Live-verslag: Rotterdam Riot 2018 – Vrijdag 11 Mei

Je zou kunnen zeggen dat de term ‘sex, drugs and rock&roll’ tamelijk goed aan mij besteed is. Omdat ik sinds een half jaar terug veel meer uit ga ben ik niet alleen meer te vinden in de ska- en partyscene met al hun eigen vrolijke toeters, bellen en uptempo ritmes. Zo stap ik tegenwoordig ook regelmatig op de fiets naar de goede oude punk- en rockfeestjes om de spannende grauwe sfeer op te snuiven. De geur van het zweet van beukende zware jongens die uitgeblust van de moshpit naar buiten kruipen én de geur van miljoenen sigaretten, shag en joints die om de minuut worden aangestoken. Ik weet dan dat ik leef! Als een ontsnapping aan een heleboel dingen in het gewone leven ga ik steeds weer op weg naar muziek en wordt ik altijd weer verrast…

Dit keer was ik benieuwd naar Rotterdam Riot. Dit is een jaarlijks festival van twee dagen waarin vooral de ietwat hardere bands uit het punk- of garagerock genre optreden op verschillende plekken zoals Rotown, WORM of de V11.

Ik ging alleen voor de vrijdag en deze avond speelden er drie bands in de V11, de gezellige rode boot dat naast een concertzaaltje ook een Engels restaurant herbergt. Zelf vind ik dit een erg aangename plek, mede doordat het niet vaak voorkomt, punkshows op een boot en de sfeer er altijd fijn is. Het was lekker weer toen ik aan kwam fietsen. Buiten op het bankje voor de boot zat Jerry Hormone, bekend van zijn band The Jerry Hormone Ego Trip en deze avond kwam hij spelen met zijn andere band The Windowsill.

Ik groette hem en vroeg of ik al naar binnen kon en of er al bands speelden? Deze goedgeklede man legde uit dat de eerste band aan het soundchecken was dus vervolgde ik mijn weg de boot in. Zodra ik het trapje af kwam lopen zag ik inderdaad dat ze nog bezig waren met de soundcheck en ik de eerste in de zaal was. Ik ging aan de bar zitten en terwijl ik mijn glas water rustig opdronk begon het steeds drukker te worden. Er was al één kennis van mij aanwezig en deze was de dj van de avond, hij draaide toepasselijke muziek tussen de bands door.

Daar gingen ze dan, de jongens van de eerste band. Video Store was hun naam en die had
ik een aantal jaren geleden voorbij zien komen dus was ik al een beetje benieuwd naar de muziek die ze maakte. Ik vond het wel iets weg hebben van Sonic Youth en The Smashing Pumpkins. Het was een soort garagerock, maar had in zekere zin ook een beetje de new wave sound van The Replacements. Het was een fijne en goede band om naar te luisteren. Toch kon ik er niet voor de volle 100 % in komen omdat ik alleen was. Normaal zou ik vóór het podium staan en er helemaal in opgaan maar ik merkte toch, mede doordat het een ander publiek was dan ik gewend was en er weinig tot geen bekenden tussen zaten, dat ik beter op mijn plek zat aan de bar, waar ik de band overigens ook goed kon horen en zien.

Zodra de muziek van deze band gestopt was, er een groot applaus voor hen kwam en de dj
verder ging met zijn nummers liep ik naar de trap waar toch nóg een kennis van me bleek te
staan. Hier heb ik zo’n tien minuten mee staan praten over de muziek en alles om ons heen
en het viel me steeds meer op dat ik geen bekenden uit de punkscene van Rotterdam tegen kwam. Na Video Store verwachtte ik namelijk twee punkbands maar daarvoor waren geen leren jassen of gekleurde hanenkammen te bekennen. Al snel kwam ik er een beetje achter hoe het zat. De tweede band was namelijk meer poppunk, waar ik zelf ook iets minder mee had en bij poppunk vind je blijkbaar niet de harde kern, oude punkers of crusts, die ik dus wel verwacht had bij dit soort ‘punk’ feestjes. Maar het maakte niet uit, het was redelijk vermakelijk en hoewel het publiek minder extravagant gekleed was dan ik, kon ik het mij toch naar de zin maken.

Deze tweede band was Harker en ze kwamen uit Engeland. De zanger riep dat ik van de trap af moest waarop ik zat en vooraan moest komen staan, maar ik zat daar juist wel goed, had zicht op alles wat er zich in het publiek en op het podium afspeelde en als klein meisje is dat wel zo fijn. De muzikanten droegen allemaal zwarte shirts en er was naast de mannelijke zangstem ook een vrouwelijke die er af en toe wat bij zong. Dat soort combinaties doen mij altijd denken aan The Pixies, hoewel deze muziek hier zeker niet naar klonk. De muziek die Harker maakte was meer vergelijkbaar met Green Day, vond ik zelf. Na een uurtje waren zij klaar met spelen.

Na een korte pauze kwam The Windowsill die er, ondanks dat ook zij poppunk spelen, een leuke show van wisten te maken. Jerry Hormone, één van mijn favoriete Rotterdamse helden , kwam het podium op om als laatste band het dak eraf te blazen. Jerry speelde de gitaar of de basgitaar, ik weet niet meer welke, en het grappige was dat in één van hun laatste nummers hij heel erg nodig moest plassen en iemand zijn taak moest overnemen. Er kwam dus een vervanger uit het publiek het podium oplopen en die kon ongepland precies het hele nummer meespelen terwijl Jerry op de wc zijn ding deed. Ik vond het knap.

En zo eindigde mijn avond in de V11 met iets andere muziek dan wat ik had verwacht, maar
niet perse veel minder leuk. Het was gewoon ‘anders’ en zo word ik dus toch elke keer weer
verrast en zie ik wat voor mensen er op dit soort muziek af komt. Al met al was het best een goed geslaagde avond, de zaal was goed gevuld en er hing een toffe sfeer door alle vrolijke en dansende mensen. Op naar de volgende!

Copyright foto’s: Martijn Berlage Photography
Artwork Rotterdam Riot: Michiel Walrave

NovaWilde – NovaWilde

  • NovaWilde

  • NovaWilde
    • Genre: indierock, post-punk
    • Release-type: ep, digitaal
    • Label: Gentlemen Recordings

NovaWilde herrijst op majestueuze wijze vanuit de as van The Four!

Het klinkt misschien een beetje vreemd om een recensie te beginnen met het benoemen van een andere band, maar het moet echt even. Eind 2015 kondigde viertal The Four aan dat ze voor onbepaalde tijd zouden pauzeren. Een nog onbepaalde tijd klinkt altijd als ‘voor eeuwig’ en dat vooruitzicht stuitte dan ook op veel verdriet in Rotterdam en omgeving.

In maart van dit jaar verschenen er ineens mysterieuze berichten op de Facebookpagina van de Rotterdamse band. En in april ligt er een pakketje singles in de digitale brievenbus van de Popunie. De afzenders zijn nog steeds dezelfde vier vrienden uit Rotterdam, maar toch ook weer niet. Zelf schrijven ze: “[…]our new band with new music, brought to you by the boys that you liked and followed as The Four. Except we aren’t the same boys: we’ve grown up […]” Met NovaWilde maakt The Four een doorstart onder een nieuwe naam, met nieuwe vormgeving en vooral met een nieuwe attitude!

Tijd om de vier tracks tellende ep op te zetten:
Body For Rent is de openingstrack en hoewel we er zoveel mogelijk met een open blik instorten, voelt het toch als een vlaag van herkenning. Met name het raspende stemgeluid van Max Timmers, grijpt je binnen no-time aan. De bas is opzwepend en de gitaren klinken eigenwijs. Nieuw zijn de elektronische invloeden, melodieuze pianoloopjes en synthesizers die anno 2018 niet meer weg te denken zijn uit de pop en rockmuziek. In amper vier minuten tijd komen er al zoveel verschillende associaties met grote bands voorbij dat het begint te duizelen. Een kleine greep: Arctic Monkeys, QOTSA, The Strypes en zelfs Muse.

Nadat het eerste nummer de bloeddruk al in de gevarenzone heeft gepompt komt Ode To Obligation met zijn gemoedelijke intro als een welkome adempauze. Tussen het meedeinen als op een Weense wals op dit met galm overgoten slaapliedje is de spanning echter wel voelbaar. De supersonische aardbeving waarvan de band in hun biografie spreekt kan ieder moment losbarsten.

In Stranger Than Fiction gaat het gas er weer op, maar maken de vocalen wat ruimte voor een post-punk aandoend basloopje met kibbelende gitaren. NovaWilde gaat met zijn tijd mee, de vier muzikanten hebben waarschijnlijk diep nagedacht over de kant waar de muziek op moest gaan. En mochten de jongens nu meelezen en denken: welnee joh, dat ging allemaal vanzelf… dan hebben we hier een stel natuurtalenten in ons midden.

Eindklapper The Number You’ve Dialed Is Unavailable is de meest eigenwijze van de vier tracks en doet denken aan britpop, ware het niet dat de Timmers zichzelf meer een Amerikaanse dan een Britse tongval eigen heeft gemaakt. Met tracks als deze, is het niet ondenkbaar dat de band binnenkort eens een voorprogrammaatje van Royal Blood zouden kunnen doen. Sowieso kan NovaWilde al aankloppen bij Arctic Monkeys, mits Alex Turner de Rotterdammers niet te veel als concurrentie zal vrezen…