Standup ’69

cd front cover smallStandup ’69
cd-ep / download-ep
indierock

‘Noisy indie space rock’, noemen de Rotterdammers van Standup’69 de muziek op hun gelijknamige debuut-ep. Nu wil de ironie dat, mocht je net als ondergetekende een heuse genre-fetisjist zijn en op deze koude nawinteravonden nèt ontzettend in de stemming voor iets als noisy indie space rock, je tot de allerlaatste vier minuten van de plaat moet wachten om aan je trekken te komen.

In het sfeervolle outro van de bijna zeven minuten klokkende afsluiter Blackout horen we inderdaad sfeervolle, ingetogen indierock, met een psychedelisch spacey aandoende drone immer op de achtergrond. Weliswaar bevredigend, maar misschien wat laat als je heel veel geeft om accurate genreomschrijvingen. Want de zeven songs op Standup ‘69’s debuutplaat zijn een hoop, maar niet dat. De vraag is dan natuurlijk: is dat erg?

En het simpele antwoord luidt: volmondig nee. Want Standup ’69 is erin geslaagd om een plaat te maken die weliswaar een rollercoaster door verschillende heftige genres is, maar bovenal samenhangt dankzij de grote gemene delers der moddervette grooves en zangeres met grote bek.

Samen met de aanstekelijke hooks en verhalende, niet al te serieuze teksten van zangeres Emmy Kadee doet Standup ’69 in eerste instantie nog het meest aan de heavy partynoise van DZ Deathrays denken. Het is knap dat Kadee het ‘Within Temptation-effect’ – de valkuil voor iedere harde band met hoge vrouwelijke zang – weet te vermijden met een goede dosis riotgirl-attitude op de Yeah Yeah Yeahs.

Later op de plaat neemt de op poppunk gestoelde gitaar van Willem-Pieter Zoutendijk de overhand op het één-minuut-48-klokkende Our End, inclusief meeklappen en dubbelstemmige solo. Daarna is de beer los. Erase is een ingetogen rechttoe-rechtaanrockballad, in SM horen we vage dronenoise met ondubbelzinnige teksten, Heartbreaker is pure de-oude-RHCP-on-speed met de dikste hardrockriff van de hele plaat, alvorens de noisy indie space rock-liefhebber dan ein-de-lijk op zijn wenken wordt bediend met het eerder genoemde Blackout.

Standup ’69 speelde zich een slag in de rondte afgelopen maanden (onder andere twee maal op Eendracht Festival) en dit harde werken is prijzenswaardig. Die in-your-face-attitude van de band klinkt door op deze plaat, in zowel zang als muzikaal, en zorgt ervoor dat de op het eerste gehoor maniakale trip langs allerlei verschillende genres eigenlijk verassend coherent uitpakt. Standup ’69 is misschien nog op zoek naar een definitieve muzikale richting, maar is absoluut op de goede weg.

Als je meer wilt weten over Standup ’69, bezoek dan hun Facebook.

Robin van Essel

De verbazing na urenlang Nederpop video’s kijken op YouTube

Weet je wat je eens moet doen als je jezelf eens flink wilt verbazen? Oude Nederpop videoclips kijken op YouTube. Ik deed het, urenlang. Hoe ik me daarna voelde? Ik ben een beetje op. Ik heb me werkelijk kapot gelachen, maar ik blijf achter met zoveel vraagtekens. Want…

…waar was Benny Neyman’s eigenwaarde in ‘Ik weet niet hoe’?

‘Ik weet niet hoe’ gaat over de struggles van Benny Neyman die tot over zijn oren verliefd is, maar niet weet hoe hij dichter bij haar kan komen. Maar echt, geen idee. En dat wil hij ons héél graag duidelijk maken. Hij presteert het om de zin “‘k weet niet hoe” maar liefst 20 keer in 3,5 minuut uit zijn strot te krijgen. Als je dan misschien nog twijfelde aan de ernst van zijn frustratie, heb je gelukkig altijd nog dat enthousiaste achtergrondkoortje dat 46 keer bevestigd: “HIJ WEET NIET HOE!!!”

Maar hij weet wel meer dingen niet hoor. Hoe Nederlandse grammatica werkt bijvoorbeeld. “Winnen jouw vertrouwen en dan waanzinnig van je houden”?  Je zou toch verwachten dat zo’n songtekst nauwkeurig wordt doorgenomen voor een nummer wordt uitgebracht. Alsof een oude jedi-master uit Star Wars zich met de lyrics heeft bemoeid.

En waarom die nu zo graag precies deze chick wil hebben is me ook een raadsel. “Ik zou je lichaam willen strelen, maar ach dat deden al zovelen.”
Kom op man Benny, genoeg vissen in de zee die wel klasse hebben hoor. Zó moeilijk om te veroveren klinkt ze nu ook weer niet.

… is Herman van Veen nu echt zo blind voor subtiele hints van ‘Suzanne’?

http://www.youtube.com/watch?v=qGosNeAME84

Hij is prachtig, deze cover van Leonard Cohens ‘Suzanne’. Het brein achter Alfred J. Kwak kan bij mij sowieso niet heel veel fout doen, maar Herman van Veen bleek wel een beetje een naïeve man in de jaren ’70. Ik luister heel aandachtig, vorm mij een beeld over deze Suzanne, die je meeneemt naar het water. Maar wat doet die trut dan ineens?
“En ze geeft je pepermuntjes, want ze geeft je graag iets tastbaars”.

Hè?? Nee maar echt – hè?!? Een pepermuntje geven, omdat het tastbaar is… Wat gaf ze daarna, een brailleboek voor in je holle kies? Even dacht ik dat Herman een cursus Engels nodig had en het woord ‘tastefull’ voor ‘tastbaar’ had aangezien, maar in Cohens versie ontbreekt deze zin volledig. Van Veen heeft kennelijk een vrije interpretatie gemaakt en inspiratie gehaald uit eigen ervaringen. Herman, laat je niet in de maling nemen hoor. Als iemand je pepermuntjes (meervoud!) geeft, dan kan dat eigenlijk maar één ding betekenen. Je moet de volgende keer effe dat hartje, het binnenste stukje van de knoflook, er uit snijden. Dat schijnt echt heel veel te schelen. Nee joh, geen dank.

…had Frank Boeijen ‘Linda’ wél geregeld als hij niet zo koppig had geweest?

Daar is ‘ie dan, de man om wie het allemaal draait. Ik denk dat iedere vrouwelijke puber in die tijd een beetje smolt bij deze clip. Hoe hij zijn hoofd charmant naar links knikt en met zijn hese stem bezorgd vraagt: ‘Zoals je daar nu zit met betraande ogen, wat is er mis, wat kan ik voor je doen?’  Ja, ook als 26-jarige in het jaar 2015 zou ik me nog wel door hem laten troosten. Maar goed, het gaat nu om deze Linda, van wie we geen idee hebben waarom zij nu precies huilt.

Het probleem wordt niet veel later helemaal duidelijk. Tijdens het refrein zoomt de camera uit en zien we Frank in vol ornaat. Hoooly moly, zien jullie wat ik zien? Wie was Frank zijn ‘leermeester’ in styling? Die leren broek, met die bijpassende riem! Onze charmeur dacht kennelijk lekker boeijen, schijt, yolo; dit hoort nu eenmaal bij deze tijdsgeest. Linda kwijnt ondertussen in die bureaustoel weg in zelfmedelijden: Waarom? Waarom moet ik nu precies opgroeien in de jaren ’80? Demonstratief draait Linda zich om en keert Frank de rug (00:50). Het kwaad is geschied.

Het einde van de video krijgt nog een vreemde wending: daar is Linda ineens in een montagekamer, waar ze dezelfde clip bekijkt als wij nu net deden (clip in een clip, Inception!). Ik denk dat Linda hier smeekt of die broek toch nog even uit de scenes geknipt kan worden.

Afijn. Vele jaren gaan voorbij en Frank zijn carrière heeft er niet onder geleden. In 2007 zingt hij op Amstel Live zijn klassieker Kronenburg Park met niemand minder dan… Within Temptation. Denken jullie wat ik denk? Dít was het moment, Frank! Sharon laat zich iedere show maar al te graag omringen door vijf mannen in leren broek, dus ik weet zeker dat zij – in tegenstelling tot Linda – je nooit de rug zou hebben gekeerd. Eeuwig zonde.

Kayleigh Bergwerff

Kayleigh BergwerffKayleigh Bergwerff is een 26-jarige Rotterdamse dame en muziekliefhebber pur sang. Vanuit deze passie organiseert ze popquizzen in Rotterdamse kroegen, wilt ze continu nieuwe muziek ontdekken en probeert ze tot vervelends toe leeftijdsgenoten ervan te overtuigen dat Simon & Garfunkel geniaal zijn. Ze heeft gewerkt en stages gelopen bij organisaties in de muziekindustrie als De Revolutie, Suburban Records, MusicFromNL en Tocado Records. Het afgelopen jaar is zij werkzaam geweest als communicatiemedewerker bij TeamAlert, waar zij verantwoordelijk was voor communicatiecampagnes rondom voorlichtingsprojecten. Binnen het ‘Witte Waas’ project wist zij als festivalganger als geen ander hoe ze jonge festivalbezoekers, moest bereiken om hen te informeren over de risico’s van alcohol en drugs in het verkeer. Af en toe schrijft ze columns waarin ze van alles op de hak neemt; met name zichzelf.