mag, dus voor het reizen alleen al moet je twee speeldagen van je tour aftrekken.

Wil je zoveel mogelijk optredens in zo min mogelijk tijd proppen, dan is het vliegtuig een betere optie, maar de mogelijkheid om onze eigen auto met instrumenten mee te nemen, maakte de boot voor ons ideaal.

20150919 ussie met PreludeZaterdag 19 september: Memory Lane
Arthur is een man met een interessante achtergrond. Zijn moeder is Indonesisch, zijn biologische vader is Nederlands, en zijn stiefvader de Engelse folkzanger Dave Deighton.

Hij bracht zijn tienerjaren door in Engeland en heeft heel wat afgetourd als jonge mandolinist met zijn zussen, moeder en stiefvader in de Deighton Family Band. Tijdens zijn studie Performing Arts in Newcastle leerde hij Irene Hume van de groep Prelude kennen, die in folkkringen erg bekend werden met hun cover van Neil Young’s After the Goldrush.

In het huis van Irene en haar man Brian hebben we onze eerste tourdag- en nacht doorgebracht (voornamelijk met repeteren, en een “walk down memory lane” langs Arthurs favoriete plekjes). Zelf moesten ze met Prelude optreden toen wij in Newcastle aankwamen, dus we hadden het huis voor onszelf alleen, maar de korte ontmoeting was ontzettend warm. Folkmuzikanten onder elkaar, waar ter wereld je ook bent, het voelt eigenlijk altijd direct vertrouwd!

20150920_Longniddry 01 stage met LoesZondag 20 september: Longniddry Parish Church
Er mocht zo onderhand wel eens gespeeld worden, en dat gingen we doen in Longniddry Parish Church. Van tevoren had Loes al een uitgebreide mailwisseling gehad met de voorganger (“minister”) van de kerk, Robin Hill, een inspirerend en enhousiast figuur met een voorliefde voor muziek en voor intellectuele discussies – en zelf mandolinist.

Hij had een tijd met zijn vrouw Ailsa in Rotterdam gewoond toen hij een deel van zijn opleiding volgde bij de Scots Church, en ze zijn erg aan onze stad verknocht geraakt. Hij vond het dan ook bijzonder leuk dat onze tour gesubsidiëerd werd door de Gemeente Rotterdam en maakte daar melding van toen hij ons optreden aankondigde. Dat optreden was wat ons betreft een groot succes: de kerk zat vol met ongeveer 80 aandachtig luisterende bezoekers (voornamelijk 50+) waarvan een groot deel na afloop een cd of t-shirt kocht.

20150920_Longniddry 02 met Robin en AilsaDe flyers ,stickers en plectrums (met het logo van Red Herring op de ene kant en het logo van de Gemeente Rotterdam op de andere kant) vonden gretig aftrek. Robin was ook te spreken over het optreden en nodigde ons alvast uit om volgend jaar weer terug te komen; het netwerk van kerken dat Loes al eerder aangeschreven had, zou hij persoonlijk een aanbeveling sturen, en dan zou het volgens hem een fluitje van een cent zijn om in 2016 een mooie (en dit keer ook winstgevende?) tour door Schotland te kunnen doen. Een goed vooruitzicht! Robin organiseert regelmatig concerten in de kerk van Longniddry in allerlei stijlen: jazz, klassiek, en wereldmuziek. Een aanrader voor onze Rotterdamse muzikale collega’s…

We hebben heerlijk geslapen bij Robin & Ailsa en werden de volgende dag getracteerd op een typisch Schots ontbijt: oatmeal (op basis van water in plaats van melk) met ingekookt fruit en oatcakes. Deze vielen zo bij ons in de smaak dat we de supermarkten zowat leeggekocht hebben aan allerlei soorten oatcakes; perfect snackvoer voor in de auto!


20150922_Glasgow 04 Sharkeys binnenMaandag 21 & dinsdag 22 september: Glasgow, het Rotterdam van Schotland

Maandag en dinsdag zijn lastige dagen om optredens te krijgen. We wilden graag naar Glasgow om een aantal redenen: 1) Het was dichtbij Ayr, waar we eigenlijk op woensdag zouden spelen (maar wat helaas niet door ging);

2) In Glasgow vindt elke januari het gigantische folkfestival Celtic Connections plaats, en we wilden graag contacten opdoen om daar te spelen; en 3) Toen Joram vorig jaar in Glasgow was voor Celtic Connections was hij in een groezelig buurtje in de kroeg Sharkey’s in een jamsessie beland die heel trouw was aan het woord “folk” (lees: grijze kereltjes die onverstaanbaar Schots mompelen terwijl ze de ene tune na de andere eruit raggen op accordeon of viool met een pint op tafel en een sigaret in de mondhoek) en hij wilde daar nog eens naartoe.

Glasgow is niet bijzonder mooi, maar wij voelden ons er wel thuis, en komen er zeker nog eens terug. Het appartement dat we via Airbnb hadden geboekt was goed bevallen, hoewel het zo gehorig was dat we niet echt durfden te repeteren.

20150923_Ussie bij Loch LomondWoensdag 23 september: Naar de Highlands
Eigenlijk zouden we vandaag in Ayr spelen, maar dat ging niet door, dus gingen we maar alvast de richting uit van ons volgende optreden. We tijden de toeristische route door de Schotse Hooglanden. “Dit is de mooiste route die ik ooit gereden heb,” zei Arthur, die toch aardig wat tijd achter het stuur heeft doorgebracht.

Dat komt voornamelijk door de vele kleuren van de heide op de “fluffy heuvels”, zoals Joram ze noemt. We nemen er de tijd voor en stoppen regelmatig om foto’s te maken. Het is heel apart om langs plaatsen te rijden die wij kennen uit de folkmuziek: bij het meer Loch Lomond moest Joram dan ook even zingen: By yon bonnie banks and by yon bonnie braes, where the sun shines so bright on Loch Looooooomond…

11223882_986119851450693_1345799186483530482_oDonderdag 24 september: Hootananny en de Schotse pub-experience
Als je dacht dat Nederlands publiek luidruchtig kan zijn, dan heb je nog nooit met je akoestische bandje in Ierland of Schotland gespeeld. Mensen praten zó hard, dat de muzikanten zichzelf heel hard uit moeten versterken, waardoor het publiek weer harder gaat praten, enzovoort. En het is niet eens een gebrek aan respect (want er zaten ook veel mensen aan tafeltjes geboeid te luisteren); het is er gewoon normaal.

Wij spelen in single-mic opstelling, met zijn allen rondom één cardioïde condensatormicroon, die zó gevoelig is dat hij het geluid van de hele band prima oppikt. In het begin prikten we alle instrumenten apart in en zongen we in Sure SM58s, maar we kregen een punthoofd van de kabelspagetti (we wisselen vaak van instrument).

De single-mic opstelling komt onze sound én onze podiumpresentatie enorm ten goede, en je kan er voldoende volume uit krijgen; tenminste, dat dachten we, totdat we in Hootananny gingen spelen. En het bizarre is dat deze kroeg prijzen heeft gewonnen voor “best live music venue”… terwijl nóch het personeel, nóch de programmeur, nóch het merendeel van het publiek (voornamelijk geclusterd aan de bar) het heel boeiend scheen te vinden of er iets levends op het podium stond.

Wij zijn ook niet vies van een beetje crowdpleasen en raggen op zijn tijd, maar wie in Schotse pubs wil spelen moet zorgen dat ‘ie de versterker van Nigel uit Spinal Tap meeneemt. You know, the one that goes up to eleven.

20150925_Dunbar 02Vrijdag 25 september: Dunbar Traditional Music Festival
Ook al was de programmeur van Hootananny ons (en dus ook het boeken van een hotelkamer) aanvankelijk vergeten en hadden we mazzel dat er nog één kamer vrij was, dat was wel een zalige kamer in een uitstekend hotel recht tegenover Hootananny.

Vandaag zouden we spelen op het Dunbar Traditional Music Festival, en we hadden ons alweer helemaal ingesteld op oude mannetjes met doedelzakken en jamsessies tot in de kleine uurtjes, maar we kregen nog een pub-experience cadeau.

Dunbar is een pittoresk dorpje aan zee. Het concept van het festival doet een klein beetje denken aan de Popronde: op verschillende locaties spelen bands, en het publiek loopt van de ene naar de andere locatie.

Op zich heel leuk, maar jammer genoeg kregen we daardoor niet de kans om andere bands te zien of muzikanten te ontmoeten. Onze locatie was een heel kleine kroeg waar we opgevouwen in een hoekje naast de biljarttafel over een slechte geluidsinstallatie speelden voor een luid ouwehoerend publiek.

12049400_987658904630121_3800679715174378655_nWonderlijk genoeg kregen we heel veel enthousiaste reacties, onder andere van de barman, een stille vent die onder een stug uiterlijk een gouden hart verstopte. We hoorden achteraf dat dit de moeilijkste locatie was – misschien een soort ontgroening voor bands die voor het eerst op het festival worden geboekt? Volgend jaar wilden ze ons graag weer en zouden ze ons op een betere locatie zetten, maar we zijn er nog niet over uit of we teruggaan – of we dit festival zelfs wel aanbevelen aan anderen.

Zaterdag 26 september: Moniaive Michaelmas Bluegrass Festival
Hoe anders was het bluegrassfestival op de eerste etage van het dorpshuis in het (wederom pittoreske) dorpje Moniaive. De communicatie met organisator Paul Lyttle en zijn (Nederlandse) vrouw Anja verliep soepel, we werden goed verzorgd, we speelden twee uitverkochte concerten voor aandachtig luisterend publiek, en er was in het hele dorp een prettige sfeer.

Wij hadden het niet zo bont gemaakt als de Rotterdamse band Stringcaster die een aantal jaar geleden op het festival had gespeeld en daar flink van de whisky heeft mogen proeven, een voorval dat door de trouwe festivalgangers nog steeds met trots en vreugde wordt herinnerd. In plaats daarvan waren wij tussen de optredens door een stukje gaan hardlopen, over de glooiende heuvels langs de schaapjes in de wei tegen de ondergaande zon. En de volgende ochtend was het weer vroeg dag, want…

on the road 01Zondag 27 september: The darkest hour is just before dawn
… op sommige bluegrassfestivals is de zondagochtend traditioneel niet de dag om uit te brakken, maar om in de kerk een specials “bluegrass gospel service” neer te zetten. De religieuze songs (met wortels in Schotse hymnen, Afro-Amerikaanse spirituals, en het Amerikaanse shapenote singing) zijn vaak heerlijk pakkend, met een swingend ritme, vette meerstemmigheid en veel call-and-response.

Normaal gesproken vermijden we religieus repertoire, maar deze gelegenheid konden we toch niet voorbij laten gaan. Elke band speelde één luisternummer en één nummer waarbij de gemeenschap werd uitgenodigd om mee te zingen. Wij hadden gekozen voor The Darkest Hour Is Just Before Dawn en Swing Low Sweet Chariot.

Een aantal mensen in het publiek waren zó geraakt door dat eerste nummer, dat we weer richting huis konden gaan met een gevoel dat deze reis enorm veel waard is geweest: niet alleen heeft het ons veel gebracht (ervaring, contacten, plezier) maar dat wij – stelletje Hollanders dat daar eens even een volksmuziek gaat zitten spelen die niet eens uit onze eigen traditie komt – ook iets te bieden hadden in een land dat al zo verzadigd is met bandjes, dat is best een fijn gevoel!

Meer weten over Red Herring? Bezoek hun Facebookpagina of website.

Deze tour is mede gefinancierd door Popunie Music Export Rotterdam.