Zinkzand

cover idagIn De Aap Gelogeerd
lp / download-album
Nederlandstalige rhythm & stampblues

Wat krijg je als je Captain Beefheart, The Dubliners, Stuurbaard Bakkebaard, Meindert Talma, Jules Deelder, een vleugje new wave met een hoop testosteron kruist? Precies Zinkzand. De naam is net zo apart als het muziekgenre. Of toch niet?

Charmant, sympathiek en authentiek zijn de steekwoorden die boven komen drijven bij het beluisteren van deze langspeler met de ludieke titel In De Aap Gelogeerd. In eerste instantie denk je dat het gaat om een cabaret gezelschap. Eerder bracht Zinkzand al het album De Thee Trekt, Maar De Zee Nog Meer uit. Plezier en lol voeren de boventoon want voor diepgaande teksten of oud-Hollandse kleinkunst truckjes hoef je bij Zinkzand niet aan te komen.

Zelf noemt de band hun muziek ‘zeemansblues’. Eerlijkheidshalve moet ik ook bekennen dat de plaat als geheel doet denken aan stoere zeebonken en onvervalste zeeschuimers. Zeker in de spaarzame koortjes komen de visioenen naar boven van een ruwe zee. Soms klinkt de muziek van Zinkzand wat vergezocht, de andere keer een beetje kaal. Zinkzand lijkt het niet zo nauw te nemen en vooral voor de gimmick en het gevoel te gaan. Maar hun humor en spelplezier knallen letterlijk uit de speakers en verlaten de huiskamer niet meer.

Muzikaal rammelt het nogal en ook toonvastheid lijkt niet iets wat tot het vocabulaire van de band behoort. De zanglijnen van Wiebe Radstake en Ward Blokland neigt eerder naar zingzeggen met een valse ondertoon, dan naar ludieke koorzang. Gelukkig neemt de band zichzelf dan ook niet zo serieus. Hierdoor is het allemaal prima te verteren en niet storend. Titels als Pierewaaier, Wiedeweerga, Stilte Coupe en Dit Is Wat Het Is, zeggen voldoende. Dit wordt nog eens extra gecompleteerd doordat er afwisselend wordt gezongen in het Nederlands en in steenkolen Engels. De arrangementen in de nummers zijn eigenlijk wat te karig om lang te boeien, want meer dan boem-tak-boem-tak is het eigenlijk niet. De ongecompliceerde partijen van saxofonist Jos van Doorn zorgen er echter voor dat dit nauwelijks opvalt en dat is knap.

Door de leegheid van de arrangementen doen de liedjes mij een beetje denken aan de Nederlandstalige bands aan het begin van de jaren tachtig. Zeker de nummers In Zierikzee en Rotterdam hadden niet misstaan op een compilatie uit die jaren. Dat Zinkzand ook een gevoelige kant heeft blijkt wel in City Blues. De band durft hier wat voller uit te pakken en geeft niet alleen de saxofoon van Jos van Doorn de ruimte, maar ook Rowan van As krijgt hier alle ruimte op de trombone. Zinkzand bouwt hier duidelijk naar een hoogtepunt toe. Het doet af en toe een beetje denken aan De Dopegezinde Gemeente, een collectief dat een jaar of vijftien geleden grote furore maakte in het circuit. Wie weet als Zinkzand gewoon doorgaat zonder pretenties kan de band mooi in de voetsporen van deze bovengenoemde band treden.

Het album is ook te beluisteren via Bandcamp.

Cok Jouvenaar

PS. zie hier een eerder Zinkzand interview van ons.

Oliver Alexander

Oliver Alexander11Ambitieus. Dat is Oliver Alexander zeker te noemen. De Rotterdamse ex-marketingmanager die twee jaar geleden de muziek verkoos boven een steady inkomen. Aan zijn jasje, glimlach en glimmend achterover gekamd haar merk je dat het zijn droom is om een echte crooner te worden in de traditie van Robbie Williams, Jamie Cullum en John Mayer.

In no time heeft hij toegewerkt naar zijn eerste ep-presentatie die gisteren plaatsvond in de grote zaal van de LantarenVenster. Met een blazerssectie, backingzangeressen, gitarist, drummer, bassist, toetsenist en Oliver Alexander zelf stonden er welgeteld 11 man op het podium. De inzet was dus hoog, of zoals mij in pokertermen werd verteld: ‘We gaan echt all-in’. Klik hier voor een kort filmpje.

Oliver Alexander22

Foto: Jolanda Haansdorf

De band speelt strak. Het tempo ligt in het begin van de show lekker hoog en de nummers worden vlot afgewisseld. Je ziet de frontman genieten. Dit is waar hij al die tijd van gedroomd heeft! De eerste ep wordt uitgereikt aan Holger Schwedt, de producer die naast Bløf, VanVelzen en Miss Montreal nu dus ook Oliver Alexander aan zijn rijtje heeft toegevoegd.

Het publiek, dat grotendeels bestaat uit familie en aanhang van het elftal op het podium, heeft er zichtbaar plezier in en wordt verwend met een intiem solo nummer. Je ziet dat het voor de frontman nog allemaal een beetje onwennig is. Hij heeft nog niet die sex-appeal van Robbie en ook haalt hij het niet bij de stem van Jamie, maar hij staat hier wel zijn jongensdroom te verwezenlijken. Het is zíjn avond. Waarschijnlijk komt hij met deze arbeidsethos verder dan menig supertalent.

Hou Oliver in de gaten via zijn website en Facebook.

Rikke Korswagen

Copyright foto: Capibree