Mixtape in Rotown: Joshua Woods’ wondere wereld van gitaaruitspattingen en drumgeweld

10293540_10152189544380919_5568064013259146183_oAls jong ventje zat ik regelmatig bij mijn broer op de kamer, waar hij en zijn vrienden, allemaal ouder dan ik, hele gesprekken over metal voerden en er ook erg aandachtig naar luisterden. Mij kon dat op dat moment niet zo boeien. Ik kon er niet over meepraten, mijn muzieksmaak als 12 a 13 jarig mannetje was niet echt wat je zegt “ontwikkeld”. Maar op sommige momenten werd er ook wel eens wat anders gedraaid dan Maiden, Metallica, Pantera, Gorefest, Paradise Lost of waar de heren die week een patch van op hun spijkerjasje hadden laten naaien door moeders.

Zo af en toe werd er ineens een plaat opgezet die mij wel kon bekommeren. Daar zat wat meer in dan die pure agressie, die ik na een korte tijd gabber wel weer achter me gelaten had. Mijn lieve broer (nog altijd mijn voornaamste bron voor nieuwe muziek) zette met enige regelmaat een plaat van The Smashing Pumpkins aan. Dan ga je als kleintje met de grote jongens mee naar Metropolis, waar ik meneer Corgan zag rondrennen in een jurk. Ik wist niet wat ik meemaakte! Ik kon ook nog niet echt zeggen of het goed was of niet, maar ik kreeg er wel veel energie van.

En toen kwam hun plaat Siamese Dream uit. Dat was voor mij het echte begin, ‘the eye opener’, en tot de dag van vandaag naar mijn mening één van de mooiste platen aller tijden. Ik had ineens een jongensdroom; zingen en gitaarspelen.

Ik hou niet van gitaarsolo’s. Ik vind ze vreselijk, onnodig en menig gitarist ziet er uit alsof hij niet kan kiezen of ie nou zit te kakken of klaarkomt. Maar het eindstuk van het nummer Hummer liet mij horen dat het ook anders kon. Sowieso is het hele nummer waanzinnig maar als ik dat stuk hoor ben ik elke keer weer even dat ventje. (is ook de enige solo die ik kan spelen).

In diezelfde tijd ontdekte mijn broer, en ik dan natuurlijk ook, een band genaamd Catherine Wheel. Ik, totaal bezeten van alles wat grunge was, werd geconfronteerd met iets dat ‘shoegaze’ genoemd werd. Een soort van grunge, maar dan vaag, gelaagd, rustig gezongen, of gewoon mooi in plaats van hard. Eigenlijk iets totaal anders als ik nu zo terugkijk.

Gitaarmuren van jewelste en het ene kippenvel moment na de andere. Hun plaat Chrome versterkte alles wat ik daar voor al voelde. Ik gaf mijn broer mijn videospeler en hij gaf mij zijn best wel verlepte gitaar. Veel blijer dan dat kon ik niet worden.

In hetzelfde rijtje te noemen als The Smashing Pumpkins en hun Siamese Dream. Een plaat en ook band waar lang niet iedereen warm van kan worden. Maar ik ben van mening dat alles wat Catherine Wheel heeft gemaakt (tot Wishville) veel meer aandacht had mogen krijgen dan het kreeg. Soms is een band gewoon zo goed.

Uiteraard waren er meer bands die meededen in mijn wondere wereld van gitaaruitspattingen, drumgeweld en vocale hoogstandjes. Om er een paar te noemen, Sloan, The Posies, Swervedriver, Nirvana, Pearl Jam, Alice in Chains en ga zo maar door.

Maar het is toch elke keer die rare vogel die het bij mij deed. Deze keer kwam broerlief met de debuutplaat van Sunny Day Real Estate; Diary. Voor vele de opstap naar emo, nog altijd een benoeming waarvan ik een beetje in mijn mond moet kotsen.

Het bekendste nummer uit hun oeuvre is hoogstwaarschijnlijk het nummer In Circles. En terecht, want dat nummer brengt bij een ventje van inmiddels 15 heel wat teweeg.

Daarna werd het ineens saai en putte ik lange tijd uit dezelfde paar bands. Alle clones konden mij niet zo boeien. Het lijstje werd iets meer divers door nog altijd relevante namen als Radiohead, Deftones en Tool om een paar voorbeelden te noemen; je moet immers je horizon een beetje verbreden. Maar toch altijd weer vasthouden aan wat ik al kende, vooral omdat de eeuwige disco beats van begin jaren 2000 mij nogal de keel uithingen.

En dan na een paar jaar wakker geschud worden door een band genaamd Oceansize. Hun eerste plaat Effloresce en tweede plaat Everyone Into Position kwamen een partij binnen, niet normaal meer. Eindelijk iets wat niet alledaags is, maar nog steeds mooie nummers zijn. Toen hun derde (en voor mij beste) plaat Frames uitkwam, was het voor mij wel duidelijk dat ik na jaren geneuzel eindelijk een nieuwe favoriete band had (nog steeds top 5 trouwens!).

Ik zou dus een nummer van Frames kunnen doen, maar ik denk dat de finale van Everyone Into Position de beste Oceansize indruk geeft.

Dit is zo een beetje de tijd dat Joshua Woods werd opgericht. Alles wat hiervoor geschreven is duikt op in onze muziek, soms erg subtiel en soms ligt het er heel dik bovenop. Zo gaat dat met invloeden. Gelukkig zijn er ook bands die niet zo snel de kop opsteken, ook al zijn we allemaal tot op zekere hoogte beïnvloed. Bands als Cult of Luna, ISIS (nee niet die mafkezen, andere mafkezen), Neurosis, of een Peter Broderick, Agnes Obel en Sigur Ros. Ze doen allemaal stiekem wel mee.

Afgelopen week, zoals wel vaker gebeurt, krijg ik ineens weer een berichtje van mijn broer. Heeft hij weer eens een lekker bandje ontdekt; Nothing. Luister ik dan weer naar en raak ik toch weer een beetje beïnvloed door iets wat vertrouwd klinkt.

Gewoon lekker.

Jochem van den Bos

12787542_1268185293196442_1353059372_oExtra informatie
Datum: donderdag 21 april
Locatie: Rotown, Nieuwe Binnenweg 17-19
Aanvang: 23.00 uur
Entree: gratis
Facebookevent

Mixtape in april
28 april – Mixtape: De Dood

Interview: Marinka Stam (Kalulu) – De plaat is best wel eclectisch, niets is wat het lijkt

Kalulu_02Kalulu is de naam van de band waarmee Marinka Stam haar eerste album, getiteld Hoax, uitbrengt. Een band die in wisselende formaties speelt, samengesteld uit bevriende muzikanten. Donderdag 21 April is de releaseshow waarbij er niet minder dan zeven man op het podium zullen staan. 

Is de plaat al helemaal af?
Ja! Sinds december ligt hij al gedrukt en wel klaar. Zowel op cd als vinyl. Ik wilde alles op tijd klaar hebben. In het proces van zelf een plaat maken en uitbrengen kom je gaandeweg achter zoveel dingen die je moet regelen, waar je rekening mee moet houden. Daar heb ik me wel op verkeken.

Kalulu_03Toen het idee voor een album ontstond maakte ik bijvoorbeeld een plaatje voor de financiën en dacht: dat gaat nooit lukken. Ik ben toen ontzettend veel gaan werken – muziekles geven –  om alles te kunnen bekostigen. Voor mijn omgeving werd ik er daar waarschijnlijk niet leuker door, maar het eindresultaat maakt veel goed.

Hoe zag het werkproces eruit?
Sommige nummers die op het album staan zijn al best oud. Er staat een nummer op dat een van de eerste liedjes moet zijn geweest die ik schreef. Veertien, vijftien jaar geleden. Bij een aantal van die oudjes dacht ik, die moeten weg, die wil ik niet meer. Mijn gitarist, Younes Kadri, waar ik al heel lang mee samenwerk, heeft ze nieuw leven ingeblazen waarna ik dacht: ja, nu kunnen ze weer.

Kalulu_04We hebben wel een aantal teksten aangepast, want sommige waren echt te emo. Met Sam Jones heb ik daarna een opnameperiode afgesproken. Ik heb verschillende producers benaderd, maar bij hem had ik meteen het idee dat ik bij de goede zat.

Je album draagt de naam Hoax. Vanwaar deze titel?
Dat heeft ook met de oude nummers te maken waar ik het net over had. Die liedjes waren sterk band georiënteerd en klinken heel… ‘spacious’. De laatste tijd ben ik meer elektronica in mijn muziek aan het verwerken.

Er zit bijvoorbeeld tegen het einde van de plaat een verschuiving qua sound, wat al een voorproefje is voor mijn volgende plaat. De plaat is best wel eclectisch, niets is wat het lijkt. Ook het titelnummer zelf gaat over een situatie waarbij je tenslotte gedesillusioneerd overblijft, en afvraagt: is wat er is gebeurd nu echt of niet?

Kalulu_makingvideo_01Je videoclip voor Hoax zag er erg indrukwekkend uit.
Dankjewel! Die clip was te gek om te maken. Het liefst maak ik elk jaar drie videoclips. We hadden een heel team. Twee vriendinnen van mij deden de styling, het was echt een teamprestatie. De clip én het album.

Daarom wil ik het liefst bij de komende release iedereen op het podium. Kalulu voelt als een veel groter project dan toen ik alleen op het podium als singer/songwriter stond.

Zelf speelde ik eerst onder de naam Lulu Doxin, maar deze nieuwe muziek voelde zoveel groter dan dat. Er hing te veel een singer/songwriter vibe om me heen. Er moest dus sowieso een nieuwe naam komen. Iets wat alles samenvat.

Wat voor plaat is Hoax volgens jou geworden?
O, dat is moeilijk te omschrijven. Er worden veel stijlen gecombineerd. Het gaat van een liedje waarop ik mezelf begeleid op piano, naar een stevig rocknummer en daar vandaan naar elektronisch.
Binnen een uur – ja, hij is lekker lang – komt dat allemaal voorbij. Toch is voor mij de rode draad duidelijk hoorbaar. De luisteraar mag dat natuurlijk lekker zelf gaan bepalen.

Vincent Terlouw