Popunieclipoverzicht november 2017

Het Popunie clipoverzicht van november 2017 staat klaar! Ondanks het herfstige weer zijn er ook deze maand weer een flink aantal nieuwe videoclips van Rotterdamse acts en bands uitgekomen. Alles wat op onze radar is verschenen, hebben we hier op een rijtje gezet.

Mark Lotterman – Till The Very End

Naear – He Has Risen

G-no – De Beste Rapper Van Nederland

L’Asset – Ultraviolet

Vic9 – Geluk ft. Djaga Djaga

Wouter Mol – Modern Caveman

Laise Sanches & Half Way Station – Rotterdam Die Stad Waar Alles Kan

Anthony Hüseyin – We Make Sense Together

Broederliefde – #JM

X-enia – Noone

Cry X Kidtha6 – Soda

Cesair – The Ruin

A Silent Sound – Home (acoustic)

Golden Caves – Child Of Mine

Broederliefde – Officieel

Oliver Heldens – What The Funk ft. Danny Shah

G-no – Maak Je Moeder Rijk

Bonne Aparte – Piss

Def Major – Mama Zei ft. Kempi

Hef – Hoop

Standup ’69 – Dark Space

Vic9 – Fear None ft. Jayboogz & Kevin

A Silent Sound – The Road (acoustic)

The Bullfight – The Ballad Of Martin Van Dongen

Mark Blomsteel – Lived & Gone To Heaven (live)

The Cruel Horizon – 50 Miles An Hour

Mopperachi – Stormzy ft. Dammsparky

Sevdaliza – Hear My Pain Heal

Schat – Fietsenlied (live @ Theater ’t Kapelletje)

Individuals – Ze Wil ft. Wakeem

Nana – Cold Kiss

Carol Might Know – Falling Tree

Indigo Wings – Onhoorbaar Instrument

Anna Rune – Restlessness

St. Maane – Julia

Le Seton – Tot Laat Op

Wizard – Hindu Trap ft. VirgilVurr & Ronin

Vangelis Sopamemna – Wondering (live @ the Clock Tower Suite in Hostel ROOM)

X-enia – Noone

Tourverslag: Cusack in Duitsland en Oostenrijk

Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. Cusack reisde af naar Duitsland en Oostenrijk.

“Hey, we moeten echt samen op tour!” Aldus Gijs, gitarist van de Amsterdamse indierock-band Slow Worries. Het was op 30 maart 2017, een avond waarop wij onder andere met Slow Worries in Mono in Rotterdam speelden. Wij waren erg onder de indruk van hun show en zij ook van ons en zo werd dus het idee voor een gezamenlijke tour geboren.

Hoewel dit de eerste tour voor Cusack zou gaan worden waren de leden van Slow Worries al vaker op tour geweest, ook met andere bands (Liú met Blue Crime en Gijs met Bombay onder andere). Dat was dus een groot voordeel bij het plannen en regelen, omdat ze al veel contacten in het buitenland hadden. Zij zorgden er voor dat we op drie toffe underground-plekken in Duitsland konden regelen, terwijl wij een show in Wenen (Oostenrijk) regelden.

Vlak voor we begonnen aan de ruim 2600 kilometer lange tocht kregen we echter nog een tegenslag te verduren. Onze geweldige drummer Marc kon wegens omstandigheden niet mee op tour, iets wat wij allemaal (ook Slow Worries) erg jammer vonden. Maar goed, de venues hadden de posters al klaar en de bus was gehuurd. Iedereen, en ook vooral Marc zelf, voelde het eeuwenoude gezegde boven zich hangen: The show must go on! Dus we gingen als de wiedeweerga op zoek naar een vervanger en die vonden wij in Aram, de drummer van AC Berkheimer. Na een paar keer oefenen om alle nummers er in te rammen waren we er dan eindelijk klaar voor: De R.I.P. Patriarchy Tour kon beginnen!

Dag 1

In alle vroegte worden we door Maaike en Gijs opgehaald bij het huis van Nora in Amsterdam, waar we de avond daarvoor al naartoe waren gekomen. Eerste stop: de Vondelbunker. Daar staan de amps van Slow Worries (en Liú) te wachten om ingeladen te worden in onze ruime bus. Zodra dat gebeurd is zijn we eindelijk compleet – een ‘AMRO’ collective genaamd: ‘RIP Patriarchy tour’. Volgende stop: Desi in Nürnberg! Alhoewel, we stoppen natuurlijk een paar keer onderweg om de blaas te legen en boterhammen met hummus te eten. Ook de social media-machines beginnen te draaien, want we krijgen ineens allemaal likes op Facebook van mensen uit Duitsland en Oostenrijk.

Na zo’n 10 spannende uren rijden, in het staartje van storm Xavier, komen we veilig aan bij Desi – een plek waar vroeger spullen en kleding van patiënten met de pokken, cholera e.d. gedesinfecteerd werden. Nu zit alles onder de graffiti en mogen er bands spelen, whoo! We worden naar de backstage geleid, die nogal groot en luxe is. Goed begin! Er staat een vegan buffet klaar met hummus, evenals een goed gevulde koelkast met grote bieren en Club Mate. Yes, we zijn in Duitsland!

We besluiten met Slow Worries te gaan ‘om en ommen’ tijdens de tour. De eerste avond spelen wij als eerste en Slow Worries als tweede. De soundcheck verloopt soepel en de show ook! De eerste avond brengen we al zoveel energie dat Daanie uit haar broek scheurt. De zaal is aardig gevuld en na afloop verkopen we wat merch.

We slapen die avond met zijn allen bij Fabian, die programmeert bij Desi. Alhoewel slapen… Als we aankomen gaan we natuurlijk nog even borrelen. Er worden bieren gedronken en Fabian haalt zelfs een fles Pfefferminz Schnaps uit de kast – een knalgroen drankje dat naar tandpasta smaakt. Ook ‘s ochtends blijkt dat we een geweldige gastheer hebben wanneer hij bij de bakker vandaan komt met een zak waar een stuk of 50 verse broodjes in zitten. Met veel plezier worden de broodjes besmeerd met o.a. hummus.

Dag 2

Wenen! Op zich best te doen vanuit Nürnberg. Zeker nu storm Xavier opgehoepeld is. Na een improv-performance in de bus van Bart en Liú komen op tijd aan bij de venue. We hebben zelfs nog tijd om even Wenen in te lopen en de tourist uit te hangen. Wenen is uiteraard een schitterende stad. Alleen jammer dat er overal posters hangen met enge mannen en enge leuzen. Jawel, we zijn daar 9 dagen voor de Oostenrijkse parlementsverkiezingen. Daarom zijn we dus gedwongen om in elke richting dat we kijken het enge hoofd te zien van Heinz van de rechtse FPÖ, ew. Het contrasteert nogal met onze tour, die zich vooral afspeelt op vrije plekken met ruimdenkende mensen.

Na ons touristische uitstapje komen we aan bij de venue: Venster99 – een echte underground bar (bijna iedere vierkante centimeter van deze tent is beplakt met voornamelijke antifascistische stickers). De bar bevindt zich in de boogjes onder het metrospoor.

Er hangt een laid back sfeer. Een man met een bezem staat te praten met een andere vent. We vragen of de deur open mag om de spullen in te laden. De meneer antwoordt met: “Ja zodra ik klaar ben met vegen”, waarna hij al leunend op zijn bezem verder praat met de andere vent. Ok, is goed!

Ondertussen komen Daanie en Maaike (de zangeres van Slow Worries) erachter dat ze samen een grote liefde voor Clouseau delen. Er volgt een impromptu a capella Clouseau medley, waar echt IEDEREEN blij mee is.

Ooit speelde Cusack met de Weense band Carousals in de Vrankrijk en hebben contact gehouden met bandlid Sonja. Via haar hebben we dit optreden kunnen regelen. Helaas kan Carousels zelf niet spelen deze avond omdat Sonja ziek is geweest, maar ze zijn toch gekomen om in ieder geval naar ons te kijken!

 

Na de vegan stoof met mysterieuze soyaballen en na net iets teveel halve liter blikken bier, mogen we spelen. We spelen vanavond als tweede. Daanie heeft onder haar Lee Towers trui een Feyenoord shirt aan, want even representen hoor. Er wordt ‘Feyenoord!’ geroepen vanuit de zaal – het was Philippa die een lange tijd in Rotterdam heeft gewoond. We voelen ons meteen thuis.

De halve liters hebben wel gezorgd voor wat Dutch Courage, want Daanie durft eindelijk van het podium af te springen en Bart slaat misschien wel 15 keer met de basgitaar tegen de hangende speaker.

De bands slapen apart vanavond. Slow Worries slaapt bij de gitarist van Carousals en Cusack slaapt bij Maurizio de bassist. We snappen ook waarom, want de aerobeds passen maar net in het kleine kamertje van Maurizio. We spreken af om om 7.30 uur te vertrekken, dus hop: vroeg (-ish) naar bed!

Dag 3

Damn, 7.30 uur is vroeg! We wachtten op Slow Worries. 8.00 uur, geen Slow Worries. We proberen te bellen en te appen. Niemand neemt op. Oh jee. Na wat lichte irritatie begint nu de bezorgdheid op te komen. Uiteindelijk stuurt Maaike gelukkig een appje; er was besloten om 2 uur later te vertrekken. Door de halve literblikken bier en uitvallende telefoons heeft dit plan ons echter nooit bereikt. Kleine kink in het plan.

Dus lieve lezers, communicatie is belangrijk! Gelukkig scheen de zon en was er een Penny market om de hoek. We halen sapjes, ovomaltinekoekjes en pretzels. Om de tijd te doden doen wat yoga-oefeningen, vormen een alto-kring op de grond en zingen wat nu-metalklassieker van Linkin Park, Limp Bizkit en KoRn. Ook Slipknot en Enter Shikari worden vrolijk gezongen terwijl de Weners tijdens het uitlaten van hun hondjes verbouwereerd langslopen.

Maar dan zijn we eindelijk de blauwe bus aan komen rijden. De Slow Worrieanen stappen uit met beteuterde en beschaamde gezichten. Ze gaan voor ons op hun knieën, zeggen duizend keer sorry en betalen de koffie bij de benzinepomp. Op deze moppies kan je gewoon niet boos worden!

Van Wenen naar Berlijn. Dat brengt ons dwars door Tsjechië. De eerste paar uur rijden we niet op snelwegen en is er van alles afgesloten. Dat duurt lang. Dus dan moet je een feestje maken in de bus. Na de themesong van de tour Harry Styles met Sign of the Times, volgt een 90s/00s smash hits extravaganza. Alles komt voorbij en (bijna) iedereen is er blij mee. Na ongeveer 6 uur met oa. Walk on Water en Rythm is a Dancer is DJ PuDaanie het zelf ook wel zat en gaan we weer over op de verantwoorde muziek.

Ja – Berlijn! Na alle omleidingen en files zijn we er! Te laat, dat wel, maar niemand is boos op ons gelukkig, want ook hier is iedereen erg laid back.

De venue deze avond is Bei Ruth, een club in een oud gebouw buiten het centrum van de stad. Op de bovenste verdieping trouwens, wat erg leuk is als je heel veel spullen bij je hebt (er hoeft vast niet bij vermeld te worden dat er geen lift was). Na onze zware inspanning krijgen we echter een heerlijke veganistische pasta, zodat we met hernieuwde krachten verder kunnen. Vooral voor Bart een life-saver aangezien hij al een beetje bad ging vanwege de honger.

Vanavond spelen we als eerste. Tijdens het tweede nummer komt er geen geluid meer uit de gitaarversterker. Kabel stuk. Oeps! Gelukkig komt Liú van Slow Worries als reddende engel het podium opgerend om de kabel te verwisselen. Later hangt de microfoon ook nog op half 7, waardoor Daanie soort van over de microfoonstandaard moet hangen om nog te kunnen zingen. Dit is het optreden met de meeste technische problemen ooit, maar daar leer je weer van, hè.

Ondanks de technische probleempjes worden we enthousiast ontvangen. Bart en Aram praten lang met een Fransman en een man uit Barcelona. Yes, twee nieuwe fans!

Na een improv-performance op het podium van de nieuwe improvgroep ‘Op een dag punt ging’ vertrekken we naar onze slaapplek. Het is een klein stukje rijden naar Kreuzberg en daarna nog een klein stukje lopen. En dan weer 300 trappen op, want we slapen bij een woongroep op de bovenste verdieping van een hoog gebouw. Veel trappen in Berlijn. Veel antifascisme in Berlijn. Veel graffiti in Berlijn. Veel bomen op auto’s in Berlijn. Thx storm Xavier.

Dag 4

We worden wakker en eten brood met hummus. Vanavond (of eigenlijk vanmiddag) spelen we een matinee-show in Kassel, het laatste optreden van de tour! We voelen ons allemaal best melancholisch, want we willen nooit meer naar huis. De bands klikken zo goed met elkaar.

We komen aan bij de plek waar we gaan spelen: het Sandershaus, een hostel/galerie/venue/woongroep voor vluchtelingen. Er is vegan taart. Aram krijgt een boksles van Daanie. Er worden voor de laatste keer glitters opgesmeerd. Voor de laatste keer wordt Harry Styles Sign of the Times gespeeld tijdens de soundcheck van Cusack. Voor de laatste keer wordt Cusacks Cheeky Nando’s gespeeld tijdens de soundcheck van Slow Worries. Voor de laatste keer eten we een veganstoof. Voor de laatste keer dansen we en zingen we keihard mee met de nummers van Slow Worries. Voor de laatste keer trad nieuw geboren improv performancegroep ‘op een dag punt ging’ op.

Maar misschien ook niet, want er worden alweer plannen gesmeed voor een volgende SloSack tour!

Gijs slaapt deze avond in een woonwagen, Bart, Aram, Maaike en Daanie slapen bij een woongroep. Liú en Nora slapen bij Ann. Na de slaapspullen gedropt te hebben zoeken we nog een bar om de tour goed af te sluiten, maar alles in het deel van Kassel waar wij zijn gaat vroeg dicht helaas. We mogen bij de bar Hurricane nog wel 1 biertje drinken van de barvrouw. Na dagenlang uit flessen en blikken gedronken te hebben zijn we blij dat we eindelijk een echt Duits bier krijgen uit een echte Duitse bierpul!

De volgende ochtend gaan we met z’n allen naar het appartement van Ann, ze heeft ons namelijk een pannenkoekenparty beloofd! We worden luid blaffend ontvangen door Pippo (niet Pitbull), het schattige hondje van Ann. De vegan pannenkoeken zijn fenomenaal. Weer een fantastisch ontbijt. Wat zijn we deze tour enorm verwend!

Nou, nog een foto nemen en voor de laatste keer de bus in. Het zit er op, terug naar het echte leven!