Mister Personal – Skinwalkers

  • Skinwalkers

  • Mister Personal

Een van de meest hardwerkende mensen in de hiphop-scene van Nederlandse bodem heeft een nieuw project. Sterker nog, tijdens het schrijven van deze recensie heeft hij een gelijknamige tape uitgebracht, maar dan het tweede deel ervan. De volgende letters zullen een sfeerschets vormen van wat je kan verwachten van het album Skinwalkers van Mister Personal.

Alle rugzakdragende mensen die klagen en eeuwig blijven volhouden dat de hiphop uit de jaren ’80 en vooral jaren ’90 de beste in zijn soort is, zullen blij worden van dit project. Dit heeft niet alleen te maken met de zeven beats die op het album staan, maar vooral de manier van rappen.

Een semi-agressieve en rauwe uitspraak van woorden, waarbij vooral de nadruk op de laatste woorden van de zin worden gelegd. Dit zorgt ervoor dat op het gehele album de ‘flow’ van Mister Personal blijft rollen. Deze manier van rappen zal in de smaak vallen bij de bovenstaande rugzak dragende hiphop-fans, een manier van rappen die vooral toegepast werd aan de oostkust van Amerika in de jaren negentig.

Menig hiphop-fan zal al bekend met hem zijn en zoals z’n naam enigszins al doet vermoeden, zijn z’n teksten erg persoonlijk. Hij geeft zijn mening duidelijk weer op deze zeven tracks tellende ep. Een persoonlijke mening geven is niet zo moeilijk.

De kunst zit hem echter in de overtuiging die je toepast bij het geven van een mening. Hierdoor respecteer je de mening en de visie van Mister Personal, ondanks je het er misschien niet mee eens bent. Hij neemt totaal geen blad voor de mond en durft moeilijke onderwerpen aan te snijden. Nog belangrijker, ik heb tijdens het luisteren de hele tijd het gevoel gehad dat hij volledig achter zijn eigen mening staat en dit op elke track zonder enige twijfel weet te uitten.

Het is goed om te zien dat hij ook labelgenoten heeft uitgenodigd om hem te versterken op dit project. EastGarden artiesten StarrLight en Big Huey zijn op de tape te horen op een verfrissende manier. Waar StarrLight zorgt voor een rauwe en scherpe (op een goede manier) verse, zorgt Huey voor soulful refreintjes. Echter snapte ik de volgorde van de tracks niet helemaal. Op track 4, 6 en 7 staat een refrein van Big Huey. Dit had misschien beter verdeeld kunnen worden zodat het voor enige afwisseling zorgt.

Dit is dan ook mijn grootste punt van kritiek, al mag ik dit eigenlijk helemaal geen kritiek noemen. Als je eerder een project van deze goudeerlijke rapper hebt gehoord, weet je exact wat je aan deze tape hebt. Geen muzikale verrassingen. Het is ook nooit goed, als een rapper de commerciële kant op gaat zeuren we. Als een rapper ervoor kiest om ‘true to the game’ te blijven, benoemen we dit als “meer van hetzelfde”. Is dat een idee voor een onderwerp voor een volgende track?

 

 

Volg Mister Personal op Facebook. Download de ep Skinwalkers via Bandcamp.

Red Herring – Here To Distract You

  • Here To Distract You

  • Red Herring
    • Genre: Bluegrass / Folk
    • Release-type: cd
    • Label: self-released

Het is uitermate zeldzaam om zoveel talent tegelijk op een album te horen; en dan ook nog eens Rotterdams talent… nou, vooruit: 1 Amsterdammer. Maar, als je dan ook nog eens Richard Thompson plaatst in de ‘Galerij der Ereharingen’ dan heb je mijn aandacht. Die aandacht is dik verdiend.

In 2012 begon Red Herring als een duo-productie van Arthur (Deighton Family Band, Kids on the Mountain) en Joram (Meilof, Throat Wobbler Mangrove). Vanaf hun eerste album maakten ze er, na de verschijning van een nieuw album, een gewoonte van hun gasten permanent asiel te verlenen: Eerst Loes (Waterflow, Lucy & The Man) en nu Paul (Songs of Navarone, Southern Flavor).

Alle leden hebben muzikaal hun sporen meer dan verdiend. Het voert te ver om de hele lijst op te sommen, maar de lijst is lang en indrukwekkend. De gebruikte instrumenten zijn ook niet voor de hand liggend: mandoline, bouzouki, vijfsnarige banjo, viool, contrabas, dobro en Ierse doedelzak.

Dit album is werkelijk bijzonder goed! Een album waarin ik mij helemaal thuis voel. Het biedt een prachtige mix van -Britse- folk (Fairport Convention), Americana, bluegrass en country.
Als je bij dit lijstje denkt aan obligate vierkwartsmaten dan heb je het mis. Op deze plaat wordt net zo makkelijk geswitcht tussen diverse maatsoorten; zelfs de in de balkan gebruikelijke 7/8 en 9/8 komen voorbij.

Ieder nummer klinkt oorspronkelijk, ijzersterk, virtuoos gespeeld en wonderschoon gezongen. Kijk, dat je een goede zanger of zangeres in je band hebt is al heel fijn, maar hier hebben we te maken met drie enorm goede en vooral mooie stemmen; niet alleen solo, ook de samenzang is zeer, zeer mooi.

Met het Engels zit het trouwens ook wel goed: Loes woonde een jaar in de VS, Arthur is geboren in de UK en Joram is vertaler Engels.

Het eerste, door Loes gezongen, nummer No Hearts Won doet in de verte denken aan Nathalie Merchant. Rather Die Alone (Joram) is daarentegen een onvervalste bluegrass met net dat beetje meer. Het instrumentale Pigs Upon A Ninja bestaat uit drie delen. Het lijkt even of Richard Thompson samen met Ry Cooder het nummer openen; luister goed wat er daarna allemaal gebeurt.

Dan komen drie van mijn favoriete nummers. Eerst het ongelooflijk mooie nummer The Beaten Track. Sluit je ogen; hoor je Nick Drake, Colin Blunstone of Kevin Ayers? Wat een prachtige stem heeft Arthur… We blijven gelukkig in deze sfeer met het door Loes prachtig, gezongen Garden Valley, waarin ik de echo hoor van Sandy Denny. Daarna komt het heerlijke, door Joram gruizig en ingehouden gezongen, A Loved Man’s Lonely Blues.

Uphill Climb en Barefoot Nellie zijn vervolgens twee hele goede, door Loes gezongen, bluegrasssongs. Duelerende banjo’s in het instrumentale WhatsApp DocThe longest Day, door Arthur gezongen, behoort ook tot mijn favorieten. In Loes’ Wedding Dress zitten elementen van de Engelse Morrisdansen.

De plaat wordt door Joram besloten met de murderbalad Two Sisters. De Britse folk heeft een mooie traditie van songs over zusters die mekaar naar het leven staan (o.a. Pentangle’s Cruel Sister) en heeft hiermee een prachtige mooie loot aan deze boom.

Dit is niet zomaar een plaat met goede songs; dit is echt een heel goed album. Soms vraag je je daarom als recensent af, waarom een band als Red Herring niet allang veel groter is dan, om met hun song Rather Die Alone te spreken, Beyoncé…

Alles klopt aan deze band! De songs, hun spel, de solo-zang en samenzang… Alles! Hun lot ligt dus in jouw handen; koop dit album.