Madelief Licht

cover bits & piecesBits and Pieces
cd-album / download-album
pop

Op maandagavond 8 juni vond in WORM de albumrelease plaats van Bits and Pieces, het langverwachte debuut van Madelief Licht. Het is geen geheim dat sommige dingen wat tijd nodig hebben.

Zo schijnt een olifant een draagtijd van bijna twee jaar te hebben en neemt het  rijpingsproces van sommige wijnen vele jaren in beslag.

Madelief Licht is zo’n goede wijn. Er gaan geruchten dat tussen de beginfase en de uiteindelijke release van Bits and Pieces een periode van een jaar of vijf zit. Ik weet niet wat ze allemaal heeft uitgespookt in die tussentijd en het kan me niet schelen ook. Als het uiteindelijke resultaat een plaat van het kaliber Bits and Pieces is, ben ik best bereid om even rustig op mijn beurt te wachten.

Op Bits and Pieces bewijst Madelief Licht dat ze de kunst van songwriting tot in de puntjes beheerst en vele pijlen op haar boog heeft, die ze met overtuiging je buis van Eustachius in vuurt. Mooie arrangementen, diverse compositorische invalshoeken en rijk georkestreerde stukken maken dat de luisteraar zich geen moment hoeft te vervelen.

De nummers zijn veelal persoonlijk en lijken zo uit het dagelijkse leven gegrepen. De zielenroerselen van Madelief zijn oprecht, maar veroorzaken nergens een eenzijdig bloedbad. Een vrolijke noot wordt net zo makkelijk afgewisseld door een zwart randje en een lekker meezingrefrijntje wordt naadloos opgevolgd door een gitaarsolo.

Het kan allemaal, het mag allemaal. Het is één geheel en komt welgemeend over, zonder dat het afgezaagd wordt. Mijn persoonlijke hoogtepunten zijn Bits and Pieces en Change Of Heart omdat deze tracks mij het meest meeslepen naar de uithoeken van Madelief’s gemoedstoestanden.

Complimenten ook voor het bijzondere artwork, waarbij elf kunstenaars bij elk liedje een in hun ogen passende beeltenis hebben gemaakt die je als cover op de frontsleeve van de cd kunt inschuiven.

Deze maandagavond in WORM is het aangenaam verpozen, want Madelief bewijst met haar band de plaat ook prima op het podium te kunnen overbrengen. Als ik het goed heb waargenomen passeert het hele album zo’n beetje integraal de revue. De concurrentie is moordend deze avond, want ene Paul McCartney heeft aardig wat Rotterdammers doen bewegen af te reizen naar 020.

Desondanks is toch ruim 50 man er getuige van hoe Madelief in het begin een beetje onwennig het podium betreedt, maar al snel lekker op dreef raakt.

En dat is logisch want met zo’n dijk van een band achter je is er geen enkele reden om onzeker of bescheiden te zijn. Onder andere de onvolprezen Jan Pohl, die tevens het album geproduceerd heeft, zorgt er op het podium voor dat het loopt als een trein en het plezier er van af spat.

Hoe het ook zij: dit is een goede plaat die overtuigend gereleased wordt. Er is geen enkele aanleiding om het publiek weer vijf jaar te laten wachten. Als je het momentum hebt, moet je er op en in één adem er over. Dus in 2016 de volgende plaat!

Meer weten over Madelief Licht? Bezoek haar website of Facebookpagina.

Martin Scheijgrond

Door overlevering verbeterd

chris andersonNa mijn zesdaagse reis naar Ierland leek me deze column een mooi moment om even wat bij te praten over de invloed die Keltische muziek heeft gehad op folk, en wat voor invloed het nog steeds heeft.

Ik zat namelijk in een redelijk fijn hostel in de binnenstad van Dublin voor een jaarlijks Iers muziek festival (een stroming in de muziek die voornamlijk als ‘trad’ bestempeld is door de inwoners van dit machtige land) en dan ook nog voornamelijk omdat één van mijn favoriete artiesten binnen dit genre, Cara Dillon, een optreden verzorgde in één van de vele kerken die de stad rijk is. Na haar gezien, persoonlijk bedankt en haar handtekening gescoord te hebben, situeerde mijn reisgezelschap zich in één van de mooiere pubs die de stad rijk is.Ik begon onder het genot van een groot glas Guinness na te denken over hoe belangrijk deze muziek vandaag de dag nog steeds is.

De hele Westerse stijl van folk is in mijn optiek terug te leiden naar drie landen; Engeland, Ierland en Schotland. Het Keltische rijk reikte vroeger tot in de verste uithoeken van Europa (er is zelfs nog een Keltische provincie in Argentinië), dus is het niet raar dat die “cornerstones” van de muziek de tand des tijds hebben overleefd. Sterker nog, Keltische muziek in zijn puurste vorm geniet nog steeds een redelijke populariteit buiten de Britse eilanden.

Damien Rice, mijn favoriete artiest ooit, komt uit een klein plaatsje in de buurt van Dublin. Nu is het niet zo dat Rice traditionele Ierse muziek maakt, maar je kan in zijn muziek redelijk wat verwijzingen naar een Keltische oorsprong vinden. Andere grote namen zoals Bob Dylan namen die formule en gaven er hun eigen draai aan en heel de Amerikaanse country zou niet bestaan zonder de duizenden immigranten die naar Amerika kwamen na de Ierse hongersnood van 1845. Goed roeren en een jaar of 200 laten pruttelen en je krijgt een nieuwe interpretatie van hetzelfde ding.

Keltische muziek is ook nog steeds opvallend goed te horen in moderne muziek dankzij de fusie van het genre met andere, niet gerelateerde genres. Het Franse Manau (Tribu De Dana, wie kent het niet?) mixt Bretonse en Ierse folk met hiphop en vertelt over oude Keltische mythen en sages. Flogging Molly mixed typische Ierse ‘trad’ met de snelheid van punkrock, en de Duitse band Fiddler’s Green gooit tussen de viool riedeltjes door ook vaak reggae in de mix. En er is vrijwel geen metalfan die niet gehoord heeft van de piratenmetal band Alestorm.

Het verhaal van Keltische muziek is een prachtig en complex verhaal met een sound die altijd relevant lijkt te blijven, zelfs nu er steeds meer tijd tussen ons en de oorsprong ligt. En dat vind ik stiekem toch best wel tof.

Chris Anderson

Chris Anderson is een 23-jarige singer/songwriter en ambient producer uit Spijkenisse die, als hij niet met eigen muziek bezig is, zich stort op zijn nieuwe project; hij maakt een podcast vol relaxte elektronische muziek, waarin ook Rotterdamse artiesten gepromoot worden. Klik hier voor meer info.