The Dawn Brothers – Stayin’ Out Late

  • Stayin' Out Late

  • The Dawn Brotherd
    • Genre: Rock
    • Release-type: Vinyl, cd, digitaal
    • Label: V2 Records

Zo midden in het autotune-tijdperk lijkt waar muzikaal vakmanschap soms angstaanjagend ver te zoeken. Maar wie verder luistert dan wat 538 en SkyRadio het kuddedier voorschotelt, ontdekt dat er wel degelijk kwaliteit wordt geleverd.

In veel gevallen zelfs van Hollandse makelij, potjandorie. Een voorbeeld daarvan zijn Rotjeknors eigen Dawn Brothers die met debuutplaat Stayin’ Out Late een meesterwerk afleveren.

Duik even terug in de tijd en beeld jezelf al cruisend in je Chevy Suburban over Amerika’s machtige highways in. Terwijl John Fogerty je vanuit je speakers toeschreeuwt, verpulver je het asfalt en geef je menig mijl het nakijken.

Het almachtige gevoel waar menig ouwe lul van droomt en immer van zal blijven dromen, omdat deze is vastgeroest in zijn muffe burgerlijke leven.

Muf en burgerlijk zijn The Dawn Brothers alles behalve. Anno 2017 is het viertal er namelijk keihard mee bezig zich met haar bluesy swamp-rock een weg naar boven te werken.

Op de vraag of hier vandaag de dag nog een publiek voor is, heeft het onlangs stijf uitverkochte Rotown het antwoord. De band bracht hier debuutalbum Stayin’ Out Late officieel uit, met als gastmuzikanten niemand minder dan producers Pablo van de Poel en Mischa den Haring.

Het door hen geproduceerde album klinkt doorgaans smerig, bijvoorbeeld in titelsong Stayin’ Out Late. Een oorverdovend harde, maar onmisbare koebel trekt het nummer als een stoomlocomotief voort terwijl de luisteraar met Vampire getrakteerd wordt op de masseuses der klanken en hemelse koortjes.

Dat de band nagenoeg alles live inspeelde, getuigt van groot muzikaal kunnen. In The Hunter en Silver Spoon gaan gitaren ranzig over hun nek, terwijl in Moon Discovered meer op de heupen wordt gemikt. Het zit allemaal verrekte doordacht in elkaar en verveelt geen moment. Milk Truck is favoriet.

Stayin’ Out Late opereert strikt binnen het genre en spreekt duidelijk de doelgroep van liefhebbers aan. Daar is niets mis mee.

De groeiende behoefte aan livemuziek is er namelijk een die de band nu al perfect invult. En hoe sterk het album ook is, kom vooral eens van je luie stoel om deze jonge honden live aan het werk te zien. Zolang er meer overtuigende platen als deze worden gemaakt, is het goed vertoeven op onze aardkloot.

Volg The Dawn Brothers via Facebook of kijk op de website voor het laatste nieuws en shows!

Marguerite Melchers

Marguerite Melchers is geen onbekende in Rotterdam, nee, alles behalve. Het is één van die achter de schermen hardwerkende mensen die o zo belangrijk zijn voor het popcircuit. Met haar huidige productiewerk voor Rotown en geschiedenis met oa. Metropolis en haar vroegere band The Ramona’s, heeft ze een flinke vinger in de Rotterdamse muziekpap. Wij brengen lokale helden graag voor het voetlicht dus onze reporter Saar Gerssen sprak, op de eerste echte zonnige dag in Rotterdam, met haar af bij Rotown.

Hi! Stel jezelf even kort voor?
Oké, nou, ik ben Mar Melchers (met een s erachter) en ik doe heel veel productie, concertbegeleiding en stagemanagement bij podia en festivals.

Wie was een inspiratiebron voor jou en de muziek die jouw band (1987-1994) maakte? (behalve The Ramones)
Eigenlijk toch de Ramones wel, haha. Maar we waren toen met nog twee vriendinnen van mij, we waren een trio. En eigenlijk gingen wij altijd mee met de band van onze vriendjes; die heette Flesh & Bone.

Wij gingen dan door het hele land met een busje naar hun concerten en op een gegeven moment hadden wij iets van, het is eigenlijk best suf dat we altijd achter die jongens aan lopen te sjokken. Omdat we daar dus op een gegeven moment een beetje klaar mee waren, besloten we ons eigen bandje te starten. Dat werd The Ramonas. Dus dat was de inspiratie om onze band te startten.

Leef je nu zoals je het had voorgesteld in de tijd dat je muzikant was?
Nee, maar ik heb eigenlijk nooit echt een voorstelling gehad van welke kant het op zou gaan. Ik ging altijd maar van hot naar her en pas later ging ik echt een rode lijn zien. Toen ik 18 was, was de werkloosheid ook erg hoog. En als ik dan ergens ging solliciteren voor een simpel kantoorbaantje waren er al 200 sollicitanten geweest.

Mensen lachten me dan ook altijd uit en zeiden dat ik beter naar de kunstacademie kon gaan. Aangezien ik er wel een beetje excentriek uitzag. Ik was gewoon op zoek naar iets, maar uiteindelijk belandde ik in een uitkering. Maar dit stopte me niet af om de dingen te doen die ik leuk vond, want ik wilde niet de hele dag niks doen.

Ik ging boekingen en management doen van bandjes en vrijwilligerswerk op festivals. Uiteindelijk is dus de muziek voortgekomen uit het willen hebben van een tijdsbesteding in plaats van thuis de hele dag op de bank zitten. Ik heb mezelf hierin gevonden en ben heel blij dat het gelukt is, want daardoor doe ik wat ik nu doe.

Wat was destijds de impuls om een all-girl punkband te beginnen?
Dat is eigenlijk niet bewust geweest om dat met alleen maar meiden te beginnen, maar wij waren natuurlijk wel al die band chickies die met de gasten meegingen. Wij vonden dat natuurlijk wel heel leuk allemaal, want we kregen dan gratis eten en gratis bier. En aangezien punk heel bereikbaar is (niemand van de meiden had ooit een muziekinstrument bespeeld) leek ons dat wel wat, ook een band oprichten.

We deden toen op een gegeven moment mee aan een pop-workshop om te kijken wie wat ging spelen en die verdeling kwam er dan ook snel uit. Punknummers zijn vaak maar drie akkoorden, dus je kunt met een beetje wilskracht al erg ver komen. Wij waren dan ook echte punkliefhebbers en werden eigenlijk al de Ramona’s genoemd omdat we alle concerten van The Ramones afgingen.

Op een gegeven moment kenden we ze dan ook en waren de enige die de kleedkamer in mochten; want overal waar zij waren, waren wij. Uiteindelijk deden we een keer het voorprogramma van Dee Dee Ramone en hadden ook baseball jackies met Ramona’s erop.

Ik las dat jullie op een bepaald moment bijnamen voor elkaar hadden, wat was die van jou en waar kwam die vandaan?
Joh, die bijnamen! Ja dat was eigenlijk meer een gekkigheidje. Die van mij was Tequila Guitara Ramona, aangezien we nog weleens graag tequila dronken, haha. Ik weet nog wel dat we toentertijd een ep-tje hadden opgenomen en dat we met dank aan Rooie Annie (een drankje van cassis en bitter lemon) genoeg energie hadden voor de hele nacht. We wilden namelijk voor drie maanden even niet drinken en dit was dan ‘the second best thing’ waar we even lekker gek van werden in plaats van het normale bier, of tequila.

Wat is hetgeen waarin je jezelf nu creatief kan uiten in plaats van een band?
Ik ben eigenlijk altijd al wel een fröbel-knutselaar geweest, dus ik vind het heerlijk om te schilderen, tekenen of dingetjes te maken. Dat heb ik eigenlijk altijd wel leuk gevonden. Ook geniet ik nog steeds veel van muziek en concerten, zeker van nieuwe bandjes waarbij het enthousiasme van het podium afspringt.

Je werkt nu voor Rotown en hebt een geschiedenis met Metropolis, wat voeg jij toe aan dit soort organisaties?
Dat is heel divers, ik heb sowieso voor allebei de programmering gedaan. Maar ook de productie en eigenlijk veel verschillende dingen… Bijvoorbeeld het presenteren op Metropolis en andere podia. Ik was eerst hoofdprogrammeur en uiteindelijk ook artistiek directeur van Metropolis. Metropolis bestaat trouwens al even lang als Rotown en bij beide ben ik vanaf het begin betrokken geweest wat erg tof is.

Laatste vraag; waar ben je in je vrije tijd vaak te vinden?
Wel heel veel in Rotown, maar het scheelt dat ik om de hoek woon. En verder kom ik graag bij leuke concerten, voornamelijk in Rotterdam maar ook wel erbuiten. Mijn muzieksmaak is heel breed, met alles wat goede muziek is kan je me blij maken. Van punk tot jazz, en ik vind bijvoorbeeld The Gorillaz ook heel vet. Als muziek me maar wat doet kan ik eigenlijk van alles wel genieten.

Wil je nog iets kwijt?
Wat ik verder nog mee wil geven, zeker aan jongeren, is om zoveel mogelijk van het leven te genieten. Van het moment, van de mensen om je heen en kijk niet te veel terug naar het verleden of naar de toekomst.

Soms kijk ik ‘naar mezelf van toen’ terug en denk ik van; ach, wat is het eigenlijk jammer dat ik als jong meisje zo onzeker was. Dat zie ik nu ook zelf bij jonge mensen en dan denk ik: je weet niet hoe mooi en prachtig je bent en wat je eigenlijk allemaal wel niet kan. Koester dat en zie jezelf in al je waardes en al je mooiheid. Dat hoop ik gewoon voor veel mensen dat ze dat kunnen blijven onthouden.