iET

iET coverInhale
download-ep
singer/songwriter

Laat ik het maar meteen zeggen, ik ben fan. Ik vind Inhale een heel heel heel erg mooie ep. In de drie nummers die er op staan word je meegesleept en weer netjes thuisgebracht. Overdonderd, dat wel. Het is creatief, het is doordacht, het ademt en het is misschien een beetje vreemd af en toe.

En wel hierom.

De ep begint met Inhale Your Love. Een liedje met zang en gitaar en af en toe iets kleins erbij. Als ik het nummer hoor krijg ik heimwee ook al zit ik gewoon thuis. De zang en de gitaar volgen elkaar perfect en soms is dat alles wat je nodig hebt. Je hebt weleens zangeressen die in elk nummer alles wat ze kunnen willen laten horen. Bij iET hoor je juist dat er nog veel meer ruimte is. Dit zorgt, samen met de arrangementen die niet zo veel weggeven, voor een prettige spanning.

In het volgende nummer, Love Is Love, hoor je vooral de stem van Pink Oculus. Het klinkt duister en het grijpt je naar de keel. Het eindigt met een soort mantra van de titel. Die wordt herhaald en herhaald, terwijl jij verslagen in je stoel zit.

Om je niet in die verslagenheid achter te laten is er nog een derde nummer. As She Moved is wat opgewekter. Het wordt ook steeds iets groter zonder dat het de subtiele, breekbare sfeer, die deze ep zo kenmerkt, doorbreekt.

Het begint met een orgeltje maar al snel komen er ritmische elementen, gitaar, koortjes en nog meer orgeltjes bij. De kleine opgewektheid van As She Moves maakt deze ep helemaal compleet.

Je kunt de ep beluisteren op Spotify en Bandcamp. Ik heb de drie nummers denk ik al zo’n twintig keer beluisterd. Eigenlijk zegt dat al wel genoeg. Toch?

Nieuws over iET vind je op haar website of o Facebook en op 2 juni kun je haar live zien spelen met Pink Oculus in Revolution in B-Minor in BIRD!

Sophie Reekers

Vroeger was alles beter

Ollie_derecessie_press_silverIk had altijd een hekel aan mensen die altijd maar mekkerden over ‘vroeger’. Ik dacht altijd dat ik nog heel erg in connectie stond met de nieuwe generatie urban (ja, ik weet even niet hoe ik het anders moet benoemen) muziekliefhebbers. Ik draag geen extra baggy jeans, ik luister Drake en weet zelfs wat dab’en is. Toch ben ik tot de conclusie gekomen dat ik als een ’77-er soms het spoor volledig bijster ben.

Vroeger ging ik weleens uit. Heel vroeger. In een paartje gloednieuwe Tafts, een wijde pantalon, een ‘blouse’ met stippen en met een extreme walm van Axe deodorant maakte ik de clubs onveilig in de grote steden. Urenlange oefensessies op de goede oude zolder hadden me tot een ware Running Man-expert gemaakt.

Niet zelden stond ik hevig transpirerend romantische leuzen te blèren in het oor van de lieftallige dame waar ik, ongetwijfeld, erg veel indruk op had gemaakt met mijn wilde, ongecontroleerde ritmische sleepbewegingen. In mijn beleving is dit helemaal niet zo lang geleden. Wij waren de trendsetters, de wrede gasten, met oorbellen. En petjes.

Onlangs kwam ik een documentaire tegen op het internet. Het ging over de uitgaansscene in Rotterdam in de jaren ’90. Vooral het stuk over de Imperium op de Westzeedijk riep veel nostalgische gevoelens op.

Ik woonde in die tijd nog in Alkmaar, maar de verhalen gingen rond dat Imperium wel DE discotheek was (we noemden clubs vroeger nog gewoon discotheek). Het was een mooie tijd. Geen Instagram posts met filters waardoor het feestje veel leuker lijkt dan het is. Geen Snapchat-filmpjes met overstuurde bassen en geforceerd blije spontaniteit. Gewoon een “Je moet echt naar Imperium mattie, veel smatjes”.

Het was een wilde tijd, de jaren ’90. Altijd vechten, bijna altijd om een ‘smatje’. Zeker als er bubblingbattles waren. Kan me er nog wel één in Imperium herinneren. De spanning was om te snijden. Boze blikken. Veel duwen. Spugen vanaf de balustrade. Het was de normaalste zaak van de wereld. Amsterdam tegen Rotterdam. Tsja, dat is vragen om problemen. En toch gingen we elke week zonder morren op pad. Of het nu naar bubblingparties was voor de chicks, of naar hiphopfeesten voor de beats. Je ging!

Discotheek Imperium 1995 – bubblingbattle Seiko vs JoJo

We hebben gerend, gedoken, traangas in onze gezichten gespoten gekregen, maar elke keer als we die beats hoorden pompen uit die kolossale speakers waren we blij dat we alle gevaren getrotseerd hadden. Dj’s draaiden illegale platen die je nog nooit had gehoord. Gekocht in New York.

Het was een selecte groep die deelnam aan deze nieuwe beweging. In elke stad was er wel een hiphop/R&B/ragga-avond. De Afsluitdijk over naar The Palace in Groningen, de polder in naar De Lantaern in Schagen, lachen om gasten met een zachte “g” in Locomotive, Heerlen. Het begon allemaal met die wilde avonden in de Imperium. Ik mis het. Vroeger was alles beter.

Ollie Vida

Na jarenlang mc-en heeft Ollie nu een schat aan ervaring en belevenissen te delen met de wereld. Geen onbekende in de hiphopscene sinds eind jaren ’90 (het EK 2000 anthem met The Proov ‘Feel The Heat‘ is wellicht zijn bekendste werk) vertelt hij op luchtige wijze over hedendaagse observaties en gebeurtenissen in het hiphoplandschap. En tussendoor recenseert hij ook weleens wat dingen.