Djocy Santos – Mulher

  • Mulher

  • Djocy Santos
    • Genre: cabopop, morna
    • Release-type: ep, digitaal
    • Label: Nos Musica

Zangeres Jocilene dos Santos en Nuny Matias (basgitaar, producer) vormen sinds 2015 samen de door Kaapverdische en Portugese muziek geïnspireerde band Djocy Santos. Al gelijk van af het begin zijn ze hard aan het werk geweest om een solide basis aan nummers te schrijven en produceren en nu is er dan de release van de debuut-ep Mulher waarmee Djocy Santos ons de eerste blik gunt in hun gedeelde passie voor de Kaapverdische muziekstijl die ze levend willen houden onder de jongere generatie.

Opgroeiend in de Kaapverdische gemeenschap in Nederland kreeg Jocilene de muzikale invloeden van Cesaria Evora and Selena Quintanilla mee waar zij later de meer moderne en westerse artiesten als Sade and Whitney Houston aan toevoegde, zeker niet de minste dames om je aan te gaan meten.

Deze ep is dan ook een ware viering voor de dragers van het dubbele X chromosoom, zo zijn er meerdere nummers waar moeders in het zonnetje gezet worden maar ook de kracht, zacht- en schoonheid van dames in het algemeen klinken ons meermaals in de oren. Alle zes de tracks hebben die warme zacht swingende sound van het eiland en met hun verfijnde mix van de exotische Kaapverdische en Portugese teksten worden we dan ook zeker verleid tot verder luisteren.

Met titeltrack Mulher, Portugees voor vrouw, was dan ook al een duidelijk hint gegeven waar deze ep zich op zou gaan richten. De warme bijna tropische sound met zijn vloeiende ritme en melodie is al even temperamentvol als het onderwerp zelf. Samen met onder andere gastartiesten als Toy Vieira, Paulo Bouwman, Carlos Cardosso, Cikay L.A.S., Maryll Abbas weten ze de zes songs ieder hun eigen identiteit te geven.

Zo voelt ep opener en eerste single Bem Ma Nos als een zacht ontwaken tijdens een tropische vakantie, heerlijke loom en zacht zeker met de verleidende stem van Jocilene. Een ware ode aan het eiland São Vicente waar de twee geboren zijn en enkele familieleden nog steeds wonen.

Mijn favoriet is toch wel Maezinha (ft. Cikay L.A.S.), Portugees voor mama, waar de vroeg Europese bezetters invloeden op de Kaapverdische sound zeker terug te horen zijn. De Portugese fado was een blauwdruk voor de meer Afrikaanse morna, beide een stijl die tragiek in zijn ziel en melodie meebrengt. De song begint zo puur met enkel Jocilene’s zuivere bezielde stemgeluid, ook nadat het instrumentarium licht wordt uitgebreid met ritmes en snaarwerk blijft die powervolle intensie overeind. Een nummer dat je in je buik en hart voelt.

Tweede single Casa D Mama kan je niet onberoerd laten; het spreekt van het gevoel van verlangen en heimwee naar de plek en de persoon waar je bent opgegroeid. Iedereen heeft toch wel eens dat gevoel van ‘bij moeder thuis’ en dit vrolijk swingende nummer brengt die herinneringen met gemak weer boven.

Upbeat en straatfeest-achtig is vervolgens Kriola met de tetterende blazerssectie en uptempo beat zeker een song die tot dansen aanzet. Mocht de beurs wat krap zijn en je wilt je toch even op vakantie wanen dan is deze ep zeker een aanrader. Warme klanken, vrolijke ritmes en een in zijn geheel zeer prettig sound die je even mee wegneemt.

Beste nummers: Casa D Mama en Maezinha.

Bekijk de website of Facebook van Djocy Santos!

Tourverslag: The Sweet Release Of Death naar Londen en Gent

“What’s your band called?” Vraagt de douane medewerker die de binnenkant van onze bus inspecteert. We staan op Calais voor de pont naar Dover. “The Sweet Release of Death” De man begint te lachen: “I saw that written somewhere but I couldn’t believe that was your bandname” Sven lacht. De man lacht. Het is ok. Ondanks onze bandnaam zien we er kennelijk niet genoeg uit als terroristen om ons langer op te houden. Het is rustig in Calais. Een zee van prikkeldraad strekt zich uit. In de verte staan een paar mannen verzameld bij een brug. Op de toiletten wordt iemand gefouilleerd.

Samen met Maxime (gitarist en zanger van Rotterdamse band The Lumes, altijd in voor een avontuur) gaan we voor de eerste keer in onze carrière naar Engeland. Het is daar ‘anders’ voor bands, schijnt. Koen (Subroutine Records) weet ons te vertellen: Elke Amerikaanse band die in Europa tourt landt in Engeland, er is simpelweg een overvloed aan bands die willen spelen. Het blijkt ook dat het moeilijk is om op korte termijn dingen te regelen. Toch hebben we geluk. Een paar dagen voordat we vertrekken wordt er nog een optreden bevestigd en kunnen we bij Sanne (van Britse booker/promoter Bad Vibrations) blijven slapen. Haar huisgenoot is weg en er is ruimte voor ons, zelfs bedden, in een gigantische omgebouwde loods in het Harringay Warehouse District.

Shacklewell Arms – Londen (met Black Delta Movement & GURU)
London is druk, chaotisch, de sirenes loeien continu als we binnen rijden. In de buitenwijken is een duidelijk contrast tussen arm en rijk. Aftandse flatjes en prachtige nieuwbouw appartementen en privé-scholen wisselen elkaar in rap tempo af. Uiteindelijk vinden we het podium en beleven we meteen een tour klassieker die ons tot nu toe gelukkig bespaard is gebleven: De bus is kapot. Het is duidelijk een bus met een groot plichtsbesef: Hij is er recht voor de deur van de Shacklewell Arms mee opgehouden. Na het uitladen en de bus in een hoek geduwd te hebben en verder niks te doen tot de soundcheck wagen we ons aan een typisch britse combo: Bier en vegan hotdogs.

We spelen met GURU, jongens uit Brighton met een excentrieke zanger ala The Smiths en Black Delta Movement, een rockband met zanger met leren jas in de stijl van Brian Jonestown Massacre & Black Rebel Motorcycle Club. Na een leuk optreden inclusief enthousiast publiek en geluidsmeisje met losgaande space echo zitten we nog met één probleem; de auto. Er is inmiddels een monteur naar de auto komen kijken maar hij kan hem niet ter plekke maken. Het kost 180 pond (€200+) om de auto weg te laten slepen naar een garage vijf minuten lopen verder. In een grandioos team effort duwen we samen met Sanne en de organisator van de Shacklewell Arms de bus dwars door het verkeer heen naar de garage toe. Kapot van het duwen maar met een wel verdiend biertje uit de nachtwinkel gaan we in de taxi naar huis.

Thinking/Not Thinking Festival – Londen
We hebben 1 dagje om toerist uit te hangen (Tate Modern, vegan fish&chips) De dag daarna moeten we spelen op Thinking/Not Thinking festival.

Thinking/Not Thinking is een genreloos festival, genoemd naar een nummer van kunstenaar Martin Creed, of zoals de organisator het zelf noemt: een live mixtape. Anything goes: Improvisatie, A capella optredens, violisten, bands, pure noise in een oude loods die ook wordt gebruikt als oefenruimte voor bands. Een van de hoogtepunten was zonder twijfel Dead Hands, een metal band uit Birmingham met een in een sportoutfit gehulde zanger die schreeuwend het publiek rondrent terwijl een klein blond meisje met bizarre gitaar skills er dikke metal riffs uitgooit. Het is een succes formule die ons bijblijft en bijzonder aardige mensen. We treden op in een donkere grot, bekend gebied voor ons. Op het einde als we nog een biertje aan het drinken zijn krijgen we 1 van de mooiste kritieken van een jongen die het hele festival al keihard aan de drugs rondloopt en bloedserieus constateert: “I hated your set. I could only hear high frequencies and low frequencies and nothing in between. It was fucking terrible”

Kinky Star – Gent (met Sweats)
Na afscheid in London en een overtocht samen met half Engeland onderweg naar Disneyland Parijs zijn we binnen no time in Gent. We spelen deze avond met het Belgische Sweats: een mix van hip hop en van hitsige electronica en female empowerment. Perfecte act voor een Girls Go Boom avond in een donkere grot zoals de Kinky Star, waar we eerder met veel plezier hebben gespeeld tijdens de Gentse feesten, en ook deze keer weer. Er is zat publiek, mensen zijn enthousiast, het is altijd fijn spelen in Gent.

Toch blijft het niet de hele avond leuk. Bij het inladen van de bus springt er opeens een hond onze tourbus in. Later blijkt: hij is zich aan het verstoppen, het beest is doodsbang. De eigenaar is een dronken man die al eerder op de avond raar aan het doen was.

Hij is het niet eens met het gedrag van de hond en begint hem midden op straat te slaan. Maxime dreigt te ontploffen en we staan op het punt de hond mee te nemen. Er ontstaat langzaam ruzie met de man die begint te dreigen met de metalen riem waar hij de hond aan vast zat. Gelukkig zijn er veel mensen en blijft de situatie onder controle maar het is extreem frustrerend om iemand midden op straat een dier te zien mishandelen en hem niet aan zijn verstand te kunnen krijgen dat dat niet de bedoeling is. Langzaam verergert de situatie, de man wordt tegen de grond gewerkt, de hond wordt door mensen apart gehouden, de man draait door, de politie komt maar niet, de man haalt de hond terug. Zo blijft het doorgaan.

Uiteindelijk kunnen we niets doen en rijden we maar weg. We zien de man met de hond weglopen. Het is stil in de tourbus, de frustratie is tastbaar, het respect voor de mensheid tot het nulpunt gedaald. Zo zie je hoe makkelijk het is voor één dronken gek om iets te verpesten. Touren gaat naast spelen om de mensen die je tegenkomt. We hebben weer geweldige mensen ontmoet op tour (sowieso Sanne en haar huis vol bijzondere huisgenoten en Dead Hands) maar het is belachelijk om te merken hoe erg een stomme gebeurtenis je naar beneden kan trekken. Een moment later krijgen we een berichtje van Lindsi (Girls Go Boom) dat de politie uiteindelijk toch kwam en de man heeft gevonden en aangehouden. Er slaat een zucht van opluchting door de tourbus. Het geloof in de mensheid is weer een beetje hersteld. We stoppen nog even zodat Maxime alle frustratie eruit kan kotsen. We gaan absoluut een keer terug naar Engeland, het was deze keer lastig om dingen te regelen maar na nieuwe contacten opgedaan te hebben gaat dat zeker goed komen in de toekomst!