Investeer in Talent: Paul Cherryseed

Paul Cherryseed zingt als troubadour liedjes van zijn hart. En zijn hart zingt van Brazilië! Hoe dit klinkt wil hij vastleggen op een forrófolk popalbum.

Jij kan ervoor zorgen dat het album er ook echt kan komen, door alvast een of meer albums te bestellen. Dat kan ook samen met een toffe aanbieding, zoals een intiem huiskamerconcert, een persoonlijke muziekvideo of een handgeschreven songsheet met akkoorden. Paul maakte de onderstaande video om zijn project uit te leggen:

Lees meer over het project en hoe je kunt bijdragen aan de crowdfundingactie van Paul Cherryseed op zijn speciale VoorDeKunst pagina.

Een vuist en een vlag

Afgelopen week, tijdens een van mijn lessen aan de Herman Brood Academie. Een student betoogde dat de overheid maatregelen moet treffen tegen de woekerprijzen waarvoor concerttickets structureel worden doorverkocht.

Aanleiding was een concert van Jay Z en Beyoncé waar hij naartoe wilde. Hij ving bot in de digitale wachtrij en al snel waren via websites van derden tickets verkrijgbaar voor prijzen die ver boven de originele uitstaken. Het mag voor zich spreken dat ik me kon vinden in zijn standpunt; de kapitalistische grijpklauwen hebben tegengas nodig. Zelf bezoek ik voornamelijk underground punkshowtjes, waar ik dergelijke excessen nauwelijks tegenkom. Misschien ligt daar de oplossing dan ook wel.

In de meivakantie was ik in Brighton, een heerlijk stadje met een prachtig stadsstrand. De mensen zijn er vriendelijk, het vegetarisch aanbod in restaurants en supermarkten groot. Op Songkick zag ik dat er een punkshow in de buurt was. Voor de kaartverkoop via internet was ik te laat, maar in het Facebookevent bood Alyssa twee kaarten aan. Ik mocht ze hebben, schreef ze. Voor niks. “No Booking Fees,” stond vermeld op de tickets die ze mailde. Zes Engelse ponden bedroeg de aankoopprijs, daar heb je bij Jay Z en Beyoncé zelfs in de reguliere verkoop geen staanplaats voor.

Craft beer-tent The Prince Albert herbergt een sympathiek bovenzaaltje waar een viertal punkbands uit het Verenigd Koninkrijk speelt. In de benedenbar proef ik IPA’s, in het zaaltje tapt men Lager voor vijf ponden per pint. Op de hoek van de bar staat een grote kan water met een stapel schone glaasjes ernaast. Een goedgeefs gebaar; een statement, zo je wilt. Je kunt immers óók een flesje Spa Blauw uit de koeling trekken als iemand ‘gewoon een glaasje water’ bestelt.

“Are you enjoying?” vraagt de frontman van de eerste UK-middelvingerpunkband op het podium. “I am, because I am not watching us,” grapt hij. Er volgen lofzangen op cider en klaagzangen met refreinen als “I was made in Britain, but what has Britain made of me?” Er was Fred Perrypunk met een kneiterstrakke drummer en liedjes als “Oi, oi, oi, what you gon’ do, oi, oi, oi, don’t give a fuck about you, this is who we are and what we do.” En er was Spunk Volcano and the Eruptions: punk met weinigwoordenrefreinen vol beklemtoonde lettergrepen, vuisten in de lucht en een frontman in Batman-boxershort, leren jack en een bivakmuts met veiligheidsspelden. Teksten als “DNA, DNA-Failure” of “Shit Genration, Shit Generation, Shit Generation” worden gretig meegezongen door het publiek en gezien de moeilijkheidsgraad van de teksten ook snel genoeg – in sommige gevallen fonetisch – door mij.

Ik appte wat foto’s naar mijn vrienden, thuis. Wilde dit moment met ze delen. Mensen groetten me vriendelijk, maar ik was hier in m’n eentje. Genoot van het observeren met een Lager in mijn hand. Voor me staat een jong meisje. Een jaar of zeventien, schat ik. Rood haar in een staart, blauwe houthakkersblouse. Rugzak om, jas over de arm. In haar andere hand een glaasje water. Ze gaat op in de show, komt duidelijk voor de band. “Let’s go! Let’s go!” declameert Spunk Volcano. “Let’s go with your idea, ‘cause my idea was shit!”

Voor mij doet dit ertoe. Ik gooi mijn vuist in de lucht, een vuist voor verbondenheid. Weg met de graaicultuur. Punkers, verenigt u. We moeten een vlag, een sterk symbool. Geen wij tegen zij, maar een ‘ons’. Geen anti, maar vóór. Revolutie is niet per definitie reageren. Laten we beginnen, hier en nu, Prince Albert. Of we ons nu laven aan Lager of water volstaat, het kan. Een vlag, een symbool. Een kan. Een vlag met een kan water als symbool. Met een stapel schone glaasjes ernaast.