De Popweek-route van Bowie van Loon (Hiphop In Je Smoel)

De Rotterdamse Popweek barst komende vrijdag weer los, dus staat de stad maar liefst tien (!) dagen lang (!) op zijn kop met de tofste events, shows en muziekstijlen. Met de Rotterdamse Popweek wil de Popunie laten zien wat er allemaal gebeurt op het gebied van popcultuur en dat is een hele hoop. Natuurlijk konden we het niet laten om als redactie van Hiphop In Je Smoel ook een route samen te stellen, waarmee we je langs de tofste hiphop- en urban-events nemen.

De route van Hiphop In Je Smoel:

Vrijdag 3 november / zaterdag 4 november – REC. Festival bij Rotterdam Central District.
Meteen in het openingsweekend van de Rotterdamse Popweek zit één van de grootste evenementen en we zijn blij dat het na de eerste editie terugkeert voor een vervolg; REC. Festival. Spannende electro, live muziek en natuurlijk de broodnodige hiphop. Wat dacht je van Brooklyn’s own Joey Bada$$, cultrapper Danny Brown, het experimentele Shabazz Palaces, de oerdegelijke live-act Oddisee en Saba, bekend van zijn samenwerkingen met Chance The Rapper.

Zaterdag 4 november – Hiphop Café x Popronde Rotterdam in Matrix.
Hiphop Café gaat de samenwerking aan met de Popronde en presenteert twee live acts in de Matrix. Massi komt zijn funky hiphop met persoonlijke teksten ten gehore brengen, waarna het Amsterdamse collectief Black Acid de bezoekers mee zal nemen in een grote turnup, wanneer ze hun tracks als Eigen Schuld en Anne Maré door Matrix zullen laten knallen.

Woensdag 8 november – Nelly + support: Gil & Megas in Annabel.
Wie dacht dat je alleen in het weekend terecht kon voor rappers heeft het mis; halverwege de week doet niemand minder dan Nelly Rotterdam aan tijdens zijn Europese tour. In de zeroes scoorde hij hits als Ride Wit Me, E.I. en Hot In Here en hij is van plan die op een funky manier te gaan brengen in Annabel. In het voorprogramma zie je Gil & Megas, die hoge ogen gooiden met hun ep Juice en onlangs een nieuwe track uitbrachten in samenwerking met Ares.

Vrijdag 10 november – Robert Glasper Trio met DJ Sundance in LantarenVenster.
Deze in New York woonachtige toetsenist en componist slaat als geen ander een brug tussen jazz, hiphop en soul. Niet voor niets won hij met zijn albums Black Radio 1 en Black Radio 2 twee Grammy’s en werkte hij erop samen met onder meer Erykah Badu en Bilal. Op zijn nieuwste album ArtScience werken dan weer helemaal geen gastvocalisten mee; een synthese van jazz, funk, soul, rock, hiphop, blues, disco, elektro en pop. Deze keer zie je hem in een setting zoals je hem nog nooit hebt gezien; een akoestisch trio plus een dj!

Zaterdag 11 november – Yardbird in BIRD.
Natuurlijk eet je hier en daar slecht tijdens de Rotterdamse Popweek, omdat je van hot naar her aan het rennen bent op zoek naar de tofste spots om (nieuwe) muziek te checken. Gelukkig kun je die kilo’s er aan het einde van de week gewoon weer afdansen, en wel op de dikste hiphop van vandaag, gisteren maar vooral van morgen. Yardbird tovert BIRD weer om tot een walhalla met de tofste tunes. In de grote zaal staan dj’s als Snelle Jelle en Sojuju en in de kleine zaal kun je je favoriete tracks aanvragen bij Yardbird Radio, door Sonny Forelli en Ollie.

Check de website van de Rotterdamse Popweek om te zien welke artiesten er nog meer optreden en meld je aan bij het Facebook-event!

Bowie van Loon is o.a. een muziekliefhebber en copywriter. Hij schrijft voor Hiphop In Je Smoel en heeft zijn eigen bedrijf genaamd Nuthin’ Left Media.

Tourverslag: Dool – Summer Of The She Goat

Na eerder dit jaar een eerste Europese tour te hebben afgesloten als supportband voor Me And That Man vond afgelopen zomer onze tweede Europese  tour (genaamd ‘Summer Of The She Goat’) plaats. Dit was er een die op voorhand nog spannender was, aangezien het nu om een headline tour ging. In 15 dagen tijd 14 shows door vier landen, waaronder clubshows en festivalshows. Het bleek een tour te worden vol contrasten, verrassingen, adembenemende locaties en bijzondere gebeurtenissen die ons waarschijnlijk nog lang zullen bijblijven.

Show 1: Stoned From The Underground Festival, Erfurt, DE

Met een 9-persoons bus en een trailer tot het naadje volgeladen met gear en merchandise, beginnen we onze eerste reis naar het Duitse Stoned From The Underground festival. De naam van dit festival spreekt voor zich, echte liefhebbers van een loodzware stoner-/doom show hoeven hier niet bepaald ver te zoeken. Al vrij snel wordt ons duidelijk dat we hier dus toch wel een buitenbeentje op de line-up zijn. Het ratio riffs per nummer ligt bij ongeveer elke band hier toch wel een stuk lager (en lager gestemd) dan bij ons. Het buitenbeentje zijn op een dergelijk festival kun je zien als een vloek maar je kunt het ook proberen om te zetten naar een zegen, wat ons betreft het tweede. De kunst in zo’n geval is om toch je uiterste best te doen om het publiek te overtuigen. Tijdens het begin van de set leek dit nog even een moeilijke opgave maar naarmate de show vordert worden de verwarde blikken steeds meer ingeruild voor hordes headbangende Duitsers.

Show 2: Zwarte Cross, Lichtenvoorde, NL

De eerste overwinning is er en hiermee wordt de toon voor de komende 2 weken gezet. Met een tevreden gevoel en een paar flinke eerste (maar zeker niet laatste) katers rijden we vanuit Oost-Duitsland terug het boerenlandschap van de achterhoek in, voor onze show op de Zwarte Cross. (In tegenstelling tot sommige andere aanwezigen helaas zonder tractor gecamoufleerd als dinosaurus)

De Zwarte Cross is waarschijnlijk het meest lompe- en boerse feest van Nederland en zodoende hebben we er een beetje vraagtekens bij of het verhaal DOOL hier wel compleet aan zal komen. Na het betreden van het podium (en een aankondiging van ongeveer een half uur) wordt ons echter wederom het tegendeel bewezen en blijkt dit zelfs een van onze lompste-, smerigste-, agressiefste- en betere shows tot op heden te worden.

Show 3: Werfpop, Leiden, NL

Omdat we na Zwarte Cross weer in Nederland spelen, slapen we toch een nachtje in onze eigen bedjes thuis. Een beetje een dooddoener als je op tour bent omdat dit je ook weer een beetje uit de ‘tourvibe’ trekt, maar het biedt in ieder geval wel de zeldzame kans op een goede nachtrust. Althans, voor sommigen van ons dan.
Gelukkig is de organisatie en het eten op Werfpop super geregeld en is de backstageruimte op het festival een oase van rust. Mogelijkheden zat om weer op te laden.

In tegenstelling tot in het publiek staan is het als band zijnde toch vaak zo dat je de show erg anders ervaart. Als band zijnde in het geheel maar ook per individueel bandlid. Wat ons zelf betreft zijn we het er echter over eens dat dit niet de hoogst kwalitatieve show is die we ooit hebben gespeeld. Echter wel zeker die met de hoogste kwantiteit aan publiek tot op heden. Een eer om hier op het hoofdpodium te hebben mogen staan voor een ruim gevuld veld.

Show 4: The Tube, Dusseldörf, DE

Na wederom twee nachten thuis te zijn geweest en deze keer wel braaf te hebben uitgeslapen, vertrekken we weer naar ons favoriete buurland voor een minstens net zo spannende show. Deze keer echter om compleet andere redenen: de show in dit kleine zaaltje in Düsseldorf is de eerste clubshow van de tour en The Tube en het podium zijn toch wel een tikkeltje kleiner dan de dag(en) hiervoor. Dit soort contrasten maken een tour natuurlijk extra tof, ook omdat je soms niet helemaal weet wat je kunt verwachten.

Omdat we desondanks wel een beetje benieuwd zijn of er iemand zal komen opdagen, wordt aan ons al vrij snel medegedeeld hoe de voorverkoop is verlopen; en dat is alleraardigst: 100 kaarten. Toch zeker al 2/3e van de capaciteit van dit knusse zaaltje. Het blijft zelfs niet hierbij en na het openen van de deuren raakt de zaal zelfs uitverkocht, toch niet slecht voor een dinsdagavond!

Een zeer intieme maar ook intens hete show volgt. Tijdens het eerste nummer druipt het zweet al van ons voorhoofd en Micha blijft nog maar net tot het einde bij bewustzijn. Hard werken maar toch een zeer geslaagde avond, ook omdat dit de eerste keer is dat we in Duitsland een nieuw nummer spelen, naast onze volledige debuutplaat. Aan de reacties van onze oosterburen te zien is dit gelukkig niet alleen wat ons betreft een succes.

Show 5: Maze, Berlijn, DE

Berlijn is een stad die voor ons tot op heden erg goed is geweest, ondanks het feit dat Berlijn soms nog wel een vrij ‘moeilijke’ stad kan zijn. Er is immers constant van alles aan de gang en daardoor is het altijd de vraag of er iemand komt opdraven voor je show. Dat kan twee kanten op gaan. De vorige keer met de Me And That Man-tour speelden we echter in een goed gevulde zaal waar we veel bekenden en zelfs vrienden aan hebben overgehouden. Wederom dus verheugd over het feit om weer in Berlijn te spelen en er alle vertrouwen in dat het goed komt.

Dit vertrouwen blijkt terecht en we staan vandaag weer voor een goed gevulde Maze en enthousiast publiek te spelen. De magie is weer aanwezig in deze donkere zaal en die magie lijkt een thema voor de gehele tour te worden.

Reinier is vandaag jarig, dus reden voor taart en uiteraard flink wat shotjes Mexikaner. Dit terwijl een groep van onze Berlijnse vrienden ons de tofste barren van Friedrichshain laten zien, bepaald geen straf.

Show 6: Markthalle, Hamburg, DE

Wat op bepaalde momenten een goed idee lijkt, heeft helaas soms gevolgen op andere momenten. Wat ons volgt is een rit naar “die andere havenstad der zondaars”. Gelukkig met genoeg rijtijd om een klein beetje uit te kunnen slapen, want dit is voor sommigen wel even nodig.

Vanavond is onze tweede keer in de Markthalle in Hamburg, een indrukwekkend oud pand dat in 1977 is omgebouwd naar twee concertzalen en daarmee een rijke geschiedenis heeft opgebouwd. De vorige keer hier was dan ook behoorlijk memorabel. Op het Hell Over Hammaburg festival als openingsband spelen, maar toch voor een bomvolle zaal staan, was niet iets wat we hadden verwacht.
Vandaag staan we in de kleinere van de twee zalen, maar wat ons tijdens de soundcheck weer duidelijk wordt is dat bepaalde dingen hier niet anders zijn dan in de grote zaal. Vlak naast het gebouw bevindt zich het Centraal Station en dit heeft nogal zijn uitwerking op het geluid in de zaal. Dankzij de bovenleidingen van de treinsporen hoor je standaard een flinke brom door de gitaarversterkers. Omdat de geluidsmensen daar hun wenkbrauwen niet voor optrekken, doen wij dat zelf ook maar niet en nemen we dit voor lief.
Na een wat langer dan geplande set van ons voorprogramma (Duitsers zijn wat dat betreft niet zo strict als wij in Nederland) vind een magische- maar ook intens hete show plaats. Het is een ontzettend hete dag en de podiumlampen bevinden zich ongeveer een halve meter boven ons hoofd. Onze voorgaande show in Hamburg lijkt echter zijn vruchten te hebben afgeworpen, we zien veel bekende gezichten van de vorige keer en een groot deel van de zaal zien we bijna constant meezingen.

Show 7: Bastard Club, Osnabrück

De volgende dag hebben we gelukkig maar een korte rit en zelfs een appartement tegenover de zaal. Dit resulteert in een blije PJ, onze chauffeur/roadie, die ons meestal toch nog een stukje naar het hotel moet vervoeren na de show en daarom nuchter moet blijven. Ook is het geen straf om af en toe een wasje te kunnen draaien met door zweet doordrenkte podiumkleding.

Omdat we vandaag nog zeeën van tijd overhebben, lopen we een stukje door de stad. Het centrum van Oberhausen blijkt op zijn minst niet zo pittoresk te zijn en een gezonde hap lijkt ook ver te zoeken. Daarom maar weer snel terug naar de zaal voor een soundcheck, waarna we voor de verandering nog tijd hebben voor een vruchtbare jamsessie en het uitproberen van wat nieuwe ideetjes.

De show vandaag is weer een goede. De Bastard Club is behoorlijk gevuld en als band zijnde lijken we steeds meer een geoliede machine te worden.

Show 8: Schlachthof, Wiesbaden, DE

In tegenstelling tot in Nederland zijn zalen in Duitsland vaak wat authentieker en ouderwetser. Vandaag spelen we in een oud pand dat wordt omringd door een skatepark en een paar sfeervolle café’s. De sfeer in Schlachthof is er erg gezellig en het weer is alweer erg mooi. De slaapplek is bovendien nog dichterbij dan in Oberhausen, deze bevindt zich namelijk gewoon in de backstage. Letterlijk het bed in rollen dus.

Show 9: Metaldays Festival, Tolmin, SI

Metaldays is een 5-daags metalfestival wat zich afspeelt in een soort paradijs tussen de Sloveense bergen. Direct grenzend aan het festival bevindt zich een bergrivier met een klein strandje en een cocktailbar. De reis ernaartoe is werkelijk adembenemend: watervallen, oude kastelen en pittoreske dorpjes ten overvloede. Ook de sfeer op het festival zelf is erg gemoedelijk en ons vervelen is niet bepaald aan de orde. We hebben, ondanks het regenachtige weer, wederom helemaal niks-te-klagen.

Het festival bestaat uit twee podia: een main-stage en een iets kleiner podium tussen de bomen. Wij staan vandaag tussen de bomen en dat schikt ons prima.
Daar het aan het begin van onze korte set vandaag nog niet helemaal rijkelijk gevuld is op het veld, loopt het na twee nummers toch wel aardig vol. Ook breekt voor een moment zelfs een zonnetje door. De show komt vandaag echter toch zeer onverwachts en abrupt ten einde als tijdens het op een na laatste nummer Oweynagat de apocalyps begonnen lijkt te zijn. Van het ene op het andere moment barst de lucht open en komt de regen met bakken uit de lucht vallen. Vanwege de heftige windvlagen betekent dit ook dat alles richting het podium en de versterkers waait en daarbij een kans op kortsluiting of zelfs elektrocutie ontstaat. Er zijn uiteraard minder tot de verbeelding sprekende manieren om te sterven dan op het podium, maar dit wordt ons vandaag gelukkig toch bespaard.
Wat ons -naast deze aparte maar bijzondere show- gelukkig niet bespaard wordt, is een onvergetelijke dag- en avond, die in ons geheugen is gegraveerd en die wat ons betreft gerust nog langer had mogen duren.    
Show 10: Das Bach, Wenen, AT

Omdat het nogal een flinke rit is naar Wenen vertrekken we de volgende dag vrij vroeg. Ondanks het gebrek aan slaap worden we weer verbijsterd door het uitzicht.

Op de heenweg kwamen we langs een prachtig meer en vandaag nemen we dan ook de kans om hier wel te stoppen. Dit blijkt een goede remedie tegen het gebrek aan slaap, het water (afkomstig uit de hoge bergen) is namelijk behoorlijk koud!

Eenmaal aangekomen bij Das Bach in Wenen begint de tourkater toch echt in te kicken. Aan het begin van een tour denk je misschien onsterfelijk te zijn, maar dit heeft op een bepaald moment toch een keerpunt.
Tijdens de soundcheck blijkt het overtollige Sloveense vocht van de dag ervoor zijn invloed te hebben op de werking van onze apparatuur; een pedaal van Ryanne lijkt te zijn gesneuveld. Ook is de backstage vandaag vrij minimaal dus echt bijkomen is er niet echt bij.
Ondanks het gehaast, gestress en het feit dat we allemaal vrij naar de klote zijn lijkt dit tijdens de show helemaal te zijn verdwenen. Uiteindelijk is dat natuurlijk ook hetgene waar je heel de dag naartoe leeft, dus op zo’n moment is al het overige bijzaak.

Show 11: Rockhouse, Salzburg, AT

Dat deze tour er een is van grote contrasten en er soms onverwachte dingen gebeuren was ons al duidelijk. Zo is vandaag de eerste show die niet zo goed bezocht is. Dat dit komt door de chagrijnige programmeur en de lokale promotie, of eigenlijk voornamelijk door het gebrek daaraan, wordt ook al vrij snel duidelijk.

Er is wel een Facebook evenement waaruit we concluderen dat we blijkbaar een gedeelde headline-show hebben. Dat met een eenmans-formatie die oa. The Doors covers verkondigd op een akoestische gitaar. Tevens is de show gratis toegankelijk.
De helft van het publiek in Rockhouse bestaat uit dronken-, ouwehoerende- en giechelende Oostenrijkers, de andere helft (ongeveer 30 man) komt daadwerkelijk voor onze show. Dat het echter soms niet om de kwantiteit gaat blijkt ook maar weer. Na onze show gebeurt er namelijk wederom weer iets onverwachts: de programmeur van een Oostenrijks festival waar we nogal bewondering voor hebben loopt onze backstage ruimte in, of we volgend jaar “in the mountains” willen komen spelen. En of we dat willen.!

Show 12: F-Haus, Jena, DE

Zuid-Duitsland is wat conservatiever en wat strenger qua controles dan de rest van het land. Velen van ons hebben al wel eens een korte grenscontrole meegemaakt maar vandaag worden we toch echt aan de kant gezet door ‘Der Zoll’, zoekende naar drugs en/of wapens. De teleurstelling slaat echter bij ze toe als blijkt dat ze toch niet de vondst van het jaar hebben binnen gehengeld. De enige semi-interessante voorwerpen zijn een paar blikken bier, pillen tegen diarree en -volgens een zeer muzikale medewerker- een tamboerijn. Helaas jongens.

Het oponthoud duurt, ondanks het arriveren van een tweede busje, gelukkig maar vrij kort. We zijn tenslotte al aan de late kant en de douane heeft er geen zin in om ook nog de trailer met gear open te breken en leeg te ruimen.
Aangekomen bij F-Haus zaal laden we de spullen uit en stuiten we op de grootste zaal waar we tot nu toe zijn geweest op deze tour. In de veronderstelling dat we dus waarschijnlijk in de kleine zaal zullen spelen, blijkt deze niet te bestaan en blijkt dat we ook daadwerkelijk in deze grote massieve zaal spelen.
Uiteraard fijn om een keer niet in een zweethok te spelen, maar de voorverkoop blijkt helaas niet de hoogste te zijn van de tour. Nog steeds alleraardigst, maar natuurlijk niet genoeg om de capaciteit van 600 man te vullen. Tja, je kunt natuurlijk niet alles hebben.

Show 13: Rock Im Wald, Neuensee, DE

Touren bestaat natuurlijk voornamelijk uit rijden en wachten, vandaag is het voornamelijk dat eerste. De rit naar Neuensee is gelukkig niet zo heel lang, maar het hotel waar we slapen ligt op ongeveer 4,5 uur rijden.

Het festival zelf is typisch Duits. We rijden langs een volle camping waarbij men voornamelijk -met heel hard Iron Maiden, Ghost of Judas Priest over de speakers- rondom de auto bier zit te drinken. Het is er niet heel druk op Rock Im Wald maar wel heel gezellig en het weer is perfect. Tussen de Zweedse speedrock bands drinken we wat lokale bieren en spelen we een potje voetbal (het festival vind plaats op een groot sportterrein).
We spelen voor de verandering in de stralende zon en na de show lopen we met zijn allen naar de merchandise stand. De show blijkt een succes want aan de rij voor de merchandise lijkt geen einde te komen.

Helaas moeten we, vanwege de lange rit, al vrij vroeg weg vandaag. De sfeer zit er echter nog in, dus tijd voor een uitgebreide DJ-set in de bus: Type O Negative, Black Sabbath, Oranssi Pazuzu, The Stooges, Mgla, Converge en Stiu nu Stiu passeren de revue.

Show 14: Prophecy Fest, Balver Höhle, DE

Helaas alweer de laatste dag, maar wel een van de meest bijzondere shows van de tour en van DOOL in het algemeen. Een primeur om meerdere redenen: We spelen op een zeer bijzondere locatie, namelijk in een grot in het westen van Duitsland waar het festival plaatsvindt van het platenlabel waar we bij zijn ondergebracht. En dit doen we in het goede gezelschap van vier waanzinnige gastmuzikanten en dus moet het vandaag wel een heel bijzondere show worden.

Omdat we hier een beperkt aantal keer voor kunnen hebben repeteren, hebben we vandaag nog een additionele zaalrepetitie, onderweg naar de grot (het woord ‘zaal’ is hier dus niet van toepassing).
Een spannende dag dus, maar tijdens deze repetitie worden onze onzekerheden en zenuwen al snel ingeruild voor diverse momenten van kippenvel.  

Ook tijdens de show komt alles uiteindelijk op zijn pootjes terecht. Matthijs Stronks (Donnerwetter) zorgt vandaag bij acht van de negen nummers voor toetsen. Een uitgebreid intro van Darkest Hour is eindelijk te realiseren en daarnaast spelen we een uitgeklede versie van The Death Of Love. Judith vd Klip speelt tijdens vier nummers mee op de viool en dat betekent dat de Vioolsolo in Oweynagat voor de verandering ook eens live waargemaakt kan worden. Janneke Nijhuis (The Deaf) en Denise van Dorst (Ryanne’s zusje) complementeren met de achtergrondvocalen, die eigenlijk ook ten overvloede aanwezig zijn op Here Now, There Then. Met Prophecy Fest hadden we ons eigenlijk geen waardigere en meer bijzondere afsluiter van deze tour kunnen inbeelden. Gelukkig is de rest van ons team het hier mee eens en is onze platenbaas Martin zelfs lyrisch.
Als we de volgende dag afscheid nemen van onze gastmuzikanten rijden we met een tevreden gevoel naar huis, waarbij we terugblikken op een zeer bijzondere eerste headline-tour. Hierna volgt een korte vakantiepauze, maar gelukkig hoeven we niet lang te wachten tot de laatste loodjes van het festivalseizoen.