Line en Row – Last Seen…

  • Last Seen...

  • Line en Row
    • Genre: Synthpop
    • Release-type: Digitaal
    • Label: Self-released

Ik zal het maar bekennen: deze recensie had er al veel eerder kunnen zijn, ware het niet dat ik, telkens wanneer ik me had voorgenomen nu echt eens te gaan luisteren naar de nieuwe ep van Line en Row, steeds weer werd afgeleid door binnenkomende e-mail of gestoord werd door berichten in WhatsApp of Facebook Messenger. Nu heb ik dan toch maar even alle notificaties stopgezet en luister naar de vier nummers op Last Seen… van Line en Row.

Line en Row is een pseudoniem van Erwin van Asperen, die ook nog eens het alter-ego Erwin Leon heeft. Of dit het gevolg is van het feit dat hij zelf een multi-instrumentalist is of dat hij zich op deze manier manifesteert als iemand die niet in één kader te vangen is, weet ik niet.

Van Asperen is voor sommigen bekend als drummer voor SEVDALIZA of als lid van het ambientduo Woodlands, maar de naam Line en Row is vooralsnog dus voorbehouden voor het werk dat hij solo schrijft, speelt en produceert. Een hoog DIY-gehalte dus. Deels hoor je dat ook terug aan de opnames die (gelukkig) niet overgeproduceerd zijn, maar een zekere mate van luchtigheid behouden.

Alle tracks hebben een elektronische basis en veelal een verdere invulling door synths en vocals. Het is altijd lastig wanneer je namen als referentiepunten noemt, maar ik moest af en toe aan bands als MGMT, Future Islands en M83 denken. Let wel: niet dat het hier daadwerkelijk op lijkt, maar meer “in de geest van”.

Van Asperen zingt niet in een vlekkeloos Engelse tongval, maar dat doet verder niet af aan de kwaliteit van de songs en geeft het geheel juist (onbedoeld) meer een charme (beetje zoals Henk Hofstede van de Nits, waaraan ik ook soms denken moest, dat ook altijd heeft behouden).

De vier lo-fi popsongs op Last Seen… hebben allemaal de invloed van de social media op het dagelijks leven als thema, waarbij de notie “last seen” het piketpaaltje vormt voor onze online bewegingen. In een infosheet voor de recensent schrijft Van Asperen dat het om vier verhalen gaat over “how millenials have to deal with the surplus of incentives”, maar ik kan mij als 50-plusser ook prima relateren aan het onderwerp, eerlijk gezegd.

Last Seen… begint met Never Alone, een fijne rustige track waarop over de ritmebasis van elektronische drums en bassloops/synths af en toe een synthesizersound parelt dat we ook kennen uit de typische jaren ’80 synthpop.

Door de toevoeging van de achtergrondstem van Wende van der Torre krijgt het nummer ook meer soul mee, maar tevens een gevoel van melancholie. Erg mooi.

Tweede track van de ep is Had To Leave (You Be). Opnieuw een rustige track waarbij eerst alleen een stem over percussie klinkt (de patronen verraden op dit soort momenten de drumvaardigheden van Van Asperen) waarna later laag voor laag het nummer opgebouwd wordt. De tekst lijkt in eerste instantie op een liedje over een mislukte liefde, maar kan even zo goed over de (on)mogelijkheden van de communicatie in de social media gaan: “maybe I got a problem with life, sure as hell I thought it’d be easier to share”.

Needed To Do, het derde nummer, begint met een marimba-achtig intro waarna een eenvoudige vierkwartsbeat het tempo maakt. Wanneer er dan een Nile Rodgers-achtig ritmegitaar loopje aan toegevoegd wordt ontstaat er zo’n upbeat liedje waarop het met earphones fijn doorstappen is. In ieder geval lastig om stil te blijven zitten.

Afsluiter op de ep is het gedragen en atmosferische No No(tifica)tion. Opnieuw met synths die op een jaren ’80-achtige wijze uitwaaieren. Een al dan niet bewust beoogde invloed van Vangelis is in dit nummer niet ver weg.

Last seen… is een ep die het waard is om rustig beluisterd te worden zonder dat de luisteraar gestoord wordt door de waan van de dag in allerhande berichtjes en statusupdates.

Mijn mobiel blijft nog even in vliegtuigstand.

Bekijk de website van Line en Row.
Volg Line en Row op Facebook.

Tourverslag: Lewsberg in Duitsland en België

Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. Lewsberg reisde af naar Duitsland en België.

 

Na twee optredens op donderdag (Rotterdam) en vrijdag (Amsterdam), reizen we op zondag 5 november af naar Groningen. Hier begint onze tour echt, met een matinee in Café De Walrus. Groningen is een mooie tussenstop onderweg naar Hamburg. Elias Elgersma komt liften uit Ternaard, om met zijn alter ego Elias el Gersma het eerste optreden van de middag te geven. Zodra hij klaar is spelen wij onze set. Om zes uur moeten we weer plaats gemaakt hebben voor de repetitie van het Groninger Mannenkoor. We eten Indiaas bij De Kleine Moghul (Tip #1). Let wel: neem de beschrijving ‘erg pittig’ serieus.

Na de maaltijd rijden we naar het Suikerunie-terrein aan de rand van de stad, waar Sjors een slaapplek voor ons gereed heeft gemaakt. Voordat we daar gebruik van maken drinken we nog wat whiskey, wijn en thee.

Maandag 6 november
We worden wakker van de kou. We warmen op met een douche, koffie en thee. Vervolgens laden we de auto weer in en vertrekken we naar Duitsland. Voor we de grens over gaan brengen we nog een bezoek aan semi-overdekt winkelcentrum De Hooge Meeren in Hoogezand, het dorp dat onlosmakelijk is verbonden met het nabijgelegen Sappemeer. We kopen fruit voor onderweg en een tweetal zwarte joggingpakken.

Bij Aalhaus in Hamburg worden we hartelijk ontvangen. Het wordt direct duidelijk dat het ons vanavond aan niets zal ontbreken. We krijgen een aanbod aan versnaperingen voorgeschoteld, dat met recht een koud lopend buffet genoemd mag worden. En dan blijken we na de soundcheck nog mee uit eten te mogen gaan naar een Aziatisch restaurant om de hoek. Vanavond verzorgen we het voorprogramma van de Amerikaanse band Tonstartssbandht. Drie dagen eerder speelden we al met deze band in De Nieuwe Anita in Amsterdam. Toen ging hun optreden grotendeels aan ons voorbij, vanavond kunnen we de show wel zien. Mede dankzij de Duitse cocktailcultuur (tip #2) en de vrijgevigheid van de mensen van Aalhaus wordt het een mooie avond.

Dinsdag 7 november
Op naar Berlijn, waar we pas woensdag hoeven te spelen. Omdat we nog niet bij de venue terecht kunnen, wordt er onderweg nog een hostel geboekt voor de aankomende nacht. Niet alleen zodat we zelf een dak boven ons hoofd hebben, maar ook zodat we onze spullen veilig achter kunnen laten terwijl we de stad in gaan (tip #3). Gelukkig is er een lift in het hostel, waar we onze intrek nemen in een kamer op de vierde verdieping. Het hostel is gelegen in het stadsdeel Mitte, vlakbij de venue. Om de hoek zit een Vietnamees restaurant genaamd +84, waar we onder meer een voortreffelijke veganistische eendenborst eten (tip #4).

Na de maaltijd gaan we naar O Tannenbaum, een café in Neukölln. Hier brengen we de rest van de avond door. Wanneer we terug naar het hostel willen blijken er geen metro’s meer te rijden. We besluiten te gaan lopen, maar komen onderweg langs een busstation en stappen in bij een bezeten buschauffeur die ons in hoog tempo de halve stad door jaagt.

Woensdag 8 november
Vanavond spelen we in Schokoladen, we hebben de hele dag om Berlijn te verkennen. Die kans laten we grotendeels onbenut. Wel zien we de fascinerende video-installatie Dream Journal 2016-2017 van Jon Rafman, in galerie Sprüth Magers (tip #5). Een uur durende trip door de bizarre gedachtenwereld van de kunstenaar, vormgegeven met behulp van CGI-software voor hobbyisten.

We lunchen in het hostel en vertrekken daarna richting Schokoladen. Aldaar is het wachten op het gele bestelbusje dat niet alleen de band SONNDR, maar ook het drumstel waar we de komende avonden gebruik van mogen maken, meebrengt. Het wordt een avond met een Rotterdams tintje. Niet alleen op het podium, ook in het publiek zijn best wat Rotterdammers te vinden. SONNDR opent de avond, gevolgd door Case van Duzer, een excentrieke singer/songwriter, Ver Uit De Maat-materiaal pur sang. Wij sluiten de avond af, voordat de geluidsinstallatie zichzelf automatisch uitschakelt om 22:00 stipt. DJ Puhwubbupuhwubbu gaat gelukkig door in het cafégedeelte. Het bandverblijf van Schokoladen bevindt zich in de kelder, recht onder het podium. Na andermaal een lange avond hoeven we vandaag dus slechts een trap af richting nachtrust.

Donderdag 9 november
Van Berlijn naar het rustieke Haldern is het ruim zeven uur rijden. Vroeg uit de veren dus. De Duitse snelwegen zijn uitermate geschikt om hard over te rijden, maar ook vandaag besluiten we om de rit grotendeels op de rechter rijbaan door te brengen. Als we bij de Haldern Pop Bar aankomen blijkt er nog niemand te zijn. Volgens landelijk gebruik is de deur wel open, dus we besluiten de auto alvast uit te laden en alles naar binnen te dragen. Als SONNDR en de – tamelijk enigmatische – geluidsman zijn gearriveerd, beginnen we aan de soundcheck. De bar heeft sinds kort ook een eigen appartement waar bands kunnen overnachten, pal naast de venue. Sinds zo kort zelfs dat wij de eerste bands zijn die er gebruik van maken. Het appartement is van alle gemakken voorzien en van deze gemakken wordt tussen de soundcheck en een wel erg Duitse maaltijd gretig gebruik gemaakt.

De bar loopt intussen goed vol. SONNDR opent wederom de avond, wij sluiten af. We maken het niet zo bont als voorgaande avonden, maar het appartement wordt pas opgezocht nadat we meerdere keren vriendelijk doch dringend verzocht zijn het etablissement te verlaten in verband met sluitingstijd.

 

Vrijdag 10 november
Even omschakelen in Brussel vandaag. Bij het verlaten van Duitsland hebben we ook de Duitse gastvrijheid achter ons gelaten. Niko Matcha, de zaal waar we vanavond spelen, is nog dicht als we aankomen. Wanneer, na een half uur, iemand de deur open komt doen blijkt niets echt geregeld te zijn. Er is geen drinken; dat moet nog gekocht worden bij de supermarkt om de hoek. Er is geen eten; we zoeken een frituur in de buurt op. Er is geen licht in de tot zaal omgebouwde kelder van het pand; er worden wat lampen uit andere ruimtes naar beneden gehaald. Er is geen aansluiting voor de speakers op de versterker; die worden via een vriend van de zaal geregeld. Er is geen microfoonstandaard; met ducttape plakken we de microfoon vast aan een speakerstatief (tip #6). Er is nauwelijks publiek; desondanks hebben we andermaal een goede avond. Als in de loop van die avond echter blijkt dat er ook geen slaapplaatsen zijn, besluiten we direct na de show terug naar Rotterdam te rijden. We brengen de spullen naar de oefenruimte en gaan naar huis. Morgen nog één show, op Le Mini Who? in Utrecht.