Live-verslag: Hiphop Café ‘All Female Editie’

Op de eerste dag van maart zijn we afgereisd naar Grounds waar de ‘All Female’ editie van Hiphop Café werd georganiseerd. In de hiphop scene zijn vrouwen toch nog ondergewaardeerd en vooral onderschat! Brachten de dames hitte op deze ijskoude avond?

Ik trof een nog rustig gevulde ruimte aan waar een, logischer wijs, vrouwelijke dj al in haar element aan het draaien was. Het werd mij al snel duidelijk dat dj Shug La Sheedah kennis over het genre bezat en dit graag op de kleine opkomst wilde overbrengen. Tracks vloeide naadloos in elkaar over en zo ook de sub-genres binnen het overkoepelende genre hiphop. Van old skool klassiekers van Slick Rick ging ze over naar de nieuwere J Cole die vervolgens het stokje weer overgaf aan Nas.

Nadeche was de eerste dame die het podium mocht betreden. Getekend bij het Eastgarden music label en dat liet ze direct weten. Door haar voorkomen werd ik geconfronteerd met mijn eigen bekrompenheid. Een mooi en zacht uiterlijk met een harde en donkere gedachtegang. Over ‘traditionele’ hiphop beats rapt ze over haar gevoelens en obstakels die het leven haar voorschotelt. Ze doet dit op een stoere en harde manier. Door goed gebruik te maken van haar stem kwam haar emotie op me over en voelde de tracks niet als eentonig aan.

De kans is aanwezig dat de aanwezige mensen, net zoals ik, nog geen tracks van Nadeche kende. Het was jammer dat ze af en toe moeilijk te verstaan was. Hierdoor lukt het net niet altijd om haar volledige gevoel op je over te brengen. De zaal reageerde met een oprecht applaus toen Nadeche de opkomst bedankte en het podium verliet. De zaal begon gevuld te raken en meer sfeer te krijgen tijdens het eerste optreden. Volledig in stijl van hiphop kwamen de meeste mensen op het laatste moment binnen druppelen.

Al eerder verscheen een recensie van een Starrlight project op de website van Popunie. Ik was toen al onder de indruk en was erg benieuwd naar haar performance. Toen de neo-soul geïnspireerde host Carina Fernandes de volgende act aankondigde, gebeurde er helemaal niets. Verwarring op het gezicht van de host en van dj Shug La Sheedah. In een split second was ik even bang dat mijn verwachting en vooral mijn beeld over Starrlight door dit optreden aangetast ging worden. Dat is ook zeker gebeurd.

Uit het niets rende een veld van energie het podium op. Vanaf het moment dat Starrlight op het podium stapte en “Yo brrrap braaap” in de microfoon schreeuwde, waren alle ogen op haar gericht. Sommige mensen hebben een energie om zich heen hangen die een volledige kamer kan vullen. Starrlight is een van de dames die dit bezit. Ik wist al dat de dame goed kon rijmen en met perfecte timing woorden op een boombap beat kon plakken. Wat ik niet wist, is dat ze dit live even goed of misschien nog wel beter kan op een podium.

Na twee tracks vroeg ze aan het publiek om wat dichterbij te komen. Ze was blijkbaar niet onder de indruk van het initiatief van de aanwezigen, waardoor ze besloot zelf een stap dichter naar het publiek te nemen. Enkele seconde later stond ze recht voor me neus, keek ze strak in mijn ogen, en rapte ze foutloos een aantal bars. Haar muziek bezit kwaliteit en haar optredens zijn heel energiek waardoor je echt naar een performance aan het kijken bent. Door haar harde en grove teksten verkeert ze in een bepaalde underground scene, waarin ze uitblinkt. Ik weet zeker dat ze buiten haar scene kan treden en voor een groter publiek ook een toffe act kan zijn. Heel erg onder de indruk.

Als je nu nog steeds niet de motivatie hebt gekregen om haar op YouTube of Spotify op te zoeken of om de recensie te lezen, zal ik nog een kleine poging wagen. Ik plaatst een artiest niet graag in een hokje. Ik vind dat veel artiesten, en zeker Starrlight, een eigen hokje verdienen. Slechts om jou alsnog over te halen, probeer ik het. Stel je zelf een vrouwelijke MC voor, combineer dit met de intensiteit van Sticky Fingaz (Onyx), speelse flow van Andre 3000 (Outkast) en klanken van Erykah Badu (hier zijn geen haakjes voor nodig). Doe maar, ‘Starrlight’ op YouTube intypen.

De laatste act was de 15 (!) jarige Rotterdamse zangeres Cheryl Ozturk. Deze jonge dame met prachtige stem is bekend geworden door deelname aan ‘The Voice Kids’. Toen ze op het podium stond, kondigde ze aan haar eigen nummers te performen. Geen enkele seconde van het optreden kon ik geloven dat deze dame nog maar 15 jaar oud was! Zelfverzekerd en een prachtige stem. Zou het kunnen dat ik een voorproefje heb gehad van Rotterdams eigen r&b-ster?

Ik betrapte mezelf er wel op dat leeftijd ook zo haar negatieve kanten heeft. Haar eigen nummers gingen over liefde. Bekende thema’s als liefdesverdriet, het vinden van de ware levenspartner en het in de steek gelaten worden door het hiervoor genoemde mythische persoon. Toen ik 15 was, was mijn Nintendo belangrijker dan welke meisje dan ook. Misschien ben ik dan ook niet de doelgroep waarvoor ze zingt.

Haar laatste nummer was een cover van de klassieker It’s a Man’s Man’s Man’s World van James Brown. Alle twijfel die ik in de vorige alinea had over Cheryl wil ik het liefste deleten. Een prachtig gezongen cover terwijl ze elegant stil stond midden op het podium. Midden in het nummer zong ze noten waardoor de zaal klappen en fluiten als reactie bood. Ik weet zeker dat we meer gaan horen van deze jonge dame.

De avond werd afgesloten met een open mic gedeelte. De sfeer van het event was erg tof en toegankelijk. Door de positieve en energieke vibe van host Carina Fernandes kreeg de avond een rode draad. Het was jammer dat bij het open mic gedeelte geen vrouwen deelnamen. Een zeer geslaagde editie van Hiphop Café en een mooi voorbeeld dat de dames zeker hun mannetje (sorry, het moest ergens terug komen) staan in de Rotterdamse hiphop scene.

Hiphop Café biedt een maandelijkse ontmoetingsplek voor Rotterdamse hiphopliefhebbers in het cafe van Podium Grounds. Volg Hiphop Café op Facebook.

Check meer online artikelen van Victor van der Ham (Omtrent Content).

Copyright foto’s: Brian van Rensen.

Marutyri – Creation Of The Invisible

  • Creation Of The Invisible

  • Marutyri
    • Genre: jazz / fusion
    • Release-type: cd
    • Label: Challenge Records

Het vieren van vriendschap door muziek.
Een groep vrienden – muzikanten welteverstaan – die samen in een huis wonen: het zou het concept voor een Amerikaanse hitserie kunnen zijn. Conservatoriumstudenten met een grote liefde voor jazz en fusion die elkaar bij aanvang van seizoen 1 de vraag stellen: “Waarom beginnen we geen fusion project?” De vraag stellen is hem beantwoorden en Marutyri zag het levenslicht.

Dat we hier niet met een televisieserie te maken hebben, maar met echte vrienden die echt heel goede muziek maken, is een goed ding. De vraag ‘waarom geen fusion project?’ dateert inmiddels uit 2014. In september van dit jaar bestaat de band met die tongbreker van een naam, alweer vier jaar. Vier jaar waarin er met een gedegen plan hard aan de weg is getimmerd. Twee ep’s, een studioalbum en diverse succesvolle optredens in binnen- en buitenland verder, viert de band op hun jongste plaat Creation Of The Invisible hun tot nu toe behaalde successen. Want het plezier spat er werkelijk van begin tot eind vanaf.

Strakker dan ooit, karakteristieke thema’s, muzikale hoogstandjes, verrassende wendingen en solo’s om je vingers bij af te likken – zo mag de plaat van deze acht Rotterdammers wel gekenschetst worden. Dat deze jongens talent hebben, staat natuurlijk buiten kijf. Maar om dat talent vervolgens in dienst te stellen van muziek waaromtrent nogal eens negatieve vooroordelen bestaan, getuigt van lef. En dat is precies waar goede muziek het van moet hebben.

Muziekmaken is risico’s nemen en dat doet Marutyri met bravoure. Nergens, ook niet in de meer verstilde passages, wordt er met de handrem op gemusiceerd. Iedere compositie creëert een wereld op zich. De dampende jazzrock opener Carl Lucas is er een voor de repeat functie. De uitmuntende ritmesectie legt een fundament waarop het voor gitaar, toetsen en blazers heerlijk spelen moet zijn. Juist in het leggen van die basis ligt hun virtuositeit. Luister bijvoorbeeld maar eens goed naar de opzwepende openingsmaten van Alley Party.

Een groot compliment moet ook aan de blazerssectie worden overgebracht. Als eenheid en individuele solisten. Met name de trombonesolo’s zijn van grote klasse. Op Rightious Roots krijgt deze meester alle ruimte om te excelleren. Even later, tijdens The Rise (dat opent met een bijna Beethoviaans pianothema) is het de prachtige flügelhorn die mag opbouwen naar het bombastische slotstuk.

Nadenkend over wat Creation Of The Invisible nu zo goed maakt, rijst er slechts een antwoord op, namelijk: vriendschap. Het feit te weten wat je aan de ander hebt, aan het gegeven elkaar iets te gunnen, vooral dat laatste maakt Marutyri tot een ijzersterke band. Het komende festivalseizoen mogen ze dan ook niet gemist worden. Zoek ze op of luister en feest met je eigen vrienden op Marutyri’s uitnodigende muziek.