Komt Rotterdam ooit nog terug als festivalstad?

Rotterdam heeft in het verleden altijd een grote rol gespeeld als festivalstad. Aangewakkerd door de vele buurthuizen en legendarische poppodia zoals Nighttown en de talloze concerten van wereldacts in Ahoy. De laatste vijf jaar is de stad heel wat treden gedaald op de festivalladder. Mojo bouwde de Ziggo Dome in Amsterdam en samen met het Gelredome en de Arena hebben ze Ahoy letterlijk leeggetrokken qua concerten.

Vooral de grote artiesten lieten Rotterdam de laatste jaren links liggen. Tel daarbij op dat in Rotterdam een puur publieksfestival als het Dunya Festival sinds 2013 is samengevoegd met het Zomercarnaval waarmee in feite misschien wel het beste Festival van Nederland eigenhandig de nek is omgedraaid.

Het Dunya festival was het meest diverse festival van Nederland en dat 35 jaar lang! Er waren performers en bezoekers van alle 176 nationaliteiten die je in een wereldstad als Rotterdam aantreft en uit heel Nederland stroomde het publiek ieder jaar toe. Zonde dat vanwege een bezuinigingsmaatregel dit mooie festival er niet meer is.

Nu het wat beter gaat met de economie en Ahoy, na een ingrijpende verbouwing en uitbreiding, zijn nummer één positie als concertpodium weer wil terugpakken, zou het een goed idee zijn als het Dunya Festival ook weer in al zijn glorie terugkomt. Een wereldstad als Rotterdam verdient gewoon een wereldfestival.

Want dat het niet makkelijk is om een goed festival te organiseren bewees onlangs de organisatie achter Reggae Rotterdam. Zondag 30 juli was het dan eindelijk zover; na Reggae Lake in Amsterdam was Rotterdam aan de beurt. Reggae Rotterdam beloofde op papier een heel mooi festival te worden, maar hoe teleurstellend was de werkelijkheid.

Het binnenkomen bleek de eerste horde. Een wachtrij van honderden meters slingerde zich van de Westzeedijk naar de enige ingang op de Kievitslaan. Eenmaal binnen stond je weer een vol uur in de rij voor dure muntjes van €2,70 per stuk. Om op het modderige festivalterrein van het ene naar het andere gedeelte te komen moest je over een hoge stalen trap. Ook daarbij was het lang wachten omdat er duizenden mensen overheen moesten.

Wilde je wat eten, dan stond je weer een uur in de rij voor één van de slechts 13 foodtrucks(!?) voor ruim 15.000 bezoekers. Dat is dus nog geen één foodtruck op 1000 bezoekers! Was je na lang wachten eindelijk aan de beurt, dan was het eten op of kreeg je half rauw eten omdat ze de vraag niet konden bijbenen.

Water kostte €4,05 en was duurder dan bier. De timetables werden bij lange na niet gehaald en de artiesten lieten soms anderhalf uur op zich wachten. Eén van de grote namen; Eek-a-Mouse presteerde het zelfs om al na drie korte nummers de aftocht te blazen. Het geluid was bovendien slecht en stond veel te zacht. Bij sommige sound systems werd tijdens het spelen gewoon de stekker eruit getrokken.

Al met al een bijzonder slecht georganiseerd festival. De organisatie heeft met ticketprijzen van €35,- tot €65,- zijn zakken gevuld, maar hier weinig voor teruggegeven. Ik heb de indruk dat het ook helemaal geen mensen uit de reggae scene zijn die dit georganiseerd hebben. Dat was overal aan af te zien. Mocht er ooit nog een reggae festival in Rotterdam gehouden worden dan hoop ik dat het georganiseerd wordt door echte reggae liefhebbers op een ruime locatie waar alles klopt en waar het geluid op 10 kan!


Lloyd Holtuin is een creative consultant in de multi media, conceptontwikkelaar en schrijver, radio dj/personality en getogen Rotterdammer. Door zijn muzikale loopbaan is hij van alle muziekmarkten thuis. Zijn columns zijn humorvol en maken altijd een bruggetje naar de actualiteit.

De Waanzin – Niet Zo Teder

  • Niet Zo Teder

  • De Waanzin
    • Genre: Nederlandstalig
    • Release-type: ep, digitaal
    • Label: self-released

Ze hebben twee en een half jaar gewerkt om naar buiten te kunnen treden met hun eerste ep, die zij afgelopen januari hebben opgenomen. Dat is al weer enige tijd terug. Wie De Waanzin ooit live heeft gezien, weet wat deze Nederlandstalige band kan doen. Oh ja… ze zijn niet zo teder. Zo luidt ook de titel van deze ep: Niet Zo Teder.

Dat is alleen al te horen in het openingsnummer Ik Ben Weer Alleen Hoor, waarbij Simon van der Meer in een echte Nederlandstalige bluessong laat weten dat hij zijn schaamhaar laat staan. De Waanzin beschrijft wat zich in een mannenbrein afspeelt. Zeker met dit openingsnummer.

Sorry laat het verhaal van een onmogelijke liefde horen. Als een vrouw vindt dat een man te veel aandringt, kan ze het benauwend vinden, maar bij een man speelt een eergevoel ook een rol. Ook hier weer een bluessfeer, maar wel met een onvervalste rock&roll laag zoals we die kennen van bijvoorbeeld The Stray Cats.

Het is niet het enige waar je De Waanzin mee kunt vergelijken. In Sorry doet de band je soms denken aan Het Klein Orkest. In Zo Beminnelijk, klinkt dat nog veel sterker door, met het gebruik van de elektrische orgel zoals Het Klein Orkest die heeft gebruikt in Laat Mij Maar Alleen. Niet verwonderlijk, want De Waanzin zegt het ook zelf in hun biografie, maar hun muziek bevat tal van invloeden.

Het titelnummer Niet Zo Teder is haast melancholisch. Een nummer waarin de band de metafoor van een schaakspel gebruikt. Over wat een liedjesschrijver kan overkomen als je teveel afgeleid bent door de uitstraling van de andere sexe. Hoe moet je als muzikant een liedje schrijven, als je je ogen niet van een vrouw kunt afhouden? Muzikaal gezien, denk je na ongeveer drie en een halve minuut dat het nummer voorbij is, maar dat is schijn. Het loopt nog door in een instrumentaal uittro.

De Waanzin kan ook gaan nadenken om hun liedjes te laten horen in een theater. Daar past hun prille repertoire zeker in.