PaPa GoNi – In Bloom

  • In Bloom

  • PaPa GoNi
    • Genre: Afrobeat, soul, jazz, ambient
    • Release-type: Album
    • Label: Self-released

Kijk, dat is nu het voordeel van wonen in Rotterdam: Een stad met zoveel nationaliteiten en identiteiten brengt evenzoveel muziekstijlen naar je eigen stoep! Nog mooier is het als de verschillende muziekstijlen zich mengen.

PaPa GoNi doet dit door hun West-Afrikaanse roots muziek te mengen met soul, ambient en jazz. De van oorsprong Mexicaanse, Surinaamse, Nederlandse en Guinese bandleden weten met hun eigen invalshoeken hierdoor een geheel eigen stijl toe te voegen aan het toch al heel rijke West-Afrikaanse muzieksgenre. Hierdoor vind ik ze eigenlijk beter dan hun vroegere voorbeelden Oumou Sangaré en Jungle By Night.

Is het de vele reizen die de bandleden ondernemen naar West-Afrika of is het de eigen stad? Ik ben er nog niet uit, maar dit is een heerlijke plaat waar pure soul, jazz en hypnotiserende ritmes strijden om de aandacht.

PaPa GoNi zit nu in hun vierde levensjaar en wat mij betreft wil ik ze wel eens zien op de grote festivalpodia in de stad deze zomer. Tot het zover is, kopen we maar gewoon fijn hun eerste volledige album: In Bloom (met artwork van Auke Triesschijn).

Vanaf het eerste nummer, Harvest, is het raak. In het verleden kreeg de band wel eens het verwijt dat hun live-sound genuanceerder klonk dan hun tot dan toe uitgebrachte ep’s. Dit verwijt wil ik niet meer horen; alles is in balans: instrument, harmonieën, alles.

Na Harvest begint de plaat pas eigenlijk echt goed met Erzulie en Bloom, waarin de spanning steeds verder wordt opgevoerd en roots en jazz de boventoon voeren. Le Matin laat goed horen hoe mooi snaren en Afrikaans slagwerk kunnen duelleren. Kassikoun Intro en Kassikoun durven net weer wat verder te duiken in de muzikale mogelijkheden van ambient, jazz en Afrikaanse soul. J’ai Oublié is door de fijne gitaarduels inmiddels een favoriet van mij.

Of vind ik The Sea eigenlijk nog mooier? Nee, dan toch Saba waarin cello en gitaar zo bizar mooi samengaan. Sinte Konofe: Mooi! De spanning in Moondiani: Heel mooi! En dan is gelukkig toch, na al zoveel hoogtepunten, een nieuw hoogtepunt met het acht minuten durende Yankadi. De plaat sluit af met het hypnotiserende Djansa; het perfecte nummer om (daarna) de plaat weer van voor af aan te beluisteren.

Op vrijdag 2 maart vindt de album release plaats in Podium Grounds.
Ga voor meer info naar de website van Podium Grounds of het Facebook-event.

Bekijk de website van PaPa GoNi.
Volg PaPa GoNi op Facebook.

Buying The Band

Dinsdag 13 februari. De bejubelde één uur, elf minuten en negenendertig seconden durende documentaire van Teus van Sintmaartensdijk is nu te zien op 3voor12.nl. Als ik het platform moet geloven, heeft zo’n beetje iedereen die er toe doet in de Nederlandse muziekwereld (van Barry Hay tot Kensington tot de complete Excelsior-stal, jazeker) hem al gezien, én er een mening over, dus dat belooft wat.

Buying The Band vertelt het verdrietige verhaal van Amsterdamse vastgoedondernemer Jan ’t Hoen, die zich inkoopt als drummer en tevens bandleider van The Wild Romance, lang geleden de begeleidingsband van wijlen Herman Brood.

Toen Jan nog Jantje heette en afwasser was in China Garden, een Chinees restaurant in Alphen aan de Rijn, zag hij Brood er dineren. ‘Als je nou één ideaal hebt’, klinkt het in de eerste minuut van de film, ‘dan zou je in die band willen spelen’. Inmiddels kaal en rijk is het tijd om die droom te verwezenlijken. Een beetje als de Beatle-freaks van The Analogues, maar dan net effe anders.

Met een slordige twee ton in zijn achterzak stoft hij een handvol Romancers af om in de kelder (correctie; studio) van zijn bedrijfspand te gaan repeteren. De vonken spatten er vanaf en een heuse Europese tour zit in de planning. Naarmate het verhaal vordert, wordt duidelijk dat het vooral de jongerencentra en dorpspleinen zijn die het moeten ontgelden.

De ene scène is werkelijk nog schrijnender dan de ander. Wat te denken van die ene waarin Jan zijn jeugdvriend uit de band zet, omdat hij wel rock & roll doet, maar het niet is. Of die ene waarin we undercover beelden zien van Nina Hagen die maling heeft aan het repertoire van de band, en dacht dat iets van Elvis misschien leuk zou zijn. Of de scène waarin Koos niet langer shows mag booken omdat hij dat niet kan, maar toch besluit te blijven. Of die ene waarin iedereen een verslaving blijkt te hebben, behalve Jan zelf. Of dan nog de beelden van een try-out waaruit blijkt komt hoe matige drummer Jan eigenlijk is, maar waar niemand in de band iets van mag vinden omdat hij de centen heeft.

De treurnis is eindeloos, de docu is goud. Misschien wel echt de beste Nederlandse muziek docu. Maar ik hoop vooral dat Jan trendsetter is, velen zijn voorbeeld zullen volgen, en het een nieuw TV-format wordt.

Johan Derksen die als vervanger van Harry Muskee met Cuby + Blizzards het Nederlandse festival seizoen meepikt. Jort Kelder die een aardappel inslikt, Dennis koopt en onder de naam Kane de bühne op gaat. Reinout Oerlemans die al zijn spaargeld in de Osdorp Posse investeert en ze aan de top van de Nederhop scene terug brengt, met zichzelf als Def P natuurlijk. Of Daan Roosegaarde die de eendagsvlieg Abel nieuw leven inblaast wanneer hij zingt; Ik doe de deur dicht, straten lijken te huilen. Linda De Mol achter de piano; I have to learn, have to try, have to trust I have to cry. Irene Moors op de trampoline; Are you kidding me? What has she got that I don’t have?

Kom maar door, Ik heb popcorn.