Jesus Evil Highway – The Ghostwood Recordings

  • The Ghostwood Recordings

  • Jesus Evil Highway
    • Genre: bluegrass, hillbilly country
    • Release-type: album, 12"vinyl, digitaal
    • Label: Ghostwood Records

Iedere keer als ik een plaat mag recenseren, pijnig ik mijn hersens met de vraag: Waar heb ik deze band nou ooit een keer gezien? In het geval van Jesus Evil Highway bleken onze wegen elkaar gekruist te hebben op Noord Ongehoord, waar ik de heren zag optreden naast Red Herring.

Rotterdam heeft de laatste tijd echt iets met blues, country en bluegrass. Op hetzelfde Pijnackerplein waar ik de heren in 2014 zag is ieder jaar het enorm gezellige 3-daagse Bluegrassfestival. Ooit begonnen als een wijkfeest voor de wijk Noord, mogen we nu spreken over het grootste Bluegrassfestival van Europa. Iets zegt mij dat ik de heren daar dit jaar in de line-up zal aantreffen, want hun plaat is er echt naar!

Jesus Evil Highway (wat een geweldige naam!) heeft in 2017 een prachtig album afgeleverd, waar wat mij betreft alle elementen van de pure (mountain) bluegrass in aanwezig zijn: Uitstekende meerstemmige zang, double stops en de ‘chop’. De heren hebben het zich niet echt makkelijk gemaakt, omdat zij een zo oorspronkelijk mogelijk geluid willen neerzetten dat ze, trouwens, zelf ‘Pre War’ noemen. In de meeste songs echoën de Appalachen, het zuid-westen en Oklahoma op een oorspronkelijke en traditionele manier en hoor ik tot mijn vreugde ook de echo van Woody Guthrie zoals in het snaarwerk van Cemetry Square Dance of de invloed van de Franse immigranten in bijvoorbeeld Campsite In Paradise.

Het is al met al een plaat met behoorlijk wat hoogtepunten, zoals het swampy Hills Of Sand And Stone, Bring The Newborn In met z’n hypnotiserende banjo melodie; het uitstekend gezongen Downers Grove; het aanstekelijke Fire In The Woods Tonight; Home Before The Rain Comes met z’n hele strakke ‘chop’; Lynchburg County Jail waarin we duidelijke Ierse invloeden horen. Wat te denken van If God Is Willing And The Creek Don’t Rise? Johnny Cash, eat your heart out…

De absolute hoogtepunten van de plaat zijn voor mij Tell Me Something I Don’t Know en The Tabbert Song. Je hebt van die nummers die boven alles uitstijgen en dit zijn er twee van, alhoewel The Tabbert Song natuurlijk een afgeleide is van Tell Me Something I Don’t Know… Weet je wat, ik zie ze gewoon als één hele, hele goede song!

Het fijne van goede muziek beluisteren via Spotify is de wetenschap dat deze muziek nog beter klinkt op vinyl. Ik ga de lp daarom volgende week aanschaffen. Goed gedaan heren! Ik hoop dan toch echt snel op het Bluegrassfestival in Noord? (Jesus Evil Highway staat op het Bluesgrass Festival op zondag 24 juni).

Check de website en volg Jesus Evil Highway op Facebook.

Copyright foto header: Paul van der Blom

Tourverslag: Marvin Dee Band in Engeland

Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. De Marvin Dee Band trok er in februari op uit richting Engeland.

 

PA ophalen en reizen – Rotterdam > Hull
“Hey Marvin!” Na een ferme handdruk van Raymond Kersjes en een knuffel van Tarzan de hond kregen we woensdagmiddag de mooie geluidsinstallatie en microfoons van Electro Voice mee vanuit de loods in Beuningen. We hebben het geluk gehad dat we mogen samenwerken met Electro Voice, waardoor wij onze eigen geluidsinstallatie mee konden nemen naar Engeland. Compleet met kabels en adapters voor het Engelse stroomnetwerk. Goed geluid, check. Onze tour begon!

De volgende dag was het eerste Tetris moment. Bij elk bandlid dat aankwam op locatie, moest de bus opnieuw worden ingeladen. Onze tip is dan ook: neem de tijd voor het passen en meten, want meten is weten. En weten scheelt een hoop onnodig opnieuw gesjouw tijdens het inladen na optredens. Vanwege de hoeveelheid spullen is er besloten om met twee auto’s te reizen. Een busje en een personenauto. Evi, onze tourmanager, heeft van tevoren alle overnachtingsplekken, gigs, uitjes, overnachtingen en ferry tickets geregeld. We waren klaar en ready to go!

Helaas, dacht P&O Ferry hier anders over. Ondanks dat je alles kan proberen te plannen en te beheersen, lopen dingen altijd anders dan je verwacht. Onze tickets waren geboekt via een derde partij, waardoor de bus die wij hadden gehuurd bij het inchecken in een (veel) hogere prijscategorie bleek te vallen. Bijbetalen was de enige optie. Gelukkig waren we niet vertrokken zonder noodgevallen budget. Dubbel checken is dus geen overbodige luxe.
Na een gezellig diner aan boord en een zwaar (maar eveneens gezellig) nachtje in een kleine cabine voor vier personen was het zover, we konden Engeland inrijden. Voorop ging de bus, aan het stuur onze eigen chauffeur, technicus en goede vriend Micha. Het is voor een band altijd een fijn gevoel om je eigen mensen bij je te hebben die je vertrouwd en waar je op kunt bouwen.

Dag 2: Preston – 50e verjaardag van Darren bij de Leyland Golfclub
“Links Rijden!!” Met die mooie woorden verlieten wij het industriële Hull voor de wonderschone Countryside en waren wij op weg naar Preston. Eenmaal aangekomen na een drie uur durende rit werden wij warm ontvangen door onze gastvrouw Jo. Zij en haar man zijn sinds lange tijd fan van MDB. Aangezien haar man 50 jaar werd heeft ze ons speciaal voor hem geboekt. We hadden het geluk en de luxe dat we bij Jo thuis konden overnachten, waardoor we wat tijd hadden om onszelf klaar te maken voor het optreden die avond. Na het openen van een flink pot gel, het strijken van kleding en het berekenen van de route. Waren we rond een uur of 4 weer in de auto op weg naar onze eerste U.K. gig.

We hadden dan wel goed geoefend met de bus inladen, maar minder goed taken verdeeld bij het opbouwen van de PA. Door deze inschattingsfout duurde het opbouwen langer dan we hadden gehoopt. Gelukkig waren we wel ruim op tijd klaar met het ‘gig-waardig’ maken van het podium, maar we hebben hier wel van geleerd om in het vervolg een planning te maken wie, wat doet bij de opbouw. Maar ondanks het ietwat rommelige opbouwen was dit eerste optreden er een om nooit te vergeten. Het publiek was enthousiast en de jarige job heeft op het podium mogen meezingen met een cover van Elvis. Die avond sloten wij moe, maar tevreden onze ogen.

Video verslag dag 1 en 2

Dag 3: Peak District, Chesterfield – The Rykneld Turnpyke
Na een uurtje of twee langer slapen dan gepland (door het leuke optreden van gister) openden wij de ochtend met het heerlijk huisgemaakt ontbijt, het bespreken van de dagplanning en het verdelen van de opbouwtaken, zodat we ’s avonds in The Rykneld Turnpyke sneller gig-ready zouden zijn dan de avond ervoor. De rest van de dag hebben we kunnen vullen met een gezellig uitje naar het ‘Peak District’, waar we via snakes pass door het natuurgebied naar het Pittoreske Castleton zijn gereden om te lunchen en een paar video’s hebben kunnen opnemen in ‘Peak Cavern’, één van de grotten die Engeland rijk is.

Die avond hebben wij ons omgekleed naast de ketels, waarin de eigenaar van Rykneld Turnpyke (genaamd Glyn) zijn eigen bier brouwde (lekker!). Om vervolgens een te gekke show te geven. We zijn omver geblazen door het enthousiasme van de Engelsen. Deze avond zijn we door heel het publiek ontvangen als ware rocksterren, heerlijk! Na afloop was Glyn zo onder de indruk dat hij ons live-album door zijn pub liet schallen terwijl wij onze flightcases terug in de bus laadden.

Video verslag dag 3

Dag 4: York –  The Woolpack Inn
Dag vier begon met het wakker worden in ons bescheiden hotelletje langs de snelweg, om vervolgens in een rap tempo richting York te gaan. Eenmaal in York hebben wij expres de tijd genomen om wat van de stad te zien, aangezien je niet vanzelfsprekend de tijd hebt om de omgeving te verkennen als je op tour bent. Tip: als je dit doet, dan is het aan te raden om er eerst voor te zorgen dat je apparatuur alvast op locatie is opgebouwd, zodat deze niet uit de auto en/of bus gestolen kunnen worden.

Wat te merken was tijdens ons uurtje in York was dat muziek leeft in Engeland, op elke hoek vind je een band met eigen muziek of is er een festival in de stad. We voelden ons als een vis in het water. Vlak voor ons optreden in The Woolpack Inn kregen we te horen dat er zowel een festival in de stad bezig was als een belangrijke rugbywedstrijd. Het was dan ook niet gek dat de pub zo goed als leeg was tijdens ons optreden, maar het enthousiasme van Ben de barman maakte dat meer dan goed. Die avond, na een flinke hap ‘fish ’n chips” en een laatste proost op onze Engeland tour, doken wij tevree ons bedje in op de boot op weg naar huis.

Video verslag dag 4