Cartiez – De Wereld Is Gelogen

  • De Wereld Is Gelogen

  • Cartiez
    • Genre: hiphop, urban pop
    • Release-type: album, digitaal
    • Label: Top Notch

Dat doen we niet meer! Saldo te laag? Dat zien we niet meer!“, klonk het vier jaar terug in zowat elke club en tijdens alle urban- en hiphopfestivals. Murda had een megahit op zak en het geheime wapen was te horen in de chorus; Cartiez, een member van de Lefensmannen-gang. Als één van de laatste van het collectief ontpopte hij zich in 2017 definitief, nadat Def Major (via Noah’s Ark), Kid de Blits (via Top Notch) en Ronnie Flex (geen uitleg nodig) al eerder furore maakten met karakteristieke, herkenbare muziek en dito optredens. Cartiez koos ervoor om te schaven aan zijn geluid en dat levert een even funky als eigenzinnig album op dat De Wereld Is Gelogen heet.

Van de lompe trappy en housebangers uit de Lefensmannen-tijd is, net als bij een paar van zijn vrienden, niets meer over. De ingrediënten die hij in de mix gooit op het album zijn 80’s synthpop, high school rock, ballads en talkbox-effecten met een VST. Zonder de standaard akkoorden, maar met vreemde sounds die -soms met goed geluk- toch heel tof samengaan. Elektronisch als Justice, flitsend als Daft Punk, inclusief blikkerige vocalen waarmee hij abstracte, bijna Het Goede Doel of Spinvis-achtige volzinnen neerlegt op de unieke instrumentaties.

De ene keer spoort Cartiez de luisteraar aan om te feesten (“Hey yo, we zijn er, licht aan, disco avengers, gooi je handen omhoog!” – Disco Avengers), de andere keer is er ruimte om te braggen (“Plankgas, geld op mijn bankpas […] ik heb monnie aan de kant, ik ga op reis ervan, ik houd rappers aan de lijn, ik weet de rij is lang” – DCM) maar hij vergeet ook niet een persoonlijke noot toe te voegen in een verder vrolijk en kleurrijke plaat; Hey Pa (J‘taime) is een ode aan zijn vader en die van gastartiest Mafe. Ookal is het nummer uptempo, de melancholiek, gebracht door twee mannen die hun vader missen, dendert je lichaam binnen zodra je de tekst hebt begrepen.

Wat de nummers op De Wereld Is Gelogen verbindt, is de productie; je hoort dat Cartiez goed heeft geluisterd naar zijn voorbeelden uit de French Touch-house, maar weet elk nummer een eigen draai mee te geven; een uniek Cartiez-sausje. Een compleet nieuwe sound met invloeden van vroeger, aan elkaar gepraat door robotstemmen die zo uit de toekomst lijken weggelopen te zijn.

De enige keer dat hij drastisch in herhaling valt is tijdens Laat Niet Los; de kadans en flow van de zinnen die hij aan het begin laat horen lijken namelijk verdacht veel op de chorus van de titeltrack, maar dat ben je totaal vergeten na de heerlijk lounge-house-achtige instrumentale break die erop volgt. En als je daarna ook nog Rico & Sticks hoort in samenwerking met twee Lefensmannen (naast Cartiez doet ook Maxi Milli mee op Dans Voor Mij) is de freshness helemaal terug. Naast die onverwachte gastbijdrage is er ook nog een featuring van grimelegende Wiley (!) om je vingers bij af te likken; kort, snel en vlijmscherp.

Cartiez probeert om, in een tijd waarbij de afrotrap-, dancehall- en trapinvloeden in hiphop groter zijn dan ooit, tegen de stroom in te zwemmen en levert met De Wereld Is Gelogen een van de meest frisse, vernieuwende en eigenzinnige platen van 2017 af.

Benieuwd hoe dat live klinkt? Ga ‘m zien op Noorderslag!

Volg Cartiez op Facebook.

Bowie van Loon is o.a. een muziekliefhebber en copywriter. Hij schrijft voor Hiphop In Je Smoel en heeft zijn eigen bedrijf genaamd Nuthin’ Left Media.

Wat zeg je?

Na herhaald aandringen van mijn directe omgeving stapte ik onlangs  naar de huisarts. De reden: ik versta mensen niet zo goed meer de laatste tijd. Vooral in een rumoerige omgeving kan ik soms niet meer doen dan ja knikken of nee schudden wanneer ik een verhaal niet meer kan volgen. De toon van de verteller laat mij beslissen of ik dan goed- of afkeurend mijn hoofd beweeg. Dat gaat niet altijd goed maar dat is een ander, af en toe gênant verhaal. Met twee opgroeiende pubers thuis is het wel handig om af en toe Oost-Indisch doof te zijn. Helaas was deze oorzaak (opzettelijk gebruikte term hier) serieuzer. Ik werd doorverwezen.

Aldus ging ik naar de keel-, neus- en oorarts polikliniek. De arts maakte mijn oor schoon, wat een bijzondere ervaring was. Daarna kreeg ik gehoortesten van twee assistenten. Daar kwam ik niet goed vanaf, de resultaten waren alarmerend. De arts die me daarna weer ontving legde me uit dat ik gehoorbeschadiging heb opgelopen. Met grafieken waarop een ideale situatie in één groene lijn werd weergegeven en mijn realiteit in een andere, onregelmatige lijn. De arts was geïnteresseerd in mijn professie, niet in het minst omdat mijn oren van het grootste belang zijn voor mijn werken met muziek.

In mijn jonge leven was ik al met muziek bezig. Platen en radio luisteren, zingen en drummen. De oorarts zou mijn muziekvoorkeuren waarschijnlijk niet waarderen op de manier dat ik dat doe; punk, rockabilly, electronische muziek. Naar de juiste concerten gaan en speciale dansnachten bezoeken was ongeveer het belangrijkste wat ik een leven lang deed, van mijn dertiende tot mijn 25e jaar. Van decibelmeters, gefaseerde geluidssystemen of oordoppen had niemand ooit notie genomen. Een concert van Debiele Eenheid, Claw Boys Claw of naar de Energiehal voor een Nightmare-gabbernacht. Vooraan staan om niets van de actie te missen en met je maten te pogoën, bouncen of hakken was het mooiste wat er bestond.

Van mijn negentiende tot mijn 24e werkte ik lange periodes als industrieel sloper. Met zo’n grote pneumatische sloophamer werken. Bij de petrochemische grootbedrijven in de pijpleidingen kruipen of een Catcracker (kerosinefabriek zeg maar) betreden en dan het vuurvaste beton eruit hakken. Met persluchtmaskers op maar geen oorbescherming.

Drummen en zingen in punkbands en dan drie keer per week oefenen in een kleine ruimte en ook vaak optreden is ook een garantie voor gehoorproblemen. Dat alles is dan opgeteld bij mijn dj’en. Vanaf 1993 bij concerten, dansnachten en welke gelegenheid zich ook voordoet waar ik mijn creatieve ding kan doen, mijn muziek kan laten horen en – niet onbelangrijk – mijn geld verdien. De keren dat de dj intiem in de zaal en dus voor de speakers staat doemen in mijn gedachten op.

En nu? Oordoppen op maat laten maken, het gehoorapparaat zo lang mogelijk uitstellen. De arts vroeg of ik een arbeidsongeschiktheidsverzekering heb als dj. “Nee” antwoordde ik naar waarheid. “Die  ga je nu ook nooit meer krijgen” was haar antwoord. “Het spijt me”, voegde ze er aan toe. Waarna ze me vroeg waar ik deze week ging draaien. Met de doof wordende Beethoven in mijn achterhoofd liep ik naar buiten. Zijn verhaal is denk ik overbekend. Eén van de grootste componisten die hardhorend en vervolgens doof werd. De horror… Ik ben geen grootheid en zal niet herinnerd worden maar ik wil en kan nooit zonder muziek.

Op weg naar buiten besloot ik dit keer te gaan luisteren naar het advies en voortaan mijn oren te beschermen.