Bear Valour – In October

  • In October

  • Bear Valour
    • Genre: Pop/Folk
    • Release-type: album, digitaal
    • Label: self-released

Bear Valour (voorheen Book of Eli) is het gezelschap rondom frontvrouw Aileigh Awad. De donkere folk met dromerige, verlangende ondertoon wordt doorvlochten met samenzang van vier zangeressen. Deze vlijmscherpe harmonieën zorgen samen met stevige contrabas, gitaar en subtiele toetsen, voor een warm en intens geluid.

28 oktober 2017 kwam hun album In October uit, een prachtige plaat, opgenomen op tape en verrassend vanaf het begin. Soaked is het eerste nummer van het album en een prachtige introductie. Door middel van een sferische sound en een fijne stem om naar te luisteren, neemt de band je mee in een verhaal. Verder in het nummer hoor je de meerstemmigheid opkomen. Deze band maakt zeer goed gebruik van meerstemmigheid door het hele album heen. Ja, daar hoor ik een banjo! Super gaaf gedaan en heel subtiel in de mix gezet, echt een mooie toevoeging in het nummer Soaked. Het einde van de song is intiem en heel verrassend, het klinkt namelijk alsof je in een klein kamertje, naast de zangeres zit.

Na Wolf’s Howl en Bath in Blue volgt daar Take Me Home. De titel zegt het al, zeker het refrein, doet me naar huis verlangen. Het bevat een goede baslijn, een mooie sound en het is een zeer fijn nummer om naar te luisteren.

Nightshade is de volgende op de plaat. In deze song wordt de drum vervangen door een tamboerijn, wat zeer goed werkt. Dit nummer doet me denken aan muziek van Steven Wilson en Elbow. Na ongeveer drie minuten komt er een mooi meerstemmig koor in met een scherpe gitaarlijn. Prachtig contrast! Tijdens het luisteren naar Nightshade had ik niet door, dat je langzaam werd meegenomen in het volgende nummer genaamd Garden. Als daar een prachtige blazer inkomt ben in zeer verrast. Wauw, wat een mooi effect! De sound past heel goed in deze tuin vol verrassingen.

Je kunt wel horen, dat er veel aandacht is besteed aan het produceren, arrangeren en mixen van deze plaat. De warmte die deze plaat bevat is mede te danken aan het opnemen op tape in de Katzwijn Studio. Op de plaat wordt er gebruik gemaakt van vele instrumenten en vocale harmonieën, maar alles heeft een plekje gekregen op In October. Je kunt op deze plaat goed horen, dat er ruimte is gecreëerd voor iedereen in de band. Vandaar mijn complimenten voor de band Bear Valou, de producers Floyd Atema en Tammo Kersbergen, die tevens de mixer is van deze prachtige plaat In October.

Bekijk de website van Bear Valour.
Volg Bear Valour op Facebook.

De Wereld Op Z’n Kop

De wereld staat op z’n kop. 222 miljoen. Dat kostte het Paris Saint Germain om Neymar Jr. tegen een bal te laten trappen in het Parc de Prince stadion in Parijs. Of eigenlijk, dat kostte PSG het om hem naar Parijs over te laten vliegen met toestemming van FC Barcelona. Want om daadwerkelijk tegen een bal te trappen, moeten de bazen in de Stad der Liefde nog even 3.4 miljoen pegels overmaken. Per maand.

Het is een mannenwereld. Laten we eerlijk wezen. Een hele scheve ook nog. Daar waar ons Braziliaanse wonderkind het geld bijna moet doorspoelen om het op te krijgen, hebben de meeste Nederlandse vrouwen die het EK voetbal afgelopen zomer hebben gewonnen, nog steeds moeite hun semi-prof bestaan te combineren met een maatschappelijk leven. In de hiphop niet anders. De vrouwen zullen nooit genoemd worden in het illustere rijtje G.O.A.T.’s (Greatest Off All Time).

Vraag een willekeurige hiphopliefhebber op een willekeurig moment zijn top 3 op te noemen en ik kan je garanderen, er zullen geen vrouwen tussen staan. Zijn onze vrouwelijke rapperts dan echt zoveel slechter dan de mannelijke concurrentie? Rappers als MC Lyte en Queen Latifah stonden lyricaal minstens gelijk aan laat me zeggen een Snoop Dogg  of Fresh Prince. Lauren Hill heeft 1 van de beste hiphop albums allertijden gemaakt en Foxy Brown en Lil’ Kim waren even zo thugged out en sexistisch als ill op de mic. Die stonden hun mannet.. uhm vrouwtje wel tussen de Prodigy’s en Jay Z’s van deze wereld.

Toch zullen ze nooit in de buurt van G.O.A.T. lijstjes komen. Waarom? Al sla je me dood. Ik realiseer het eigenlijk ook pas sinds kort. Met name na het EK voetbal voor vrouwen. Je kan op dat gebied nog zeggen dat de motoriek van het vrouwenvoetbal wellicht de massa niet aanspreekt. Daar kunnen de vrouwen ook niks aan doen. Maar als MC telt alleen stem, flow en tekst. Van Roxanne Shante tot Heather B to Remi Ma, je kunt me niet zeggen dat dit middelmatige MC’s waren. Waar is onze nieuwe grote mumblerapster? Of sippen de dames geen lean?  In Nederland hebben we ook goede vrouwelijke MC’s gehad. Strezz, die rolde met de Mo Money soldiers crew (waar indirect later mensen als Mr. Probz uit voortgekomen zijn) kon spitten als geen ander. Goldie was misschien geen tekstueel wonder, maar had zomaar eens uit kunnen groeien tot de Nederlandse Nikki Minaj. Helaas, het is er nooit van gekomen.

Hiphop is blijkbaar een mannensport, een jonge mannensport ook nog eens blijkbaar. Toch is er wel een wezenlijk ding veranderd. De alphamannen hiphopcultuur uit de jaren ’90 is verdwenen. Je hoeft niet meer stoer te zijn. Grote baggy kleding aan om ‘rough’ over te komen? Niet meer nodig. Zware bromstemmen op te zetten om je collega MC’s de stuipen op het lijf te jagen?  Doe geen moeite. Het blousje mag weer open tot de navel. Fannypacks zijn de nieuwe Jansports. Ik hoop dat er naast de meer gendergelijke ontwikkelingen ook daadwerkelijk meer vrouwelijke MC’s de waardering gaan krijgen. Op dat gebied is Young MA wel een mooi geval. De meest mannelijke MC is tegenwoordig een vrouw. De wereld staat op z’n kop.

Het onmogelijke bewerkstelligen. De Leeuwinnen hebben het gedaan. Iets wat niemand ook maar had voorzien, is gebeurd. Het EK is gewonnen. Vanuit het niets iets heel groots doen, het is net hiphop. “Hiphop”, het ironische monster dat zich tegen zichzelf heeft gekeerd. Vroegah, toen je een nog een lang pad moest bewandelen om jezelf te bewijzen ook maar enigszins succesvol te zijn, was het zwaar voor een MC, laat staan een vrouwelijke. Ondanks dat zijn er heel wat vrouwelijke MC’s  geweest die een meer dan gemiddelde indruk hebben achter gelaten.

De eerste vrouwelijke MC waar ik van heb gehoord is Roxanne Shante. Niet de minste om mee te beginnen, Aangezien ze het tegen heel  the Bronx opnam. Begin jaren ’90 was daar de opkomst van andere achteraf klassieke vrouwelijke MC’s als Queen Latifah, MC, Lyte, Heather B en Yo-Yo. Ik bekeek ze nooit als vrouwelijke MC’s maar gewoon als MC’s. Zo sta ik eigenlijk helemaal in het leven. Je bent dope, of niet dope. Het is vrij simpel.